ବୀର ହନୁମାନ୍, ଲଙ୍କାପୁରୀର ରକ୍ଷକ ନାରୀଙ୍କୁ ପଡ଼ିଯିବା ଦେଖି, ସେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ନାରୀ ଭାବି କରୁଣାଭାବରେ ଦେଖିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଭୟଭୀତ ଓ ଉତ୍ତେଜିତ ଲଙ୍କା କମ୍ପିତ କଣ୍ଠରେ, ଗର୍ବିତ ଭାବରେ ମାକଡ଼ା ହନୁମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଓ ମହାବଳୀ! ଦୟା କର, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ସଦା ସେମାନଙ୍କର ସୀମା ଅଟୁଟ ରଖନ୍ତି।" "ମୁଁ ଲଙ୍କାପୁରୀ ନିଜେ, ଓ ବନରାଜ! ତୁମ ଅପାର ପରାକ୍ରମ ଓ ଶୂରତା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଦଳିତ ହୋଇଛି। ଏବେ ଶୁଣ, ମୋତେ ସ୍ୱୟଂ ଜନ୍ମା (ବ୍ରହ୍ମା) ଦ୍ୱାରା ଏକ ବର ଦିଆଯାଇଥିଲା—ଯେତେବେଳେ କେବଳ କୌଣସି ବନର ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଜୟ କରିବେ, ସେହି ସମୟରୁ ରାକ୍ଷସମାନେ ଉପରେ ବିପଦ ଆସିବ।" "ସେହି ନିୟମ, ହେ ଶାନ୍ତ ହୃଦୟ, ତୁମ ଆସିବା ସହିତ ପୂରଣ ହୋଇଛି। ଏହି ବିଧି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ, ଏହା ଅବିଚଳ ଓ ଅବିରୋଧ୍ୟ। ଏବେ ସୀତାଙ୍କ ଦୁଃଖ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ରାବଣଙ୍କ ଦୁରାଚାର ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ବିନାଶ ଆସିଯାଇଛି। ତେଣୁ, ବନରମୁଖ୍ୟ, ରାବଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ ଏହି ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କର ଓ ତୁମ ଇଚ୍ଛିତ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କର।" "ଏହି ଶୁଭ୍ର ଲଙ୍କାପୁରୀକୁ ପ୍ରବେଶ କର, ଯେଉଁଠାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାକ୍ଷସମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି, ଏହି ସପ୍ରଭା ନଗରରେ ତୁମ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଖୋଜ।" ଏପରି ଭାବରେ, ପରାକ୍ରମୀ ହନୁମାନ୍ ତାଙ୍କ ଶୂରତା ଦ୍ୱାରା ଲଙ୍କା ଓ ତାହାର ରୂପ ବଦଳାଉଥିବା ରକ୍ଷକ ନାରୀଙ୍କୁ ଜୟ କରି, ରାମଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ ପାଇଁ ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନଗରକୁ ରାତିରେ ଦେଉଳ ଦେଉଳ ଦେଖି, ଦ୍ୱାର ଦ୍ୱାର ଉପରେ ଲାଫ୍ ଦେଇ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ବାମ ପାଦ ରଖି, ବନରାଜଙ୍କ କଳ୍ୟାଣ ପାଇଁ ତିନି ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ହନୁମାନ୍ ଏହି ସୁନ୍ଦର ଲଙ୍କାପୁରୀ ଦିଗରେ ଆଗେଇ ଚାଲିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ହସର ଧ୍ୱନି, ବାଜାର ଗଜ୍ଜନ ଏବଂ ଅନେକ ସଙ୍ଗୀତ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା। ମଣିମାଳା ଓ ବଜ୍ରସଦୃଶ ଝାଲର ଦ୍ୱାରା ସୁସଜ୍ଜିତ ମହଳଗୁଡ଼ିକ, ହିରାମାଳା ଦ୍ୱାରା ଅଲଙ୍କୃତ ଘରଗୁଡ଼ିକ ମେଘମାଳା ପରି ମନୋହର ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ନଗର ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଶ୍ଵେତ ମହଳ, ପଦ୍ମ ଓ ସ୍ଵସ୍ତିକ ଚିତ୍ରରେ ଅଲଙ୍କୃତ ଘର, ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରେ ଅନେକ ମାଳା ଓ ଅଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା। ହନୁମାନ୍ ଘରେ ଘରେ ଘୁଞ୍ଚି, ରାଘବଙ୍କ କଳ୍ୟାଣ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦରେ ଏହି ମହଳଗୁଡ଼ିକ ଦେଖିଥିଲେ। ସେ ସେଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ଆକୃତି ଓ ଆକାରର ମହଳ ଦେଖିଲେ, ତିନି ସ୍ୱରରେ ଶୋଭିତ ମଧୁର ଗୀତ ଶୁଣିଲେ। ମହଳମଧ୍ୟରେ ନାରୀମାନଙ୍କ ଗୁଣ୍ଜଣ ଗୁଙ୍ଗୁନି, ପାୟଲ ଓ କମରବନ୍ଧର ଧ୍ୱନି ଦେବାଙ୍ଗନାଙ୍କ ପରି ଶୁଣିଲେ। ବଡ଼ ଘରମାନେ ପଦଚାରଣର ଶବ୍ଦ, ହାତ ତାଳି ଓ ସିଟି ଶୁଣିବାକୁ ମିଳିଲା। ଏଠାରେ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଘରେ ମନ୍ତ୍ରପାଠ ଓ ଅଧ୍ୟୟନରେ ଲିନ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଆଉ ଏଠାରେ ରାବଣଙ୍କ ଶ୍ରୀରେ ସ୍ତୁତି କରୁଥିବା ଏକ ବଡ଼ ରାକ୍ଷସ ସମୂହ ରାଜପଥରେ ଦେଖିଲେ। ସେ ମଧ୍ୟଭାଗରେ ବିଭିନ୍ନ ଧର୍ମୀୟ ଚିହ୍ନ, ଜଟାଧାରୀ, ମୁଣ୍ଡମୁଣ୍ଡିଆ, ଚର୍ମବସ୍ତ୍ରଧାରୀ ରାକ୍ଷସ ଚରାଇଥିବା ଦେଖିଲେ। କେହି ହାତରେ ଦର୍ଭା, କେହି ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡ, କେହି ଗଦା, କେହି ଦଣ୍ଡ ନେଇ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। କେହି ଏକଚକ୍ଷୁ, ବିବିଧ ରଙ୍ଗର, ଭୟଙ୍କର ଦେହ, ବିକୃତ ମୁଁହ, ବାମନ ଓ ଦୂର୍ଦ୍ଦନ୍ତ ଦେଖିଲେ। କେହି ଧନୁଷ୍, ତଲୱାର, ମୁସଳ, ଲୋହା ଦଣ୍ଡ ନେଇ ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ରରେ ସଜ୍ଜିତ ଥିଲେ। କେହି ଅତି ମୋଟ ନୁହଁନ୍ତି, କେହି ଅତି ଚିକ୍କଣ ନୁହଁନ୍ତି, କେହି ଅତି ଉଚ୍ଚ କିମ୍ବା ଅତି ଛୋଟ ନୁହଁନ୍ତି, କେହି ଅତି ଧଳା କିମ୍ବା କଳା ନୁହଁନ୍ତି, କେହି କୁବଡ଼ା କିମ୍ବା ଠିକ୍ ଠାରେ ନୁହଁନ୍ତି। ବିଭିନ୍ନ ଆକୃତି, ଶୋଭାମୟ, ଧ୍ୱଜାଧାରୀ, ଅନେକ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରୁଥିବା ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଥିଲେ। ସେଠାରେ କେହି ବାଣ, ବୃକ୍ଷ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର, ବଜ୍ର, ତଲୱାର, ଗୋପ, ପାଶ ଧାରଣ କରୁଥିଲେ। କେହି ମାଳା, ଚନ୍ଦନ, ଅଳଙ୍କାର ଧାରଣ କରି ବିଭିନ୍ନ ପୋଶାକରେ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ। ଏଠାରେ ଶତାଧିକ ବଜ୍ର ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରୁଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେ ଦୈନିକ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ସଚେତନ ଥିଲେ। ପରିବେଶ ମଧ୍ୟରେ ରାକ୍ଷସରାଜ ରାବଣଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଘର ଦେଖିଲେ, ଏହି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ତୋରଣ ଓ ମଣିମାଳା ଦ୍ୱାରା ଅଲଙ୍କୃତ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଅଧିପତିଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନିବାସ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଥିଲା, ପଦ୍ମମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଖାଲି ଓ ଦୁର୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିଲା। ଦେବ ଲୋକ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଏହି ସ୍ଥାନ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ସଙ୍ଗୀତରେ ଗଞ୍ଜିଥିଲା। ଘୋଡ଼ା ଚିଏଁ ଧ୍ୱନି, ଅଳଙ୍କାରର ଗଞ୍ଜନ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥ, ଯାନ, ଅନ୍ତରିକ୍ଷ ଯାନ, ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ଓ ହାତୀ ଦ୍ୱାରା ଏଠା ଭରିଯାଇଥିଲା। ଚାରିଦାନ୍ତିୟ ହାତୀ, ଧଳା ମେଘପରି, ଶୋଭାମୟ ଦ୍ୱାରେ ରଖାଯାଇଥିଲେ, ମଦମତ୍ତ ପଶୁପକ୍ଷୀ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ହଜାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ, ରାକ୍ଷସରାଜ ରାବଣ ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ ଏହି ଘରକୁ ବନରାଜ ହନୁମାନ୍ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଓ ମଣିମାଣିକ୍ୟର ରେଖା ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିବା, ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁଗନ୍ଧିତ ଅଗୁରୁ ଓ ଚନ୍ଦନର ଗନ୍ଧରେ ମନୋହର, ରାବଣଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ସେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।