ରାବଣଙ୍କ ଶାସନାଧୀନ ଲଙ୍କା ନଗରୀ, ହନୁମାନଙ୍କୁ ଦେଖି, ନିଜେ ଭୟାନକ ମୁହଁ ଦେଖାଇ ଉଠିଆସିଲା। ସେ ମହାବୀର ବାୟୁପୁତ୍ରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଢ଼ି ଦାନବୀୟ ଧ୍ୱନି କରି କହିଲା, “ତୁମେ କିଏ? କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏଠାକୁ ଆସିଛ? ସତ୍ୟ କୁହ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମର ପ୍ରାଣ ଅଛି। ମାନବ ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଥିବା ମାଙ୍କଡ଼, ଏହି ଲଙ୍କାକୁ ରାବଣଙ୍କ ସେନା ଚାରିପଟେ ରକ୍ଷା କରୁଛି—ତୁମ ପାଇଁ ଏଠି ପ୍ରବେଶ କରିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।” ତାପରେ ଶୂରବୀର ହନୁମାନ ସେଠାରେ ଦଢ଼ି ଉଭୟ ହୋଇ କହିଲେ, “ତୁମେ ଯାହା ପଚାରିଲ, ତାହାର ସତ୍ୟ କଥା କହିବି। ତୁମେ କିଏ, ଏମିତି ବିକୃତ ଦୃଷ୍ଟି ନେଇ ଏହି ନଗର ଦ୍ୱାରରେ ଦଢ଼ି ଅଛ? ଏମିତି କ୍ରୋଧରେ ମୋତେ କାହିଁକି ଦୁଷ୍ଟ କଥା କହୁଛ?” ହନୁମାନଙ୍କ ଉତ୍ତର ଶୁଣି, ଯେଉଁ ଲଙ୍କା ଚାହିଲେ ଯେଉଁସି ଆକୃତି ଧାରଣ କରିପାରିଥିଲେ, ସେ କ୍ରୋଧରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠୋର କଥା କହିଲା, “ମୁଁ ଏହି ଅଜୟ୍ୟ ନଗରର ରକ୍ଷକୀ, ମହାବୀର ରାବଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞାର ପ୍ରତୀକ୍ଷା କରୁଛି। ମୋତେ ଅବହେଳା କରି କେହି ଏହି ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ମାରିଦେବି, ତୁମ ଜୀବନ ଛାଡ଼ି ସେଇପରି ଶୟନ କରିବ। ମୁଁ ନିଜେ ଲଙ୍କା ନଗରୀ, ଚାରିପଟେ ଏହାକୁ ରକ୍ଷା କରୁଛି—ଏହି କଥା ତୁମକୁ କହିଦେଲି।” ଲଙ୍କାର ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ ଦଢ଼ି ପର୍ବତ ସମାନ ଅଡ଼ି ରହିଲେ। ସେ, ମହାବୁଦ୍ଧି ଓ ଧୃଢ଼ ମନବଳ ଥିବା ମାଙ୍କଡ଼ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କୁ ବିକୃତ ନାରୀ ଆକୃତିରେ ଦେଖି କହିଲେ, “ମୋର ଏହି ଲଙ୍କା ନଗରୀ, ତାହାର ପ୍ରାଚୀର, ଦ୍ୱାର ଓ ଦେଖିବାକୁ ଆଗ୍ରହ ଅଛି। ଏହି ନଗରର ସମସ୍ତ ଉଦ୍ୟାନ, ଉପବନ, ମୁଖ୍ୟ ଗୃହ ଓ ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଆସିଛି।” ତାଙ୍କ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଯେଉଁ ଲଙ୍କା ଚାହିଲେ ଯେଉଁସି ଆକୃତି ଧାରଣ କରିପାରିଥିଲେ, ସେ ପୁନି କଠୋର କଥା କହିଲା, “ମାଙ୍କଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ନିମ୍ନ, ରାକ୍ଷସ ନାୟକ ରାବଣଙ୍କ ରକ୍ଷିତ ଏହି ନଗର ମୋତେ ଜୟ କରିବା ସହିତ ତୁମେ ଏଠି ଦେଖିପାରିବ ନାହିଁ।” ତାପରେ ସେଇ ବନର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାଙ୍କଡ଼ ଲଙ୍କାକୁ କହିଲେ, “ମୋତେ ଏହି ନଗର ଦେଖିବାକୁ ଦିଅ, ମୁଁ ଆସିଥିବା ପଥରେ ପୁଣି ଫେରିଯିବି।” ସେତେବେଳେ ଭୟଙ୍କର ଲଙ୍କା ଭୟଭୀତ ଧ୍ୱନି କରି, ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଆସି, ମାଙ୍କଡ଼ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ହାତରେ ଆଘାତ କଲା। ଏହି ଆଘାତରେ ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ ମହାବଳୀ ଓ ପ୍ରତାପୀ, ବଡ଼ ଡାକର ଦେଲେ। ତାପରେ ହନୁମାନ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ବାମ ହାତର ଆଙ୍ଗୁଠି ମୁହଁଡ଼ି, ତାଙ୍କୁ ମୁକ୍କା ମାରିଦେଲେ। ଯେହେତୁ ସେ ଜଣେ ନାରୀ, ହନୁମାନ ଅତିରିକ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଘାତରେ ସେ ରାତିର ଚରିଣୀ ଦେହ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ ମାଟିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ମୁହଁ ବିକୃତ ହୋଇଗଲା। ହନୁମାନ ତାଙ୍କୁ ଏପରି ଦେଖି, ନାରୀ ବୋଲି ଭାବି ଦୟା ଦେଖାଇଲେ। ତାପରେ ଭୟଭୀତ ଲଙ୍କା, କମ୍ପିତ କଣ୍ଠରେ, ଗର୍ବିତ ଶବ୍ଦରେ ମାଙ୍କଡ଼ ଲଙ୍ଘକ ହନୁମାନଙ୍କୁ କହିଲା, “ଦୟା କର, ବଳଶାଳୀ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକେ ସବୁବେଳେ ନିଜ ସୀମା ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ମୃଦୁ ହୃଦୟ ଥିବା ମାଙ୍କଡ଼। ମୁଁ ଏହି ଲଙ୍କା ନଗରୀ ନିଜେ, ତୁମେ ମୋର ବଳ ଓ ପ୍ରତାପରେ ମୋତେ ଜୟ କରିଛ। ଏବେ ମାଙ୍କଡ଼ ନାୟକ, ଏକ ସତ୍ୟ ଶୁଣ; ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କଠାରୁ ମୋତେ ଏକ ବର ମିଳିଥିଲା—ଯେତେବେଳେ କୌଣସି ମାଙ୍କଡ଼ ତାଙ୍କର ପ୍ରତାପରେ ମୋତେ ବଶ କରିଦେବ, ତାହାଲେ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଉପରେ ଆପଦ ଆସିବ। ଏହି ଶତ୍ୟ ଏବେ ତୁମ ଆଗମନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି। ଏହା ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ, ଏହା କଦାଚିତ ମିଥ୍ୟା ହେବ ନାହିଁ। ସୀତାଙ୍କ ଦୁଃଖ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ମନସ୍କ ରାବଣଙ୍କ କାରଣରେ ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ନାଶ ଏବେ ଆସିଯାଇଛି। ଏହିପରି, ମାଙ୍କଡ଼ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ରାବଣଙ୍କ ରକ୍ଷିତ ଏହି ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କର, ଏଠି ତୁମ ଇଚ୍ଛିତ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ କର। ଶାପବଶତଃ ରକ୍ଷସ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ଏହି ପବିତ୍ର ଲଙ୍କା ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କର, ଏବଂ ଚାହିଁଲେ ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜନକନନୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଖୋଜ।" ଏପରି ଲଙ୍କା ନିଜେ ହନୁମାନଙ୍କୁ ଅନୁମତି ଦେଲାପରେ, ହନୁମାନ ନିଜ ଶୂରତା ଓ ପ୍ରତାପରେ ଲଙ୍କା ଓ ତାହାର ଆକୃତି ବଦଳାଇପାରୁଥିବା ରକ୍ଷକୀକୁ ଜୟ କରି, ଅପୂର୍ବ ପ୍ରତାପ ଦେଖାଇ ଦ୍ୱାର ଦେଇ ନ ଯାଇ, ରାତିରେ ଦିୱାଲ ଲାଘି ଲଙ୍କାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ମାଙ୍କଡ଼ ରାଜାଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଏହି ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେ ବାୟଁ ପାଦ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ରଖିଲେ। ହନୁମାନ ଏହି ଶୋଭାମୟ ଲଙ୍କା ନଗର ଦିଗରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ହସର ଗଞ୍ଜନ ଓ ବିଭିନ୍ନ ସଙ୍ଗୀତର ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା। ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନଗରର ମହଲ୍ଲାଗୁଡ଼ିକ ମାନିକ୍ୟ ଜାଲ ଓ ବଜ୍ରପାତ ସମ ଝାଲରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା, ମେଘ ମାନଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରାଉଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ ଲଙ୍କା ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ମହଲ୍ଲା ଦ୍ୱାରା ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଥିଲା, ସେଗୁଡ଼ିକ ଶ୍ଵେତ ମେଘ ଭଳି, ପଦ୍ମ ଓ ସ୍ୱସ୍ତିକ ଚିତ୍ରରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା। ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରୁ ଶୋଭିତ, ବିଭିନ୍ନ ମାଳା ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୁଭିତ ଏହି ନଗରକୁ ମାଙ୍କଡ଼ ରାଜାଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ହନୁମାନ ଦେଖିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ରାଘବଙ୍କ କାମନା ପାଇଁ ଚାଲିଥିବା ଏହି ପ୍ରଶଂସିତ ମାଙ୍କଡ଼ ଏକ ଗୃହରୁ ଅନ୍ୟ ଗୃହକୁ ଯାଉଥିଲେ, ଏବଂ ଏହି ଦେବସଦୃଶ ନଗର କୁ ଦେଖି ଅନନ୍ଦିତ ହେଉଥିଲେ।