ଓଡ଼ିଆ ରେ ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ ରାମାୟଣର ଉପସ୍ଥିତି ଅନୁସାରେ ଏକ ଜୀବନ୍ତ ଏବଂ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ଏଭଳି ଆରମ୍ଭ ହୁଏ: ହନୁମାନ୍ ଲଙ୍କା ରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ବେଳେ, ଏକ ଭୀତିକର ରୂପରେ ଥିବା ନରୀ, ଯାହା ଲଙ୍କାର ରକ୍ଷକ ଭାବେ ଅବସ୍ଥିତ, ତାଙ୍କୁ ଚାଲି ଆସି ଦୃଢ଼ ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲା: “ତୁମେ କିଏ? କେଉଁ କାରଣରେ ଏଠାକୁ ଆସିଛ? ଜଙ୍ଗଲରେ ବାସ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି, ସତ୍ୟ କହ, ତୁମେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ୱାସ ରହିଛି।” ସେ ଆଉ କହିଲେ, “ମକଡ଼ା, ଏହି ଲଙ୍କା ରାବଣଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ରକ୍ଷିତ, ଏଠାକୁ ତୁମେ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବ ନାହିଁ।” ତାପରେ ଶୂରବୀର ହନୁମାନ୍ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: “ତୁମେ ଯାହା ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛ, ତାହାର ସତ୍ୟ ଉତ୍ତର ଦେବି।” ହନୁମାନ୍ ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ଏହି ନରୀକୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ତୁମେ କିଏ, ଅଜଗଳ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ଏହି ସହର ଦ୍ୱାର ଉପରେ ଦଢ଼ ଭାବେ ଦାଉଡ଼ିଥିବା? କେଉଁ ଦୁଃଖରେ, ଏପରି କ୍ରୋଧରେ, ମୋତେ ଏପରି କଠୋର ଶବ୍ଦ କହୁଛ?” ହନୁମାନଙ୍କ ଏହି ଉତ୍ତର ଶୁଣି, ଲଙ୍କା, ଯାହା ଚାହିଲେ ଯେକୌଣସି ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରେ, କ୍ରୋଧରେ ହନୁମାନଙ୍କୁ ଦଢ଼ ଶବ୍ଦ କହିଲେ: “ମୁଁ ଏହି ସହରର ଅଜୟ ରକ୍ଷକ, ମହାରାକ୍ଷସ ରାବଣଙ୍କ ଆଞ୍ଜା ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛି।” ସେ ଆଉ କହିଲେ, “ମୋତେ ଅନ୍ୟାୟ କରି, ଏହି ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବ ନାହିଁ; ଆଜି ମୁଁ ତୁମେକୁ ମାରିଦେବି, ତୁମର ଜୀବନ ଛାଡ଼ି ତୁମେ ଶୁଅ ହେବ।” “ମୁଁ ନିଜେ ଲଙ୍କା ସହର, ମକଡ଼ା; ମୁଁ ଏହାକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ରକ୍ଷା କରେ—ଏ ମୁଁ ତୁମେକୁ କହିଛି।” ଲଙ୍କାର ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍, ମକଡ଼ାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପାହାଡ଼ ପରି ଦଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ ହେଲେ। ସେ ନରୀର ଅଜଗଳ ରୂପକୁ ଦେଖି, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଦଢ଼ ହନୁମାନ୍ କହିଲେ: “ମୋର ଉତ୍ସୁକତା ଅଛି, ଏହି ଲଙ୍କା ସହର, ତାହାର କୋଟ, ଦିବାର, ଦ୍ୱାର ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛି।” “ମୁଁ ଲଙ୍କାର ସମସ୍ତ ଉଦ୍ୟାନ, ଉପବନ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗୃହ ଏବଂ ମୁଖ୍ୟ ଘର ଦେଖିବାକୁ ଆସିଛି।” ତାଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଲଙ୍କା ତାଙ୍କୁ ପୁନି କଠୋର ଶବ୍ଦ କହିଲେ: “ମକଡ଼ାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିମ୍ନତମ, ଆଜି ତୁମେ ଏହି ସହରକୁ ଦେଖିପାରିବ ନାହିଁ, ରାକ୍ଷସମହାରାଜ ରାବଣଙ୍କ ରକ୍ଷା ରେ ଅଛି, ମୋତେ ପ୍ରତିହତ କରିବା ପୂର୍ବରୁ।” ତାପରେ ହନୁମାନ୍, ମକଡ଼ାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ ପରି, ଏହି ରାତିରେ ଚାଲିବାକୁ ଅଭ୍ୟସ୍ତ ନରୀକୁ କହିଲେ: “ମୁଁ ଏହି ସହର ଦେଖିବା ପରେ, ଶୁଭେ, ଯେପରି ଆସିଛି, ସେପରି ଫେରିଯିବି।” ଏହି ଭୟଙ୍କର ଲଙ୍କାର ରକ୍ଷକ ଭୟଙ୍କର ରୋଷରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମକଡ଼ାକୁ ତାଙ୍କର ତଳେ ଜୋରେ ଅଘାତ କଲେ। ହନୁମାନ୍, ବାୟୁପୁତ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଶୂରବୀର, ଏହି ଦଢ଼ ଅଘାତରେ ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇ, ବଡ଼ ରୋଷରେ ଉଚ୍ଚ ରୋର କଲେ। ତାପରେ ହନୁମାନ୍, କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କର ବାମ ହାତର ଆଙ୍ଗୁଠି ମୁଡ଼ି, ଏହି ନରୀକୁ ମୁଷ୍ଟିଘାତ କଲେ। ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତା ହେଲା—“ଏହି ଜଣେ ନରୀ”—ସେ ଅତିରିକ୍ତ କ୍ରୋଧ ଦେଖାଇଲେ ନାହିଁ; ହନୁମାନଙ୍କ ଘାତରେ ଏହି ରାତିରେ ଚାଲିବାକୁ ଅଭ୍ୟସ୍ତ ନରୀ ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ, ମୁହଁ ଭଙ୍ଗ ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ହନୁମାନ୍ ଏହି ନରୀକୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଥିବା ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ନରୀ ଭାବି ସହାନୁଭୂତି ଦେଖାଇଲେ। ଲଙ୍କା ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ, ବଡ଼ ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇ, ମନ୍ଦ ଶବ୍ଦରେ ଗର୍ବିତ କଥା କହିଲେ: “ମହାବଳୀ, ଦୟା କର, ମକଡ଼ାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଧର୍ମିକ ଲୋକମାନେ ସଦା ତାଙ୍କର ସୀମା ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଶୁଭ ହୃଦୟ ଥିବା।” “ମୁଁ ଲଙ୍କା ସହର ନିଜେ, ମକଡ଼ା; ତୁମେ ମୋତେ ବିଜୟ କରିଛ, ଶୂରବୀର, ତୁମ ଶୂରତା ଓ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା।” “ଏବେ ମକଡ଼ାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନାୟକ, ମୋ ଏକ ସତ୍ୟ ଶୁଣ: ସ୍ୱୟଂଭୂ ମୋତେ ଏକ ବର ଦେଇଥିଲେ।” “ଯେତେବେଳେ କୌଣସି ମକଡ଼ା ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବ, ତୁମେ ଜାଣିବା—ରାକ୍ଷସମାନେ ପାଇଁ ବିପଦ ଆସିଛି।” “ଏହି ନିୟମ, ଶୁଭ ହୃଦୟ ଥିବା, ଏବେ ତୁମ ଆସିବା ଦ୍ୱାରା ପୂରଣ ହୋଇଛି; ସ୍ୱୟଂଭୂ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରିଥିବା, ଏହା ସତ୍ୟ ଏବଂ ଭଙ୍ଗ କରିପାରିବ ନାହିଁ।” “ସୀତା ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ ଚିତ୍ତ ରାବଣ ଦ୍ୱାରା, ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ନାଶ ଏବେ ଆସିଛି।” “ଏହି ଦିନ, ମକଡ଼ାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ରାବଣଙ୍କ ରକ୍ଷା ରେ ଥିବା ଏହି ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କର, ଏଠାରେ ତୁମ ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ତୁମର କାମ ସମ୍ପାଦନ କର।” “ଅଭିଷ୍ଟ ଲଙ୍କା ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କର, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ; ଏଠାରେ ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଜନକନନ୍ଦନୀ ସୀତାକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଖୋଜ।” ଏହି ଉତ୍ତର ପରେ, ଶ୍ରୀମଦ୍ ରାମାୟଣର ସୁନ୍ଦର କାଣ୍ଡର ଚତୁର୍ଥ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ହନୁମାନ୍, ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଲଙ୍କା ସହର ଏବଂ ତାଙ୍କର ରୂପ ବଦଳାଇପାରୁଥିବା ରକ୍ଷକ ଉପରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବ ଦ୍ୱାରା ବିଜୟ ଲାଗି, ମକଡ଼ାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୋଇଗଲେ। ବିଶିଷ୍ଟ ପ୍ରଭାବ ଦେଖାଇ, ମହାପୁରୁଷ ହନୁମାନ୍ ରାତିରେ ଦ୍ୱାର ବ୍ୟବହାର କରିନଥିବା ଦ୍ୱାରା ଲଙ୍କାର ଦିବାର ଉପରେ ଲାଫ ଦେଇ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେ ଲଙ୍କା ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ମକଡ଼ାମାନଙ୍କ ରାଜାଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ, ବାମ ପାଦ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ରଖିଲେ। ତାପରେ ମକଡ଼ା ଏହି ଶୋଭାମୟ ଲଙ୍କା ସହରକୁ ଆଗେଇଗଲେ, ହସର ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦ ଓ ବାଜାର ଗଞ୍ଜନା ସହିତ। ଲଙ୍କା ସହର ମନ୍ଦିରଗୁଡ଼ିକ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ତାର ପରି ଜାଳି ଓ ହୀରା ରେ ଶୋଭିତ, ଆକାଶର ମେଘ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେ ଦେଖିଲେ, ଏହି ଅନ୍ତର୍ଗତ ଘରଗୁଡ଼ିକ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଶ୍ୱେତ ମେଘ ପରି, ଅର୍ଜୁନ ଓ ସ୍ୱସ୍ତିକ ଚିତ୍ରରେ ଅଳଙ୍କୃତ। ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଶୋଭିତ ମନ୍ଦିରଗୁଡ଼ିକ ଏବଂ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ମାଳା ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଏହି ସହରକୁ, ମକଡ଼ାମାନଙ୍କ ରାଜାଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ କାମ କରୁଥିବା ହନୁମାନ୍ ଦେଖିଲେ। ରାଘବଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଚାଲିବା ସମୟରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହନୁମାନ୍ ଘର ଘର ଘୁଞ୍ଚି, ଦେଖି ଏବଂ ଖୁସି ହେଲେ।