ସାଗର ରାଜା ତାଙ୍କ ସଠିଅହଜାର ପୁଅମାନଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ, “ହେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ମୋ ପୁଅମାନେ, ତୁମମାନେ ପିଶାଚମାନେଠାରୁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାୟ ଦେଖୁନାହାଁନ୍ତି। ମୁଁ ବଡ଼ ବଳିଦାନରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଅଛି, ମନ୍ତ୍ରଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୋଇଛି, ଓ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୋ ସହ ଅଛନ୍ତି। ତେଣୁ, ମୋ ପୁଅମାନେ, ତମେ ସମସ୍ତେ ଚାଲିଯାଅ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଖୋଜ। ତୁମମାନଙ୍କୁ ଶୁଭ ହେଉ। ପୃଥିବୀ ଯେଉଁଠାରେ ସମୁଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ଘେରାଇଛି, ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଖୋଜ। ତୁମେ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଗୋଟିଏ ଯୋଜନ ପ୍ରସ୍ଥ ଚଉଡ଼ା ଭାଗ ଧରି ଖୋଜ। ଘୋଡ଼ାର ପଦଚିହ୍ନ ଯେଉଁଠାରେ ଦେଖିବ, ସେଠା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମାଟି ଖୋଦ, ମୋ ଆଦେଶରେ ଘୋଡ଼ା ଚୋରକୁ ଖୋଜ। ମୁଁ ଏଠାରେ, ମୋ ପଉତାମାନେ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହିତ, ଘୋଡ଼ା ମିଳିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରୁହିବି। ତୁମମାନେ ଶୁଭ ହେଉ।" ଏହିପରି ଆଦେଶ ମିଳିବା ପରେ, ସେହି ରାଜପୁତ୍ରମାନେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଆନନ୍ଦିତ, ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀରେ ଚାଲିପଡ଼ିଲେ। ସେମାନେ ଏକ ଯୋଜନ ପ୍ରସ୍ଥ ଚଉଡ଼ା ଭାଗ ଧରି, ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଚାରିପାଖ ଖୋଜିଲେ, କିନ୍ତୁ ଘୋଡ଼ାକୁ ମିଳିଲେ ନାହିଁ। ତେଣୁ ସେମାନେ ମାଟିକୁ ବଜ୍ରସମ ଭୁଜାଦ୍ୱାରା ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ବିଦ୍ୟୁତ୍ ସମ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଓ ଭୟଙ୍କର ହାଳଦ୍ୱାରା ମାଟି କୁ ପାଟିଲେ, ଏହାର ଶବ୍ଦ ମହା ଗଜ, ଦାନବ ଓ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସ ମୃତ୍ୟୁ ସମ ହେଲା। ସେମାନେ ଏଭଳି ଖୋଦି ଖୋଦି ଷଷ୍ଟି ହଜାର ଯୋଜନ ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମାଟି ଭାଙ୍ଗି ରସାତଳ ଲୋକ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିଗଲେ। ସେମାନେ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ପାହାଡ଼ ଭରିଥିବା ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପକୁ ଖୋଦି ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅସୁର ଓ ନାଗମାନେ ଅତି ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ ଚିନ୍ତିତ ମୁହଁରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦୟା ଅନୁରୋଧ କଲେ ଓ କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ସାଗରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ଖୋଦୁଛନ୍ତି, ଓ ଜଳରେ ବସୁଥିବା ଅନେକ ମହାପ୍ରାଣୀ ନଷ୍ଟ ହେଉଛନ୍ତି। ବଳିଦାନର ଘୋଡ଼ାକୁ କେହି ଚୋରି କରିନେଇଛି, ତାହିଁ ସାଗରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ହାନି କରୁଛନ୍ତି।” ଏହିବେଳେ, ଶ୍ରୀମାନ୍ୟ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ବାଳକାଣ୍ଡର ଚାଳିଶିତମ ସର୍ଗ କଥା ଶୁଣ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ବ୍ରହ୍ମା ଚିନ୍ତିତ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଏହି ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ଜ୍ଞାନୀ ବାସୁଦେବଙ୍କର; ସେ ମାଧବଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ସେଇ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ପ୍ରଭୁ ଏହି ପୃଥିବୀର ମାଲିକ। ସେ କପିଳ ରୂପ ଧାରଣ କରି ସଦା ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କରୁଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ରୋଷାଗ୍ନିରେ ସାଗରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଦଗ୍ଧ ହେବେ। ପୃଥିବୀର ପୁରୁଣା ବିଭାଗ ଦେଖାଯିବ ଓ ସାଗର ପୁଅମାନେ ନଶ୍ୱର ହେବେ, ଏହା ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟିମାନେ ଅଗ୍ରହରେ ଦେଖିଛନ୍ତି।” ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ୩୩ ଦେବତା ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ପୁନି ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଫେରିଗଲେ। ତା’ପରେ ସାଗରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ମାଟି ଭାଙ୍ଗିବା ସମୟରେ ବଡ଼ ଗର୍ଜନ ଶବ୍ଦ ହେଲା। ସମସ୍ତେ ପୃଥିବୀ ଚାରିପାଖ ଖୋଦି ବାପାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସି କହିଲେ, “ମୁଁମାନେ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ଚାରିପାଖ ଖୋଜିଲୁ। ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତା, ଦାନବ, ରାକ୍ଷସ, ପିଶାଚ, ସର୍ପ, ଓ ନାଗମାନେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଆପଣଙ୍କ ଘୋଡ଼ା ଓ ତାକୁ ନେଇଥିବାକୁ ଦେଖୁନାହିଁ। ଏବେ କ’ଣ କରିବା ଉଚିତ, ଆପଣ ଭଲ ଭାବିବେ।” ସେମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ସାଗର ରାଜା କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ କହିଲେ, “ପୁନି ଖୋଦ, ତୁମମାନେ ଶୁଭ ହେଉ। ପୃଥିବୀର ଉପରିପଟେ ଭାଙ୍ଗ, ଘୋଡ଼ା ଚୋରକୁ ମିଳିଲେ ଫେରିଆସ, ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ କର।” ପିତାଙ୍କ ଆଦେଶ ମିଳିବା ସହିତ, ସଠିଅହଜାର ପୁଅ ରସାତଳ ଦିଗରେ ଦୌଡ଼ିଲେ। ଖୋଦିବା ସମୟରେ ସେମାନେ ଏକ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ସମ ଆକୃତିର, ବିକୃତ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ଦିଗଗଜକୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ପୃଥିବୀ, ପାହାଡ଼ ଓ ଜଙ୍ଗଲକୁ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। ଏହି ଦିଗଗଜ ଥକି ଯେତେବେଳେ ଚାରିପଟ କଣ୍ଠ ସଂଧିରେ ମୁଣ୍ଡ ହଲାଇ ଅରାମ କରନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ ହୁଏ। ସେମାନେ ଏହି ଦିଗଗଜଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ପରିକ୍ରମା କରି, ରସାତଳକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ପୂର୍ବ ଦିଗ ଭାଙ୍ଗିବା ପରେ, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଖୋଦିଲେ, ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ଏକ ବଡ଼ ଦିଗଗଜ ଦେଖିଲେ—ମହାପଦ୍ମ, ଯିଏ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ସମାନ ଆକୃତିର ଏବଂ ପୃଥିବୀକୁ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବରେ ଦେଖି ପରିକ୍ରମା କଲେ ଓ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗ ଭାଙ୍ଗିଲେ। ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ସେମାନେ ସଉମନସ ନାମକ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ସମାନ ଦିଗଗଜକୁ ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କରି, ପ୍ରଶ୍ନ କରି, ଅକ୍ଷତ ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖି, ଚନ୍ଦ୍ର ଦିଗକୁ ଖୋଦିଲେ। ଉତ୍ତର ଦିଗରେ, ରଘୁବଂଶୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାମ, ସେମାନେ ଧଳା ରଙ୍ଗର ଭଦ୍ର ଦିଗଗଜକୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ଶୁଭ ଆକୃତିରେ ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ପରିକ୍ରମା କରି, ପୃଥିବୀ ଉପରିପଟେ ଭାଙ୍ଗିଲେ। ତା’ପରେ ସେମାନେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଈଶାନ କୋଣକୁ ଗଲେ ଓ କ୍ରୋଧରେ ପୃଥିବୀ ଭିତରେ ଖୋଦିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।