ହନୁମାନ୍, ସେ ମହାବଳୀ ବାନର, ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସମାନେ ଯେପରି ଅତି ସତର୍କ ରହି ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ତେଣୁ ଏକ ସିଂହାବୃତ ଦାନ୍ତିବନ ପରି ରାକ୍ଷସମାନେ ରାକ୍ଷା କରୁଥିବା ଲଙ୍କାର ରାଜପ୍ରସାଦକୁ ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଲେ। ସେଇ ରାଜପ୍ରସାଦ ତାମ୍ର ଓ ଚାନ୍ଦିର ଦ୍ୱାର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା, ସୁନାର ସଜା ଓ ନାନା ପ୍ରକାର ଆଙ୍ଗନ ଓ ଦରଜା ଦ୍ୱାରା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେଠାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହସ୍ତିସାରଥି, ଅପରାଜିତ ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥସାରଥିମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହିଥିଲେ। ରାଜପ୍ରସାଦ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିମାଣିକ୍ୟ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟାସନ ଓ ମହାନ ରଥସାରଥିମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭରିଯାଇଥିଲା। ଚାରିପାଖରେ ଅନେକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ, ନାନା ପ୍ରକାର ପଶୁପକ୍ଷୀ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା। ଶିଖ୍ୟାଦ୍ୟ ଅନ୍ତଃପୁର ରକ୍ଷକ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ସତର୍କ ରହି ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନାରୀମାନେ ସମସ୍ତ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଭରି ରଖିଥିଲେ। ରାକ୍ଷସରାଜ ରାବଣଙ୍କ ଏହି ରାଜପ୍ରସାଦ ରମଣୀୟ ଓ ଆନନ୍ଦମୟ ନାରୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଅଳଙ୍କାରର ଧ୍ୱନି ସମୁଦ୍ରର ଗୁଞ୍ଜନ ପରି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା। ଏହି ରାଜପ୍ରସାଦ ରାଜସୀ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚନ୍ଦନର ଘ୍ରାଣରେ ମଧୁର, ମହାନ୍ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଏଠି ଥିଲେ, ଯେପରି ଏକ ବଡ଼ ବନରେ ସିଂହମାନେ ରହନ୍ତି। ଢୋଳ, ମୃଦଙ୍ଗ ଓ ଶଂଖର ଧ୍ୱନି ଏଠି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା, ଉତ୍ସବ ଦିନରେ ସ୍ଥାନଟି ସମ୍ମାନିତ ହେଉଥିଲା ଏବଂ ରାକ୍ଷସମାନେ ନିତ୍ୟ ଏଠି ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ଏହି ମହାନ ମନ୍ଦିର ସାଗର ପରି ଗଭୀର, ତାଳ ଧ୍ୱନି ପରି ଗୁଞ୍ଜନ କରୁଥିଲା, ଏଠି ଅପାର ଧନ-ଧାନ୍ୟ ରହିଥିଲା। ହନୁମାନ୍ ଏହି ମହାନ୍ ମନ୍ଦିରକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠି ଅନେକ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଚମକୁଥିଲା, ହସ୍ତି, ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥର ଭିଡ଼ ଥିଲା। ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ, "ଏହିଏ ଲଙ୍କାର ମହା ଶୋଭା," ଏବଂ ରାବଣଙ୍କ ସମୀପରେ ତିନିଏ ଚାଲିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ହନୁମାନ୍ ଭୟହୀନ ଭାବେ ରାକ୍ଷସମାନେଙ୍କ ଘର ଘର, ଉଦ୍ୟାନ ଉଦ୍ୟାନ ଘୁଞ୍ଚି, ସମସ୍ତ ପ୍ରସାଦ ଦେଖିଲେ। ବିପୁଳ ଗତିରେ ଉଛଳି, ସେ ପ୍ରହସ୍ତଙ୍କ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ସେଠାରୁ ମହାପର୍ଶ୍ୱଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଇଲେ। ପୁନି ସେ କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଘରକୁ, ଯାହା ମେଘ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ଭିଭୀଷଣଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଇଲେ। ଏଭଳି ମହୋଦର, ବିରୂପାକ୍ଷ, ଵିଦ୍ୟୁଜ୍ଝିହ୍ୱ, ଵିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳି, ଵଜ୍ରଦଂଷ୍ଟ୍ର, ଶୁକ, ସାରଣ, ଏବଂ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଇଲେ। ଏହିପରି ଇନ୍ଦ୍ରଜିତ, ଜମ୍ବୁମାଳି, ସୁମାଳି, ରଶ୍ମିକେତୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟଶତ୍ରୁ, ଵଜ୍ରକାୟ, ଧୂମ୍ରାକ୍ଷ, ସମ୍ପାତି, ଵିଦ୍ୟୁଦ୍ରୂପ, ଭୀମ, ଘନ, ଵିଘନ, ଶୁକନାଭ, ଚକ୍ର, ଶଠ, କପଟ, ହ୍ରସ୍ୱକର୍ଣ୍ଣ, ଦଂଷ୍ଟ୍ର, ଲୋମଶ, ଯୁଦ୍ଧୋନ୍ମତ୍ତ, ମତ୍ତ, ଧ୍ୱଜଗ୍ରୀବ, ଵିଦ୍ୟୁଜ୍ଝିହ୍ୱ, ଵିଜିହ୍ୱା, ହସ୍ତିମୁଖ, କରାଳ, ପିଶାଚ, ଶୋଣିତାକ୍ଷ—ଏମାନଙ୍କ ଘର ଘରକୁ ଉଛଳି ଉଛଳି ଦେଖିଲେ। ସେଇ ସମସ୍ତ ଶୋଭାମୟ ପ୍ରସାଦରେ, ହନୁମାନ୍ ସେମାନଙ୍କ ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି ଦେଖିଲେ। ସମସ୍ତ ଘର ଦେଖି ଶେଷରେ, ତିନି ଚମକୁଥିବା ରାକ୍ଷସରାଜ ରାବଣଙ୍କ ରାଜପ୍ରସାଦକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ, ବାନରମଧ୍ୟରେ ସିଂହ ପରି, ହନୁମାନ୍ ରାବଣଙ୍କ ରାନୀମାନେ ଓ ବିକଟ ଦୃଷ୍ଟିର ରାକ୍ଷସୀମାନେ ଶୋଇଥିବା ଦେଖିଲେ। ଏହି ରାକ୍ଷସରାଜଙ୍କ ଘରରେ ନାନା ପ୍ରକାର ଦଳ ଥିଲେ—କେହି ବାଣ, ମୁଷଳ ଧରିଥିଲେ, କେହି ଶକ୍ତି ଓ ତୋମରା ନେଇଥିଲେ। ବିଶାଳ ଦେହ ଧାରୀ ରାକ୍ଷସମାନେ ନାନା ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ, କେହି ରକ୍ତିମ, କେହି ଧଳା, କେହି ଶ୍ୟାମ ଥିଲେ; ଏହିଠାରେ ଶୀଘ୍ର ବାନରମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେଠାରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଜନ୍ମର, ସୁନ୍ଦର ଦେହୀ ହସ୍ତିମାନେ ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଓ ଶତ୍ରୁ ହସ୍ତିମାନେ ଦୁଃଖ ଦେଇପାରିଥିଲେ, ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ ଏଇରାବତ ସମାନ ଥିଲେ। ଏହି ଘରେ ସେ ଦେଖିଲେ ଶତ୍ରୁ ଚାମୁ ଧ୍ଵଂସ କରିପାରୁଥିବା ବଳ, ମେଘ ପରି ଝରିଥିଲା, ପାହାଡ଼ ପରି ପ୍ରବାହିତ ହୋଇଥିଲା। ସେଠାରେ ହଜାର ହଜାର ସେନା, ମେଘର ଗର୍ଜନ ପରି ଧ୍ୱନି, ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ଅପରାଜିତ, ସୁନାର ଶୋଭାରେ ଭରିଥିଲା। ରାବଣଙ୍କ ରାଜପ୍ରସାଦରେ ସେ ଦେଖିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ପରି ଚମକୁଥିବା ଲୋକମାନେ, ସୁନାର ଜାଳ ଦ୍ୱାରା ଅବିରତ ଚମକୁଥିଲେ। ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍ ଦେଖିଲେ ନାନା ଆକୃତିର ପଳଙ୍କି, ଚମକୁଥିବା ଲତାମଣ୍ଡପ ଓ ଚିତ୍ର ଶାଳା। ସେ ଅନ୍ୟ ଖେଳ ଶାଳା, କାଠର ପାହାଡ଼ ଆକୃତି, ରତି ଗୃହ ଓ ଦିବା ଶାଳା ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ରାବଣଙ୍କ ରାଜପ୍ରସାଦରେ ମନ୍ଦରାଚଳ ପରି ଉଚ୍ଚ ଏକ ମହାନ୍ ମନ୍ଦିର ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠି ମୟୂର ସିଂହାସନ ରହିଥିଲା। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ଦିର ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରେ ଅସଂଖ୍ୟ ମଣିମାଣିକ୍ୟର ତାଳ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିଲା, ଏହାର ଗଢ଼ ଦୃଢ଼ ଏବଂ ନିଶ୍ଚିତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଉପଯୋଗୀ ଥିଲା, ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ଗୃହ ପରି ଦୃଢ଼ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ମଣିମାଣିକ୍ୟର ଚମକ ଏବଂ ରାବଣଙ୍କ ତେଜରେ ସେଇ ପ୍ରସାଦ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ପରି ଚମକୁଥିଲା। ବାନରମୁଖ୍ୟ ହନୁମାନ୍ ସେଠାରେ ସୁନାର ଶଯ୍ୟା, ଆସନ ଓ ଚମକୁଥିବା ପାତ୍ର ଦେଖିଲେ। ମଣିମାଣିକ୍ୟର ପାତ୍ର, ମଧୁ ଓ ମଦରେ ଭିଜିଥିବା, ଆକର୍ଷକ ଓ ବିଶାଳ ଥିଲା, ଯେଉଁଠି କୁବେରଙ୍କ ମହାଲ ପରି ଶୋଭା ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ପାୟଜେବର ଝଙ୍କାର, କମରବନ୍ଧନୀର ରଣ୍ଝଣ୍ଝଣ୍ ଏବଂ ଢୋଳର ଗମ୍ଭୀର ଧ୍ୱନିରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରସାଦ ହ୍ରଦୟସ୍ପର୍ଶୀ ସଙ୍ଗୀତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା।