ହନୁମାନ୍ ଲଙ୍କାର ରାବଣଙ୍କ ରାଜପ୍ରାସାଦକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସମୟରେ, ସେ ଦେଖିଲେ ପ୍ରାସାଦର ଉଚ୍ଚ ଦମ୍ଭ ତଳ ଦେଖିବାକୁ ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତାମାନେ ରହିଥାନ୍ତି, ଏହା ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଯାଉଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ବିଶାଳ ଚାଦର ପିଛାଇ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଯାହା ଭୂମିର ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା। ସେ ପ୍ରାସାଦ ଏତେ ବିଶାଳ ଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଅନେକ ଘର ଓ ଅଞ୍ଚଳ ରହିଥିଲା, ଚରାଇମାନେ ମଦରେ ମତ୍ତ ହୋଇ ଉଡ଼ୁଥିଲେ, ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧ ରହିଥିଲା। ଏହି ପ୍ରାସାଦ ମହଙ୍ଗା ଚାଦର ଦ୍ୱାରା ସଜିଥିଲା, ରାକ୍ଷସ ମହାରାଜ ରାବଣ ଏହାକୁ ସେବା କରୁଥିଲେ, ଏହା ପାକା ହଁସା ପରି ଶୁଭ୍ର ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଥିଲା, ଅଗରୁ ଧୂଆଁର ଶୋଭା ଓ ଗନ୍ଧ ରହିଥିଲା। ପତ୍ର ଓ ଫୁଲର ଅର୍ପଣ ଦ୍ୱାରା ଏହି ପ୍ରାସାଦ ଚମକିଉଥିଲା, ଏହାର ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗ ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରୁଥିଲା। ଏହି ଦିବ୍ୟ ମଣ୍ଡପ ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରି, ସମୃଦ୍ଧି ଦେଇଥିଲା, ଏହା ଅନ୍ତର୍ଗତ ପାଞ୍ଚ ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପାଦାନରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରୁଥିଲା। ଏହାକୁ ରାବଣ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ଏହି ପ୍ରାସାଦ ମାତୃ ସ୍ନେହରେ ପୋଷିଥିଲା। ହନୁମାନ୍ ଚିନ୍ତା କଲେ — "ଏହା ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାର୍ବତ୍ୟ ଲୋକ, ବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନଗର, କିମ୍ବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସାଧନାର ଫଳ।" ହନୁମାନ୍ ଚିନ୍ତା କରି ଦେଖିଲେ ସେଠାରେ ସୁନା ଦୀପ ଜଳିଥିଲା; ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଚତୁର ଚାଳକମାନେ ଅନ୍ୟ ଚତୁରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହରିଯାଇଛନ୍ତି। ଦୀପର ଚମକ, ରାବଣଙ୍କ ରୂପ ଓ ତାଙ୍କର ଶୋଭା ଏହି ମଣ୍ଡପକୁ ଆଗ୍ନିର ପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ କରୁଥିଲା। ଏହି ପ୍ରାସାଦର ଚାଦର ଉପରେ ବସିଥିଲା ହଜାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀମାନେ, ତାଙ୍କ ପରିଧାନ ଓ ମାଳା ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗରେ ଶୋଭିତ, ସେମାନେ ଅନେକ ପରିଧାନ ଓ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭା ପାଇଥିଲେ। ଆଧି ରାତିରେ, ମଦ ଓ ନିଦ୍ରାରେ ମତ୍ତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଖେଳ ବନ୍ଦ କରି, ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ପଡ଼ିଥିଲେ। ସେ ନିଦ୍ରା ଶୋଭାରେ ସଜିଥିଲେ, ହଁସା ଓ ମଧୁମାସ ଜଳା ଲଟୁସ ପାଖରେ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହୋଇଥିଲେ। ହନୁମାନ୍ ଦେଖିଲେ ସେମାନଙ୍କର ମୁହଁ ଲଟୁସ ପରି ଗନ୍ଧ, ଦନ୍ତ ଓ ଚକ୍ଷୁ ଆଉ ମୁହଁ ବନ୍ଦ। ରାତି ଶେଷ ହେବା ସମୟରେ, ସେମାନଙ୍କର ମୁହଁ ଫୁଟିଥିବା ଲଟୁସ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା; ମୁହଁ ପତ୍ର ଫେରି ଅନ୍ଧାର ହେଲା। ଏହି ଲଟୁସ ପରି ମୁହଁ ବାରମ୍ବାର ମଦୁମାସ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୱେଷିତ, ଯେପରି ତାଙ୍କର ଫୁଟିଥିବା ଲଟୁସ ପରି ଆକାର୍ଷିତ। ଏମିତି ଗୁଣରେ ସେମାନେ ଜଳର ଫୁଟିଥିବା ଫୁଲ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏହି ମଣ୍ଡପ ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଶୁଭ୍ର ଆଶ୍ୱିନ ଆକାଶର ତାରା ପରି ଚମକିଉଥିଲା। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରାବଣ ତାରାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଚମକିଉଥିଲେ। ହନୁମାନ୍ ଭାବିଲେ — "ଏହି ଏକଠା ହୋଇଥିବା ନାରୀମାନେ ଆକାଶର ତାରା ତଳି ପଡ଼ିଛନ୍ତି, ଶେଷ ପୁଣ୍ୟର ଚିହ୍ନରେ ଘିରିଛନ୍ତି।" ଯେପରି ଶୁଭ୍ର ତାରାମାନଙ୍କ ଚମକ ଏକ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ସେମାନଙ୍କ ଶୋଭା ଓ ଚମକ ଏଠି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। କିଛି ନାରୀମାନେ ଖୋଲା କେଶ ଓ ମାଳା, ବିକ୍ରମିତ ଭୂଷଣ, ମଦ ଓ ଖେଳ ସମୟରେ ନିଦ୍ରାରେ ଶୋଇଥିଲେ। କିଛି ମହିଳାମାନେ କୁମ୍ଭ ଚିହ୍ନ ହଟିଗଲା, କିଛି ଆଙ୍ଗୁଳି ଗୋଟି ଅପସ୍ଥାପିତ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀମାନେ ଗଳା ଭୂଷଣ ଏକପାଖରେ ଖସିଗଲା। ଅନ୍ୟ ମହିଳାମାନେ ମୁକ୍ତା ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, କିଛିର ବସ୍ତ୍ର ଖସିଗଲା, କିଛିର ମେଖଲା ଖୋଲିଗଲା, ଯୁବତୀମାନେ ଭାଗି ଯାଇଥିବା ପରି। କିଛି ମହିଳାମାନେ କଣ ଲଗାଇନଥିଲେ, କିଛି ମାଳା ଭାଙ୍ଗି ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା, ବନର ରାଜା ହାତୀ ଦ୍ୱାରା ଦଳି ଯାଇଥିବା ମଞ୍ଜରୀ ପରି। କିଛି ମହିଳାମାନେ ମୁକ୍ତା ମାଳା ପିନ୍ଧି, ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ ପରି ତାଙ୍କ ଉରସ୍ଥଳୀ ମଧ୍ୟରେ ଶୁଇଥିଲେ, ହଁସା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। କିଛିର ବୈଦୁର୍ୟ ମଣି କଦମ୍ବ ପକ୍ଷୀ ପରି, କିଛିର ସୁନା ତାର ଚକ୍ରବାକ ଦୁଇ ପକ୍ଷୀ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ହଁସା, କାରଣ୍ଡବ ଓ ଚକ୍ରବାକ ପରି ଭୂଷଣ ଦ୍ୱାରା ସଜି, ସେମାନଙ୍କ ନିତମ୍ଭ ଓ ନିତ୍ୟ ତୀର ପରି ଚମକିଉଥିଲା। କିଛି ମହିଳାମାନେ ସୁନା ଲଟୁସ ପରି ବଡ଼ ଘଣ୍ଟା ଭୂଷଣ ଲଗାଇ ଶୁଇଥିଲେ, ନଦୀର ଶୋଭାମୟ ତୀର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। କିଛି ମହିଳାମାନେ ମୃଦୁ ଅଙ୍ଗ ଓ ଉରସ୍ଥଳୀ ଉପରେ ଶୋଭାମୟ ଭୂଷଣ ଲଗାଇଥିଲେ, ମଣିର ଶୋଭା ପରି। କିଛି ମହିଳାମାନେ ଶ୍୵ାସ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଶାଉଲ ଚିହ୍ନ ମୁହଁ ଉପରେ ଉଡ଼ୁଥିଲା। ଏହି ଶୋଭାମୟ ଶାଉଲ ତଳ ମୁହଁର ତଳେ ବିଭିନ୍ନ ଧାତୁର ରଙ୍ଗରେ ଚମକିଉଥିଲା। କିଛି ମହିଳାମାନେ ଶୋଭାମୟ ଅଳଙ୍କାର ଚୁଡ଼ି ମୃଦୁ ଶ୍୵ାସ ଦ୍ୱାରା ହଲୁକ ହଲୁକ କମ୍ପି ଥିଲା। ସେମାନଙ୍କ ଶ୍୵ାସ ଦ୍ୱାରା ଚିନି ଓ ମଦର ଗନ୍ଧ ରାବଣଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲା। କିଛି ରାବଣଙ୍କ ଭାର୍ୟାମାନେ ତାଙ୍କର ମୁହଁ ରାବଣଙ୍କ ମୁହଁ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ସେମାନେ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀ ଭାର୍ୟାମାନଙ୍କ ମୁହଁର ଗନ୍ଧ ବାରମ୍ବାର ଶ୍୵ାସ କରୁଥିଲେ। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରୀମାନେ ରାବଣଙ୍କ ପ୍ରତି ଗଭୀର ସ୍ନେହ ରଖି, ତାଙ୍କର ସହଭାର୍ୟାମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ସ୍ୱାଧୀନତା ନଥିଲା। କିଛି ମହିଳାମାନେ ଭୂଷିତ ହାତ ଦ୍ୱାରା ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ଆଲିଂଗନ କରି ଶୁଇଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଶୋଭାମୟ ବସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଅନ୍ୟ ଉପରେ ପଡ଼ିଥିଲା। ଏକ ମହିଳା ଅନ୍ୟ ମହିଳାର ଛାତି ଉପରେ, ଅନ୍ୟ ହାତ ଉପରେ, ଅନ୍ୟ ଜଘନ ଉପରେ, ଅନ୍ୟ ଉରସ୍ଥଳୀ ଉପରେ ଶୁଇଥିଲେ। ସେମାନେ ଜଘନ, ପାଶ୍ୱ, କଟି, ପୃଷ୍ଠ ଉପରେ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ଆଲିଂଗନ କରି ମଦ ଓ ସ୍ନେହରେ ଶୁଇଥିଲେ। ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟଙ୍କ ଶରୀର ସ୍ପର୍ଶରେ ଆନନ୍ଦ ଭାବେ, ସେମାନେ ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ଆଲିଂଗନ କରି ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟଙ୍କ ସହିତ ଶୁଇଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମାଳା ପରି ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟଙ୍କ ଆଲିଂଗନରେ ଫୁଲ ମାଳା ପରି ଚମକିଉଥିଲା, ମଦୁମାସ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲା। ବସନ୍ତ ଋତୁର ମଞ୍ଜରୀ ଦଳ ପରି, ପବନ ଦ୍ୱାରା ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟଙ୍କ ସହିତ ଏକତା ହୋଇ ମିଶି ଥିଲେ, ସେମାନେ ଫୁଲ ଦଳ ପରି ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟଙ୍କ ସହ ମିଶି ରହିଥିଲେ।