ଲଙ୍କାର ରାତିରେ, ହନୁମାନ୍ ତାଙ୍କର ଗୁପ୍ତ ରୂପରେ ବିଭିନ୍ନ ମହଳ ଓ ଉଦ୍ୟାନ ମଧ୍ୟରେ ଘୁରୁଥିଲେ। ସେଠାରେ କିଛି ମହିଳା ଅପରିଚ୍ଛଦ୍ଧ ଅବସ୍ଥାରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କମଳର ରଙ୍ଗରେ ଚମକୁଥିଲେ, କିଛି ଅତି ମୂଲ୍ୟବାନ ଅଭୂଷଣ ପିନ୍ଧି ସୁଧା ସୁନାର ରଙ୍ଗରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଆଉ କିଛି ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତି ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ହରାଇ ଦୁଃଖିତ ହେଉଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଥିଲା। ଏହି ମହିଳାମାନେ ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ପୁନର୍ବାର ପାଇଲେ, ସେମାନେ ଅତି ଆନନ୍ଦ ଓ ସୁଖରେ ନିଜ ଘରେ ଉଲ୍ଲାସିତ ହେଉଥିଲେ। ବୀର ହନୁମାନ୍ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ—ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଚମକୁଥିଲା, ଭଙ୍ଗିମା ମୟ ଚକୁ, ଶୋଭାମୟ ଅଳଙ୍କାର ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଏହି ଅଳଙ୍କାର ଶତ କମଳ ସରୋବରର ମାଳା ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ତଥାପି, ହନୁମାନ୍ ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ। ସୀତା ରାଜବଂଶର ଜନ୍ମ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର, ଲତା ଭଳି ସୁନ୍ଦର, ମନରେ ଉଚ୍ଚ ଗୁଣ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ଏହି ପୁରାତନ ମାର୍ଗରେ ସେ ହରିଣୀ ଭଳି ଚକୁ ଧାରଣ କରି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଦୁଃଖରେ ଅସ୍ଥିର ଥିଲେ, ସେଠି ତାଙ୍କର ପତି ରାମଙ୍କର ମନ ଲଗିଥିଲା, ଏବଂ ସେ ସବୁ ମହିଳା ମଧ୍ୟରେ ଅତିଶୟ ପ୍ରମୁଖ ଥିଲେ। ସୀତା ତାପରେ ପୀଡିତ, ଗଳାରେ ଅଶ୍ରୁର ଆଘାତ, ପୂର୍ବରୁ ଅତି ମୂଲ୍ୟବାନ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଆଉ ତାଙ୍କର ଚକୁର ପାଟି ଦେଖିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ ଥିଲା। ତାଙ୍କର ଗଳା ଗଭୀର ନୀଳ ରଙ୍ଗରେ, ଜଣେ ନୀଳ ଗଳା ପକ୍ଷୀ ଭଳି ଅରଣ୍ୟରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ଭାବରେ ଲାଗୁଥିଲେ। ସୀତା ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲେ—ମାନେ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଚନ୍ଦ୍ରର ରେଖା, ଧୂଳି ଛାଡ଼ିଥିବା ସୁନା ରେଖା, ଚିହ୍ନ ଓ ମାର୍କ ଭଳି, ବା ବାୟୁରେ ବଙ୍କି ଯାଇଥିବା ମେଘ ରେଖା। ଏହିପରି ସୀତାଙ୍କୁ ନ ଦେଖି, ରାମଙ୍କର ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ନେଇ ହନୁମାନ୍ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ—ଏକ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ଦୁଃଖ ଆସିଥିବା ଭଳି। ଏଠାରେ ଷଷ୍ଠ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉ। ହନୁମାନ୍ ଯେଉଁ ରୂପ ଚାହାଁଥିଲେ, ସେଇ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଲଙ୍କାର ସମସ୍ତ ପ୍ରାସାଦ ମଧ୍ୟରେ ଅତି ଚାଳାକିରେ ଘୁରୁଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ଭାଗ୍ୟର ଚମକ ସହିତ ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କର ନିବାସ ଦିଗକୁ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ, ଏହି ନିବାସ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ ରଙ୍ଗର ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ମହଳ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସମାନେ ପାଳିଥିଲେ, ଯେପରି ଅରଣ୍ୟକୁ ସିଂହ ପାଳେ। ହନୁମାନ୍ ଏହି ମହଳର ଚମକୁଥିବା ଅବସ୍ଥା ଦେଖିଲେ। ଏହା ଚାନ୍ଦି ଓ ସୁନାର ଶୋଭାରେ ଶୋଭିତ ଦ୍ୱାର ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରାଙ୍ଗଣ ଓ ସୁନ୍ଦର ଦ୍ୱାର ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏଠାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତୀ ଚାଳକ, ବୀର ଯୋଦ୍ଧା, ଅଜୟ ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥଚାଳକମାନେ ଏଠି ସମ୍ମିଳିତ ହୋଇଥିଲେ। ଏହି ମହଳ ବହୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆସନ ଓ ରଥ ଦ୍ୱାରା ଭରିଯାଇଥିଲା। ଏଠି ଚାରିପାଖରେ ସୁନ୍ଦର ଦୃଶ୍ୟ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ପଶୁପକ୍ଷୀ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏହି ନିବାସ ଶିଷ୍ଟ ଅନ୍ତଃପୁର ରକ୍ଷକ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭଲ ଭାବେ ରକ୍ଷିତ, ଏଉଁଠି ମୁଖ୍ୟ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମହିଳାମାନେ ଭରିଯାଇଥିଲେ। ରାକ୍ଷସ ରାଜାଙ୍କର ଏହି ନିବାସ ଆନନ୍ଦିତ ଓ ସୁନ୍ଦର ମହିଳାମାନେ ଭରିଥିଲା, ଏବଂ ଅଳଙ୍କାର ର ରଣ୍ଭ ଏହିଠି ସାଗର ଭଳି ଗଞ୍ଜିଉଥିଲା। ଏହି ମହଳ ରାଜସିକ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ, ଉତ୍ତମ ଚନ୍ଦନ ଗନ୍ଧରେ ମନୋହର, ବଡ଼ ଲୋକମାନେ ଏଠି ଥିଲେ, ଯେପରି ଅରଣ୍ୟରେ ସିଂହମାନେ ଥାନ୍ତି।