ଓ ରାମ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଏକ ପବିତ୍ର ଅଞ୍ଚଳ ଅଛି, ଯାହା ବେଦୀ ଏବଂ ଯଜ୍ଞ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ବିଶେଷ ଗୌରବ ଫଳାଇଛି। ସେଠି, ସଗରର ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁର୍ଧର ଅଂଶୁମାନ ଯଜ୍ଞ ଅଶ୍ୱକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଏହି ଯଜ୍ଞର ସମୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଏକ ଦାନବୀର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଯଜ୍ଞକାରୀଙ୍କର ଅଶ୍ୱକୁ ଚୋରି କରି ନେଇଗଲେ। ଏହି ଉତ୍ତମ ଅଶ୍ୱ ଚାଲିଯିବା ସମୟରେ, ଯଜ୍ଞରେ ଉପସ୍ଥିତ ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏବଂ ଅଚାର୍ୟମାନେ ଯଜ୍ଞକାରୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହି ଯଜ୍ଞ ଅଶ୍ୱ ଦୃତ ଭାବେ ଚୋରି ଯାଉଛି। ଓ କକୁତ୍ସ୍ଥ ବଂଶଜ, ଚୋରକୁ ହତ୍ୟା କରି ଅଶ୍ୱକୁ ଫେରାଇ ଆଣ; ନହେଲେ ଯଜ୍ଞରେ ଦୋଷ ଆସିବ ଏବଂ ଆମମାନେ ଦୁଃଖ ଭୋଗିବାକୁ ପଡିବ।” ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ରାଜା ସଗର ତାଙ୍କ ଷଷ୍ଠି ହଜାର ପୁଅମାନେଠାରେ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏହି ବିଶିଷ୍ଟ ଯଜ୍ଞରେ ନିମଗ୍ନ ଅଛି, ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୋଇ ଏବଂ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହିତ। ତେଣୁ, ମୋ ପୁଅମାନେ, ତମେ ସମସ୍ତେ ଦିଗବିଦିଗ ଖୋଜିବାକୁ ଯାଉ। ଭଲ ହେଉ। ପୃଥିବୀକୁ ସମୁଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ଘିରାଯାଇଛି, ତମେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ଏକ ଯୋଜନ ପରିମାଣର ଅଞ୍ଚଳ ଚାଳିବା। ଅଶ୍ୱର ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯାଉଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୂମିକୁ ଖୋଡ଼ି ଚୋରକୁ ଖୋଜିବା। ମୁଁ ଏଠି ମୋ ପ୍ରପୁତ୍ର ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହିତ ଅଶ୍ୱ ମିଳିଲା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିବି। ଭଲ ହେଉ।” ରାଜାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଇଁ, ଷଷ୍ଠି ହଜାର ରାଜପୁତ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଉଲ୍ଲାସିତ ଭାବେ ପୃଥିବୀରେ ଚାଲିଗଲେ। ସମସ୍ତେ ଏକ ଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା ଅଞ୍ଚଳ ଦେଖିଲେ, ତଥା ଅଶ୍ୱକୁ ନପାଇ ଭୂମିକୁ ତାଡ଼ନ୍ତି ତାଡ଼ନ୍ତି ଭୂମିକୁ ଭାଲୁକା ପରି ଖୋଡ଼ି ତଳେ ଯାଇଲେ। ତାଙ୍କ ତାଡ଼ିବାର ଶବ୍ଦ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପରି ବିକ୍ରାଳ ହେଲା, ଭୂମି ଗମ୍ଭୀର ଶବ୍ଦ କରି ଉଠିଲା। ଏହି ଶବ୍ଦ ହାତୀ, ଦାନବ, ରାକ୍ଷସମାନେ ହତ୍ୟା ହେଉଥିବା ଶବ୍ଦ ପରି ଲାଗିଲା। ଏଭଳି, ଷଷ୍ଠି ହଜାର ଯୋଜନ ଭୂମି ଖୋଡ଼ି ତାଙ୍କ ରାସାତଳ ଅଞ୍ଚଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଁଚିଲେ। ସମସ୍ତେ ଜମ୍ବୁଦ୍ବୀପରେ ଖୋଡ଼ି ଚାଲିଲେ, ଯେଉଁଠି ପ୍ରଚୁର ପାହାଡ଼ ଅଛି। ଏହି ନିମିତ୍ତରେ ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅସୁର, ନାଗ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ ମୁଁହ ଅନ୍ତିମ ଦୃଢ଼ କରି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିଲେ ଏବଂ କହିଲେ, “ଓ ପ୍ରଭୁ, ସଗରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ପୃଥିବୀକୁ ଖୋଡ଼ି ଦେଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ପାଣିରେ ବସୁଥିବା ଅନେକ ମହାପ୍ରାଣୀ ବିନାଶ ହେଉଛନ୍ତି। ଯଜ୍ଞର ଅଶ୍ୱକୁ କିଏ ଚୋରି ନେଇଯାଉଛି, ଏହି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ହାନି ହେଉଛନ୍ତି।” ଏଠାରେ, ଏହି ଗୌରବମୟ ବାଲ କାଣ୍ଡର ଚଳିଶିଁ ସର୍ଗ ଶୁଣ। ଦେବମାନେ କହିଥିବା ଉପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ମୃତ୍ୟୁର ଶକ୍ତିରେ ଭୟଭୀତ ଏବଂ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଥିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ଏହି ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ବୈଷ୍ଣବ ଦେବତା ଶ୍ରୀବାସୁଦେବଙ୍କର; ସେ ମାଧବଙ୍କର ପତ୍ନୀ ଏବଂ ସେଇ ପ୍ରଭୁ ଏକମାତ୍ର ନାଥ। ସେ କପିଳ ରୂପ ଧାରଣ କରି ସଦା ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି; ତାଙ୍କ ରୋଷର ଅଗ୍ନିରେ ସଗରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଦଗ୍ଧ ହେବେ। ପୃଥିବୀର ପ୍ରାଚୀନ ବିଭାଜନ ଦେଖିବେ, ଏବଂ ସଗରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବିନାଶ ହେବେ।” ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ତିରିଶି ତିନି ଦେବମାନେ ଉଲ୍ଲାସରେ ତାଙ୍କ ଅନୁସାରେ ଫେରିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସଗରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଭୂମିକୁ ଖୋଡ଼ି ବିକ୍ରାଳ ଶବ୍ଦ କରିଲେ। ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ଖୋଡ଼ି ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ମାନେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଚାଳିଛୁ; ଦେବ, ଦାନବ, ରାକ୍ଷସ, ପିଶାଚ, ସର୍ପ, ନାଗମାନେ ବିନାଶ ହେଇଛନ୍ତି। ତଥାପି, ଆପଣଙ୍କ ଅଶ୍ୱ ନାହିଁ, ଏବଂ କିଏ ନେଇଗଲା ତାହା ଦେଖୁନାହିଁ; ଏବେ କଣ କରିବା ଉଚିତ?” ସଗର ରାଜା କ୍ରୋଧରେ କହିଲେ, “ପୁନି ଖୋଡ଼; ଭୂମିର ପୃଷ୍ଠକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦେଉ। ଅଶ୍ୱ ଚୋରକୁ ଦେଖିଲେ ଫେରି ଆସ; ତୁମ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ କର।” ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଶୁଣି, ଷଷ୍ଠି ହଜାର ପୁଅମାନେ ରାସାତଳ ପ୍ରତି ଦୃତ ଭାବେ ଯାଇଲେ। ତାଙ୍କ ଖୋଡ଼ି ଦେଖିଲେ, ଏକ ବିଶାଳ ପାହାଡ଼ ପରି ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଥିବା ଦେଖିବାକୁ ବିକୃତ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଏକ ମହାହାତୀ, ଯାହା ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କରିଥିଲା। ସେହି ମହାହାତୀ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡରେ ପୃଥିବୀ, ପାହାଡ଼ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲ କୁ ଧାରଣ କରିଥିଲା। ଓ କକୁତ୍ସ୍ଥ ବଂଶଜ, ଯେତେବେଳେ ସେହି ବିଶାଳ ହାତୀ ଦିଗବିଦିଗର ସଂଧିରେ ଅଳସି ହୋଇ ମୁଣ୍ଡ ହଲେଇଥାଏ, ତେବେ ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ ହୋଇଯାଏ। ତେଣୁ, ସେହି ଦିଗର ରକ୍ଷକ ହାତୀକୁ ସମ୍ମାନ କରି, ସଗରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ତାଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କରି, ତଳ ଦିଗକୁ ଖୋଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ। ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଭାଙ୍ଗି, ପରେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଭାଙ୍ଗି ତାଙ୍କ ତଳକୁ ଯାଇଲେ, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ମଧ୍ୟ ଏକ ବିଶାଳ ହାତୀ ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ ମହାପଦ୍ମ ନାମକ ଏକ ବିଶାଳ ପ୍ରାଣୀ, ପାହାଡ଼ ପରି ଦୃଢ଼ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯିଏ ପୃଥିବୀକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ଦେଖି ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲେ।