ହନୁମାନ୍ ଦେଖିଲେ, ରାକ୍ଷସମାନ୍ୟଙ୍କର ନାୟକ ରାବଣ ମଦ ପିଇ ଏକ ଚମକୁଥିବା ଶୟନପୀଠରେ ଶୁଇଥିବା, ଶୂର ଓ ରୂପମାନ୍ୟ ରାବଣ ଏହି ଶୟନପୀଠରେ ପ୍ରଭାମୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ହନୁମାନ୍ ରାବଣଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଯାଇ, ତାଙ୍କର ଶ୍ୱାସ ଏକ ବଡ଼ ସର୍ପର ପରି ଶୁଣି, ଅତି ଚିନ୍ତିତ ହେଇ, ବଡ଼ ସାବଧାନିରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ସେ ଏକ ଉଚ୍ଚ ପ୍ଲାଟଫର୍ମକୁ ପହଁଚି, ଏକ ବାଲୁଷ୍ଟ୍ରେଡ୍ ପଛରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇ, ମଦରେ ମତାଳ ରାକ୍ଷସମାନ୍ୟଙ୍କର ବାଘ ରାବଣଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଲେ। ରାବଣଙ୍କର ଶୁଇଥିବା ଶ୍ୱେତ ଶୟନପୀଠ ଏକ ବଡ଼ ଝରଣା ପରି ଚମକୁଥିଲା, ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଏକ ମହା ହାତୀ ବି ଶୁଇଥିଲା। ହନୁମାନ୍ ଦେଖିଲେ ରାବଣଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୁଇ ଭୁଜ, ସୁନା ଅଙ୍ଗଦରେ ଶୋଭିତ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଧ୍ୱଜ ପରି ପ୍ରତିତିତ ହେଉଥିଲା। ଏହି ଭୁଜଗୁଡିକ ହାତୀର ଦାନ୍ତର ଆଘାତର ଚିହ୍ନରେ ଚିହ୍ନିତ, ବିଶାଳ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଚକ୍ର ପରି ଚିହ୍ନିତ, ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେଉଁଠି ଭୁଜଗୁଡିକ ଦୃଢ଼, ସୁନ୍ଦର ନଖ ଓ ଅଙ୍ଗୁଠି, ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗୁଠିରେ ତାଙ୍କର ମୁଦ୍ରା ଲାଗିଥିଲା। ଏହି ଦୁଇ ଭୁଜ ଆଇରନ୍ କ୍ଲବ୍ ପରି ଆକୃତି, ହାତୀର ଉଣ୍ଡ ପରି ଦୃଢ଼, ଦୁଇ ପଞ୍ଚମୁଖୀ ସର୍ପ ପରି ଶୟନପୀଠରେ ଉଠି ରହିଥିଲା। ଏହି ଭୁଜ ଶୀତଳ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଚନ୍ଦନରେ ଲିପ୍ତ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଶଶକର ଚନ୍ଦନ ପରି ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇଥିଲା। ସେଉଁଠି ଭୁଜ ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀମାନ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦଳି ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଅତି ସୁଗନ୍ଧିତ ତେଲରେ ଅନ୍ୱିତ, ଯକ୍ଷ, ସର୍ପ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ। ହନୁମାନ୍ ଦେଖିଲେ ଏହି ଭୁଜ ଶୟନପୀଠରେ ଦୁଇ ବଡ଼ ସର୍ପ ପରି ମନ୍ଦରା ପାହାଡ଼ର ଗୁହାରେ ଶୁଇଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ଦୁଇ ଭୁଜ ଦ୍ୱାରା ରାକ୍ଷସମାନ୍ୟଙ୍କର ନାୟକ ଏକ ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ମନ୍ଦରା ପାହାଡ଼ର ଦୁଇ ଶିଖର ପରି। ତାଙ୍କ ଶରୀର ଆମ୍ର, ଚମ୍ପକ ଓ ବକୁଳ ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧିରେ ମିଶି, ଉତ୍ତମ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନର ଗନ୍ଧିରେ ମିଶିଥିଲା। ରାକ୍ଷସମାନ୍ୟଙ୍କର ଏହି ମହା ମୁଖରୁ ଶ୍ୱାସ ଦିଅଉଥିବା ସମୟରେ ଘରଟିକୁ ପୂରଣ କରୁଥିଲା। ରାବଣଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ମୁକୁଟ, ମୁକୁତା ଓ ମଣିରେ ଶୋଭିତ, ଅଳ୍ପ ହେଉଥିବା ସ୍ଥିତିରେ, ଚମକୁଥିବା କଣ ତାଲା ଦ୍ୱାରା ଚେହେରା ଆଲୋକିତ। ଲାଲ୍ ଚନ୍ଦନରେ ଲିପ୍ତ ଓ ଏକ ସୁନ୍ଦର ମାଳାରେ ଅଳଙ୍କୃତ, ତାଙ୍କର ବିଶାଳ ଛାତି ଅତି ଦୃଢ଼ ଓ ଚମକୁଥିଲା। ଚିହ୍ନିତ ରଙ୍ଗ ରେଶମ ତାଙ୍କର ଆଘାତ ଲାଗିଥିବା ପାର୍ଶ୍ୱ ଉପରେ ଚିତ୍ରିତ, ଉତ୍ତମ ହଳଦୀ ଉପର୍ବସ୍ତ୍ରରେ ଭଲ ଭାବେ ମୁଡ଼ିଥିଲେ। ସେଉଁଠି ରାବଣ ଏକ ବଡ଼ ସର୍ପର ପରି ଶ୍ୱାସ ନେଉଥିଲେ, କଳା ଓଳ ଦାନା ଦେଖାଯାଉଥିବା ଭାବରେ, ମହା ଗଙ୍ଗା ତଟରେ ଶୁଇଥିବା ହାତୀ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଚାରି ଦିଗରେ ସୁନା ଦୀପ ଆଲୋକରେ ତାଙ୍କର ଶରୀର ଏକ ମେଘ ପରି ଚମକୁଥିଲା, ବିଜୁଳି ଆଲୋକରେ ଆଲୋକିତ। ତାଙ୍କର ପାଦ ଉପରେ ରାକ୍ଷସମାନ୍ୟଙ୍କର ମହା ନାୟକ ରାବଣଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଅନେକ ନାରୀମାନ୍ୟଙ୍କୁ ଘରେ ଦେଖିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ମୁହଁ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଚମକୁଥିଲା, ଚମକୁଥିବା କଣ ତାଲାରେ ଅଳଙ୍କୃତ, ମାଳା ଓ ଅଳଙ୍କାର ଅଖଣ୍ଡ ରହିଥିଲା—ହନୁମାନ୍ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ନୃତ୍ୟ ଓ ସଙ୍ଗୀତରେ ପାରଙ୍ଗତ, ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କର ଭୁଜରେ ବସିଥିବା, ଉତ୍ତମ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ହନୁମାନ୍ ସେମାନଙ୍କୁ ଶୟନପୀଠରେ ଶୁଇଥିବା ଦେଖିଲେ। ନାରୀମାନ୍ୟଙ୍କର କଣ ତାଲା ଓ ଭୁଜ ଅଙ୍ଗଦ ସୁନାରେ ଏବଂ ହୀରା ଓ ବିଦ୍ୟୁତ ମଣିରେ ଅଳଙ୍କୃତ। ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ମୁହଁ ଓ ଚମକୁଥିବା କଣ ତାଲାରେ ଅଳଙ୍କୃତ, ଏହି ମହଲ ଆକାଶର ତାରାମଣ୍ଡଳ ପରି ଚମକୁଥିଲା। ମଦ ଓ ଖେଳରେ କ୍ଲାନ୍ତ, ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କର ସୁନ୍ଦର କମର ନାରୀମାନ୍ୟ ଏକାଏକା ଶୁଇଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ଜଣେ, ନୃତ୍ୟରେ ପାରଙ୍ଗତ, ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ନିର୍ମଳ ଭାବରେ ଶୋଭିତ, ସମସ୍ତ ଶରୀର ରୂପ ଦେଖାଉଥିବା, ଶୁଇଥିବା ସମୟରେ ଚମକୁଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ଜଣେ, ଏକ ତାନପୁରାକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଶୁଇଥିଲେ, ଏକ ବଡ଼ ନଦୀରେ ଦଫଫୁଲ ତାଳରେ ଚମକୁଥିବା ପରି। ଅନ୍ୟ ଜଣେ, କଳା ଚକ୍ଷୁ ନାରୀ, ଦମ୍ବ ନିକଟରେ ଶୁଇଥିବା, ଏକ ମାତା ତାଙ୍କ ଶିଶୁକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରୁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏକ ଶୋଭାମୟ ଅଙ୍ଗ ଓ ଏକ ରୂପବତୀ ନାରୀ ତାଙ୍କ ଦମ୍ବକୁ ଦୂରେ ରଖି ଶୁଇଥିଲେ, ଦୀର୍ଘ ମିଳନ ପରେ ଏକ ପ୍ରେମିକା ତାଙ୍କ ଆଲିଙ୍ଗନରେ ଶୁଇଥିବା ପରି। ଏକ ପଦ୍ମନୟନୀ ନାରୀ ତାନପୁରାକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଶୁଇଥିଲେ, ଏକ ପ୍ରେମିକା ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟାକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରୁଥିବା ପରି। ଅନ୍ୟ ଜଣେ, ନୃତ୍ୟରେ ନିପୁଣ, ଭିପଞ୍ଚୀକୁ ଧରି ଶୁଇଥିଲେ, ଏକ ଚମକୁଥିବା ନାରୀ ତାଙ୍କ ପ୍ରେମିକା ସହ ଶୁଇଥିବା ପରି। ଅନ୍ୟ ଜଣେ, ମଦରେ ମତାଳ ଚକ୍ଷୁ, ସୁନ୍ଦର ଅଙ୍ଗ ଦମ୍ବ କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଶୁଇଥିଲେ, ଦମ୍ବ ଏକ ସୁନା ପରି ଚମକୁଥିଲା। ଏକ କମର ଶୋଭାମୟ ନାରୀ, ମଦରେ କ୍ଲାନ୍ତ, ଏକ ଛୋଟ ଦମ୍ବ ତାଙ୍କ ଭୁଜ ଓ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଧରି ଶୁଇଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ଜଣେ, ଦମ୍ବକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଶୁଇଥିଲେ, ଏକ ଚମକୁଥିବା ନାରୀ ତାଙ୍କ ଶିଶୁ ଛେନାକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରୁଥିବା ପରି। ଏକ ପଦ୍ମନୟନୀ ନାରୀ, ମଦରେ ମତାଳ ମନ, ତାଙ୍କ ମଞ୍ଜିରାକୁ ଚାପି ଶୁଇଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଭୁଜରେ ଦଳି ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଅନ୍ୟ ଜଣେ, ଚମକୁଥିବା ନାରୀ, ଘଡ଼ିକୁ ଦୂରେ ରଖି ଶୁଇଥିଲେ, ଏକ ଫୁଲରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଲତା ପରି। ଏକ ଯୁବତୀ ନିଦ୍ରାରେ ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇ, ଦୁଇ ହାତରେ ତାଙ୍କ ଅଂଗପାତ୍ର ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଶୁଇଥିଲେ, ଏହି ଅଂଗପାତ୍ର ସୁନା ଘଡ଼ି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଅନ୍ୟ ଜଣେ, ପଦ୍ମନୟନୀ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ମୁହଁ, ଅନ୍ୟ ଏକ ଶୋଭାମୟ କମର ନାରୀକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଶୁଇଥିଲେ, ମଦରେ ମତାଳ ହୋଇ। ଉତ୍ତମ ନାରୀମାନ୍ୟ, ବିଭିନ୍ନ ସଙ୍ଗୀତ ଉପକରଣକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଶୁଇଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଅଂଗପାତ୍ରକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରୁଥିବା ପ୍ରେମିକା ପରି। ଏହି ନାରୀମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଏକ ଚମତ୍କାର ଶୟନପୀଠରେ ଅଲଗା ଭାବରେ ଶୁଇଥିବା, ହନୁମାନ୍ ଏକ ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପବତୀ ନାରୀକୁ ଦେଖିଲେ।