ହନୁମାନ୍ ରାବଣଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ପ୍ରବେଶ କରି ସେଠାରେ ରହୁଥିବା ସୁନ୍ଦରୀ ମହିଳାମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ମୁହଁ ହେଉଥିଲା ପଦ୍ମପୁଷ୍ପ ପରି ସୁସ୍ୱାଦୁ ଗନ୍ଧରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ଦାନ୍ତ ବନ୍ଦ ଓ ଚକ୍ଷୁ ମୁଦିଥିଲା। ରାତି ସମାପ୍ତ ହେବା ସମୟରେ ସେମାନଙ୍କର ମୁହଁ ଖିଲିଥିବା ପଦ୍ମପୁଷ୍ପ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ତା’ପରେ ପୁଣି କଳି ହେବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ମଦୋନ୍ମତ ମଧୁମକ୍ଷୀକ୍ ଯେପରି ଖିଲିଥିବା ପଦ୍ମପୁଷ୍ପ ଉପରେ ପୁନଃପୁନଃ ଆସି ବସନ୍ତି, ସେହିପରି ସେମାନଙ୍କର ପଦ୍ମପୁଷ୍ପ ସମ ମୁହଁ ମଧୁମକ୍ଷୀକ୍ମାନେ ଚାହାନ୍ତି। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ମହାବୀର ହନୁମାନ୍ ଚିନ୍ତା କଲେ ଯେ, ଏହି ସୁନ୍ଦରୀମାନେ ପାନୀୟ ପଦ୍ମପୁଷ୍ପର ସମାନ ଗୁଣରେ ଉପମା ଦିଅନ୍ତି। ସେଉଁଠି ଅନ୍ତଃପୁର ଏତେ ଶୋଭାମୟ ହେଉଥିଲା, ଯେପରି ଶରଦ୍ ଋତୁର ନିଳା ଆକାଶ ତାରାମାଳାରେ ଶୋଭିତ। ଏହି ସୁନ୍ଦରୀମାନେ ରାବଣଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ, ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କୁ ତାରାମାଳା ଘେରି ରଖେ। ହନୁମାନ୍ ଭାବିଲେ, “ଏମାନେ ଆକାଶରୁ ପଡ଼ିଥିବା ତାରାମାନେ ପରି, ଯେଉଁମାନେ ଶେଷ ଶୁଭଫଳରେ ଆବୃତ।” ସେଉଁଠି ମହାଶୁଭ ତାରାମାନଙ୍କର ଆଲୋକ, ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଚମକ ଯେପରି ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ, ସେହିପରି ସେମାନଙ୍କ ଶୋଭା ଏଠାରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେ ସମୟରେ, ସେମାନଙ୍କର କେତେକଙ୍କର କେଶ ଖୋଲା ଥିଲା, ମାଳାମାନେ ଅସ୍ଥିର ଓ ଅଳଙ୍କାର ବିକ୍ଷିପ୍ତ, ମଦିରାପାନ ଓ ବିଳାସରେ ଅନ୍ତର୍ମୁଗ୍ନ ହୋଇ ଶୟନ କରୁଥିଲେ। କିଛି ମହିଳାଙ୍କର ମାଥାର ତିଳକ ମସି ହୋଇଯାଇଥିଲା, କିଛିଙ୍କର ପାଉଁରି ଖସିଯାଇଥିଲା, ତଥା କିଛିଙ୍କର ହାର ଦେହର ପାଶେ ଖସିଥିଲା। କିଏ ମୁକ୍ତା ହାର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, କିଏ ପୋଶାକ ଖସିଯାଇଥିଲା, କିଏ କମରପଟି ଖୋଲିଯାଇଥିଲା, ଏମିତି ଅନେକ ଯୁବତୀମାନେ ଅନ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ତାନି ନେଇଯାଇଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। କିଏ କଣ୍ଠା ନଥିଲେ, କିଏ ମାଳା ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା, ଯେପରି ମହାବନରେ ଦାନ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିବା ମଲ୍ଲିଲତା। କିଛିଙ୍କର ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତି ସମ ହାର ସ୍ତନମଧ୍ୟରେ ଶୋଇଥିବା ହଂସ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। କିଏ ଭୂମିକଟକଟି ରତ୍ନ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଯେଉଁ ରତ୍ନ କଦମ୍ବ ପକ୍ଷୀ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା; କିଏ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ସୂତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଯାହା ଚକ୍ରବାକ ଦମ୍ପତି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ମହିଳାମାନଙ୍କର ନିତମ୍ଭ ଓ ପୃଷ୍ଠ ହଂସ, କାରଣ୍ଡବ ଓ ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀମାନେ ଶୋଭା ପାଉଥିବା ନଦୀତଟ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। କିଏ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପଦ୍ମର ମାଳା ପିନ୍ଧି ଶୋଇଥିଲେ, ଯେପରି ଅଲଙ୍କୃତ ନଦୀ ତଟରେ ଶୁଭ୍ର ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। କିଛିଙ୍କର ମୃଦୁ ଅଙ୍ଗ ଓ ସ୍ନିଗ୍ଧ ସ୍ତନ ଶିରୋଭାଗରେ ଅନେକ ଅଳଙ୍କାର ଚମକୁଥିଲା। କିଏଙ୍କର ପୋଶାକର ଶେଷ ଅଂଶ ମୁଁହୁଁରୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ହୋଇଥିବା ଶ୍ୱାସରେ ପୁନଃପୁନଃ ଉଡ଼ୁଥିଲା। ସେହି ପୋଶାକ ଶେଷ ଅଂଶ ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଙ୍ଗର ଧ୍ୱଜପଟ ପରି ମୁଁହୁଁ ତଳେ ଚମକୁଥିଲା। କିଏଙ୍କର ଶୋଭାମୟ କୁଣ୍ଡଳ ମୃଦୁସ୍ପନ୍ଦନ କରୁଥିଲା, ମୁଁହୁଁର ଶ୍ୱାସରେ ହଲୁକ ଭାବେ ହିଲୁଥିଲା। ସେମାନଙ୍କର ଶ୍ୱାସ ମଧୁର ଚିନି ଓ ମଦିରା ଗନ୍ଧରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ଯାହା ରାବଣଙ୍କୁ ସେ ସମୟରେ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲା। କିଛି ରାବଣଙ୍କର ପତ୍ନୀମାନେ, ଯାହାଙ୍କର ମୁଁହଁ ରାବଣଙ୍କର ମୁଁହଁ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ସେମାନେ ପୁନଃପୁନଃ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧୀ ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ମୁଁହଁର ଗନ୍ଧ ନିଅଉଥିଲେ। ସେମାନେ ମନରୁ ରାବଣଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରେମ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ସ୍ୱୟଂ ନିର୍ଭରଶୀଳ ନଥିଲେ, ସହପତ୍ନୀମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଚଳିଥିଲେ। କିଛି ମହିଳା ସଜ୍ଜିତ ହାତ ଏବଂ ଅଲଙ୍କୃତ ପୋଶାକ ଉପରେ ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଶୁଇଥିଲେ। କିଏ ଅନ୍ୟଙ୍କର ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ, କିଏ ହାତ ଉପରେ, କିଏ କୋଳ ଉପରେ, କିଏ ଅନ୍ୟଙ୍କର ସ୍ତନ ଉପରେ ଶୁଇଥିଲେ। ସେମାନେ ପାର୍ଶ୍ୱ, ନିତମ୍ଭ, ପୃଷ୍ଠ ଓ ଜଂଘା ଉପରେ ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଶୁଇ ଅଂଗ ଅଂଗ ମିଶିଯାଇଥିଲା, ମଦିରା ଓ ପ୍ରେମରେ ମଗ୍ନ ହୋଇ। ଏଭଳି ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟଙ୍କ ଅଂଗସ୍ପର୍ଶରେ ଆନନ୍ଦ ଉଠାଉଥିବା ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ଶୁଇଥିଲେ। ସେମାନେ ଏକ ଫୁଲମାଳା ପରି ଆପଣାପଣି ହାତ ଦେଇ ଗଠିତ ମାଳା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେଉଁଠି ମଦୋନ୍ମତ ମଧୁମକ୍ଷୀକ୍ ଘୁରିଘୁରି ଫୁଲ ଉପରେ ବସିଥାଏ। ଏହା ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଋତୁରେ ବାୟୁରେ ବିକାଶିତ ଲତାମାଳା ଏକାଠି ମିଶିଯାଇଥିଲା। ଏହି ରାବଣଙ୍କର ଅନ୍ତଃପୁର ମହିଳାମାନେ ମଧୁମକ୍ଷୀକ୍ ଘେରା ହୋଇ, ଏକ ମହାବନର ତରଙ୍ଗିତ ଦୃଶ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଅଲଙ୍କାର, ଦେହ, ପୋଶାକ ଓ ମାଳା ଏପରି ମିଶିଯାଇଥିଲା, ଯେଉଁଠି କିଏ କିଏ ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିବା ଅସମ୍ଭବ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ରାବଣ ଶୋଇଥିବାବେଳେ, ଏହି ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ମହିଳାମାନେ ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦୀପ ପରି ଚମକୁଥିଲେ, ଯେପରି ଅଜପ୍ରଭା ଆଖି ପରି ଅନ୍ଦୋଳିତ ହୁଏନି। ଏଠି ରାଜା, ଋଷି, ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଦାନବମାନଙ୍କର କନ୍ୟାମାନେ ମଧ୍ୟ ରାବଣଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ, ସେମାନେ କାମନାରେ ଅନ୍ତର୍ମୁଗ୍ନ ହୋଇ ରାବଣଙ୍କର ଅନ୍ତଃପୁରର ଅଂଶ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତାଙ୍କୁ ରାବଣ ଯୁଦ୍ଧ ପ୍ରିୟତା ଦ୍ୱାରା ଆଣିଥିଲେ, କିଛି ମୋହ ଦ୍ୱାରା ଆଣିଥିଲେ, କିଏ ମଦୋନ୍ମତ ହୋଇ ଏଠାରେ ଅଛି। କୌଣସି ମହିଳାକୁ ଶକ୍ତି, ପ୍ରଭାବ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ଦ୍ୱାରା ଦଳିତ କରାଯାଇନଥିଲା, ଏଠି କୌଣସି ନୂତନ ମହିଳା ନଥିଲେ, ଜନକନନ୍ଦିନୀ ଶୀତା ବ୍ୟତୀତ। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଉଚ୍ଚ କୁଳୀନ, ଶୋଭାମୟ, ସଦାୟ ମୂଲ୍ୟବାନ ଓ ଶୀଳବାନ୍ତି ଥିଲେ; ଏଠି କୌଣସି ଅନ୍ତଃପତ୍ନୀ ଅଶୋଭନୀ, ଅଶୀଳ ଓ ଅନ୍ୟାୟ ନଥିଲେ। ତେଣୁ ହନୁମାନ୍ ଭାବିଲେ, “ଯଦି ଧର୍ମାତ୍ମା ରାଘବଙ୍କର ପତ୍ନୀ ଏମିତି ହୋଇଥାନ୍ତି, ତେବେ ଏହି ରାକ୍ଷସେଶ୍ୱରଙ୍କର ପତ୍ନୀମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଉତ୍ତମ କୁଳର।” ପୁଣି ସେ ଗୁପ୍ତ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଚିନ୍ତା କଲେ, “ଶୀତା ନିଶ୍ଚୟ ଧର୍ମରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ; ତଥାପି ଏହି ଲଙ୍କାଧୀଶ ମହାପାପ କରିଛନ୍ତି।