ହନୁମାନ୍ ରାବଣଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ନିଦ୍ରାରେ ବିହାର କରୁଥିବା ରାବଣଙ୍କ ରମଣୀମାନେଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ । ସେ ଦଳଟି ନିରବତାରେ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା, ଏକ ବଡ଼ ପଦ୍ମପାଣିରେ ଶ୍ୱେତହଂସ ଓ ମଧୁମାକୁ ଯେପରି ନିରବ ହୋଇ ରହିଥାନ୍ତି, ସେପରି ଏହି ମହିଳାମାନେ ନିଦ୍ରାରେ ଶାନ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲେ । ହନୁମାନ୍ ଦେଖିଲେ ତାଙ୍କର ମୁହଁଗୁଡିକୁ, ଯେଉଁଥିରେ ପଦ୍ମର ଗନ୍ଧ ଥିଲା, ଦନ୍ତ ଏବଂ ଚକ୍ଷୁ ଚାପି ରହିଥିଲା, ସେମାନେ ସୂନ୍ଦରୀ ମହିଳାମାନେ ଥିଲେ । ରାତି ଶେଷ ହେବା ସମୟରେ ତାଙ୍କର ମୁହଁଗୁଡିକ ପଦ୍ମର ଫୁଲ ମାନା ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା; ଏବଂ ପତ୍ରଗୁଡିକ ଆଉଥିରେ ବନ୍ଦ ହେଲା ପରେ ସେମାନେ ଆଉ ରାତିରେ ଯେପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ । ଏହି ପଦ୍ମସଦୃଶ ମୁହଁଗୁଡିକ ପିଆ ମଧୁମାକୁ ଦ୍ୱାରା ପୁନଃପୁନ ଚାହାଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ମଧୁମାକୁ ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମକୁ ଚାହାନ୍ତି । ଏଭଳି ତୁଳନା କରି, ମହାବୀର ହନୁମାନ୍ ବୁଝିଲେ ଯେ ଏମାନେ ଜଳରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ପଦ୍ମ ଭଳି ଗୁଣମୟ । ଏହି ମହିଳାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିବା ହଲ୍ ହନୁମାନ୍ ପାଇଁ ଶରତ୍ କାଳର ନିର୍ମଳ ଆକାଶରେ ତାରା ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା । ଏହି ସୂନ୍ଦରୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ରାବଣ ତାରାମଣ୍ଡଳର ମଧ୍ୟରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ । ହନୁମାନ୍ ଚିନ୍ତା କଲେ: “ଏମାନେ ଏକସାଥି ଥିବା ତାରାମାନେ ଭଳି, ଆକାଶରୁ ଖସି ପଡ଼ିଥିବା ତାରାମାନେ ଭଳି, ପୁଣ୍ୟର ଅବଶେଷ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା ଭଳି ।” ଯେପରି ଶୁଭ ତାରାମାନେ ଦେଖିବାରେ ତାଙ୍କର ଆଲୋକ, ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଚମକ୍ ଦ୍ୱିପ୍ତିମାନ ହୁଏ, ସେପରି ଏହି ମହିଳାମାନେ ତାଙ୍କର ଚହାରା ଓ ଶୋଭା ଦ୍ୱିପ୍ତିମାନ ହୋଇଥିଲେ । ନିଦ୍ରା ଓ ମଦରେ ବିମୋହିତ ହୋଇ, ଏମାନେ ଖୁଲା କେଶ, ବିକିରଣ ମାଲା, ବିକିରି ମୂଲ୍ୟବାନ ଗହଣା, ଏବଂ ଶୋଭାମୟ ଅସ୍ତ୍ର ଉପରେ ଶୋଇଥିଲେ । କିଛି ମହିଳାମାନେର ମାଥାର ଚିହ୍ନ ମିଛିଯାଇଥିଲା, କିଛି ଅଙ୍ଗୁଳି ଅଳଙ୍କାର ଖସି ଯାଇଥିଲା, ଏବଂ କିଛି ଗଳାର ମାଳା ଦେହର ପାଶ୍ୱରେ ଖସିଯାଇଥିଲା । ଅନ୍ୟ କିଛି ମୁକ୍ତାମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, କିଛି ଶୂନ୍ୟ ଅବସ୍ଥାରେ, କିଛି ପୋଷାକ ଖସିଯାଇଥିଲା, କିଛି ଅନ୍ତଃବସ୍ତ୍ର ଖୋଲିଯାଇଥିଲା, ଯୁବତୀମାନେ ଭଳି ଉଠାଇ ନିଯାଇଥିଲେ । କିଛି ମହିଳାମାନେ କଣ୍ଠ ଅଳଙ୍କାର ନଥିଲେ, କିଛି ମାଳା ଭାଙ୍ଗି ଦେହରେ ପଡ଼ିଯାଇଥିଲା, ଯେପରି ମହାବନରେ ଦେବତା ହାତୀ ଦ୍ୱାରା ମାଳାଗୁଡିକ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା । କିଛି କଣ୍ଠ ମାଳା ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ ଭଳି ଦ୍ୱିପ୍ତିମାନ ହୋଇ ଦେହର ମଧ୍ୟରେ ଶୋଇଥିଲା, ହଂସ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା । କିଛି କଟକୁଆ ମଣି କଦମ୍ବ ପକ୍ଷୀ ଭଳି, କିଛି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ତାନ୍ତୁ ଚକ୍ରବାକ ଦ୍ୱୟ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା । ହଂସ, କାରଣ୍ଡବ ଓ ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ତାଙ୍କର ନିତମ୍ବ ଓ ନିତମ୍ବ ତୀର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା । କିଛି ମହିଳାମାନେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପଦ୍ମ ଏବଂ ଘଣ୍ଟିମାଳା ଭଳି ଶୋଇ ରହିଥିଲେ, ନଦୀର ତୀର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ । କିଛି ମହିଳାମାନେର ମୃଦୁ ଅଙ୍ଗ ଓ ସ୍ଥନ ଶିରା ଉପରେ ଅଳଙ୍କାର ଶ୍ରେଣୀ ରତ୍ନ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା । କିଛି ମହିଳାମାନେର ପୋଷାକର ଅନ୍ତ ତାଙ୍କର ଶ୍ୱାସ ଦ୍ୱାରା ଉଡ଼ି ମୁହଁ ଉପରେ ଯାଉଥିଲା । ଏହି ମହିଳାମାନେର ପୋଷାକର ଅନ୍ତ ଭାଗ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଙ୍ଗର ପତାକା ଭଳି ଚମକୁଥିଲା । କିଛି ମହିଳାମାନେର ଦ୍ୱିପ୍ତିମାନ କଣ୍ ଅଳଙ୍କାର ତାଙ୍କର ଶ୍ୱାସ ଦ୍ୱାରା ହଳକା ଭାବେ ହଲି ହୋଇ ଚମକୁଥିଲା । ଚିନି ଓ ମଦର ଗନ୍ଧ ତାଙ୍କର ଶ୍ୱାସରୁ ନିସ୍ତାସିତ ହୋଇ ରାବଣଙ୍କୁ ଏ ସମୟରେ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲା । କିଛି ରାବଣଙ୍କ ଭାର୍ୟାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ରାବଣଙ୍କ ମୁହଁ ଭଳି, ପୁନଃପୁନ ତାଙ୍କର ସପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀ ଭାର୍ୟାମାନେର ମୁହଁର ଗନ୍ଧ ନିଶ୍ୱାସ କରୁଥିଲେ । ସେମାନେ ମନରେ ରାବଣଙ୍କୁ ଗଭୀର ଭାବେ ଆସକ୍ତ ଥିଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ସ୍୵ତନ୍ତ୍ର ନୁହଁନ୍ତି, କେବଳ ସହଭାର୍ୟାମାନେଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ଚଳିଥିଲେ । କିଛି ମହିଳାମାନେ ଅନ୍ୟ ମହିଳାଙ୍କର ଅଳଙ୍କାରିତ ହାତ ଓ ପୋଷାକରେ ଶୋଇ ଥିଲେ । କିଛି ଏକ ଅନ୍ୟ ମହିଳାଙ୍କ ଛାତି ଉପରେ, କିଛି ହାତ ଉପରେ, କିଛି ଅନ୍ୟ ମହିଳାଙ୍କ ଗୋଦ ଉପରେ, କିଛି ଅନ୍ୟ ମହିଳାଙ୍କ ଷ୍ଟନ ଉପରେ ଶୋଇ ଥିଲେ । ସେମାନେ ଏକାପର ଜଘା, ପାଶ୍ୱ, ନିତମ୍ବ ଓ ପିଠ ଉପରେ ଶୋଇ ଥିଲେ, ଅଙ୍ଗ ଅଙ୍ଗରେ ଲିପ୍ତ ହୋଇ ମଦ ଓ ପ୍ରେମରେ ବିମୋହିତ ଥିଲେ । ଏକାପର ଦେହର ସ୍ପର୍ଶରେ ଆନ୍ଦୋଳିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଶୋଇ ଥିଲେ, କମର ଶୁନ୍ଦର ହୋଇ, ହାତ ଏକାପର ସହ ଲିପ୍ତ ହୋଇ । ଏହି ମହିଳାମାନେ ଏକାପର ହାତ ଦ୍ୱାରା ଗୁଞ୍ଜିତ ମାଳା ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ମଧୁମାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଫୁଲ ମାଳାରେ ଗୁଞ୍ଜି ରହିଥାନ୍ତି । ବସନ୍ତ ଋତୁରେ ପ୍ରସ୍ଫୁଟିତ ଲତାମାନେ ପବନ ଦ୍ୱାରା ଏକାପର ସହ ଲିପ୍ତ ହୋଇଥାନ୍ତି, ସେପରି ଏହି ମହିଳାମାନେ ଫୁଲ ଭଳି ଏକାପର ସହ ଲିପ୍ତ ହୋଇ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ । ରାବଣଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁର ଏହି ମହିଳାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇ, ଶୁନ୍ଦର ଅନ୍ତଃବାହୁ ଏବଂ ମଧୁମାକୁର ଗୁଞ୍ଜନ ଦ୍ୱାରା ଏକ ଜଙ୍ଗଲ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା । ଏହି ସମୟରେ ତାଙ୍କର ଅଳଙ୍କାର, ଦେହ, ପୋଷାକ ଓ ମାଳା ମଧ୍ୟରେ ଏକ ମହିଳାକୁ ଅନ୍ୟ ମହିଳାରୁ ପାର୍ଥକ୍ୟ କରିବା ଅସମ୍ଭବ ଥିଲା । ରାବଣ ସୁବିଧାଜନକ ଶୟନରେ ଶୋଇ ଥିବାବେଳେ, ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ମହିଳାମାନେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦୀପ ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ, ଅନ୍ଧା ଚକ୍ଷୁ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ । ରାବଣଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ରାଜା, ଋଷି, ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଦାନବର କନ୍ୟାମାନେ, ଏହି ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରେମରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହୋଇ ଥିଲେ । ଏମାନେ ସମ୍ବୃହ୍ତିରେ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ଆଣି ଦିଆଯାଇଥିଲେ, କିଛି ପ୍ରେମରେ ମୁହଁ ଦେଇ ଆଣି ଦିଆଯାଇଥିଲେ । କିନ୍ତୁ ରାବଣଙ୍କ ଏହି ଭାର୍ୟାମାନେ ମଧ୍ୟରୁ କୌଣସି ଜଣେ ବଳ ଦ୍ୱାରା, ପ୍ରତାପ ଦ୍ୱାରା, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ଦ୍ୱାରା ଆଣି ଦିଆଯାଇ ନାହିଁ; କୌଣସି ନୂତନ ଭାର୍ୟା ନାହିଁ, କେବଳ ଜନକ ଦୁହିତା ସୀତା ବ୍ୟତୀତ । ସେମାନେ ମଧ୍ୟରୁ କୌଣସି ଜଣେ ନିମ୍ନ ଜନ୍ମର ନୁହଁନ୍ତି, କୌଣସି ଜଣେ ଅସୁନ୍ଦର ନୁହଁନ୍ତି, କୌଣସି ଜଣେ ଅସଭ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି, କୌଣସି ଜଣେ ଅସଦ୍ଗୁଣ ନୁହଁନ୍ତି, କୌଣସି ଜଣେ ଅସୁନ୍ଦର ନୁହଁନ୍ତି ।