ହନୁମାନ୍ ଲଙ୍କା ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଯେତେବେଳେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ, ସେ ଭାବିଲେ—ଯଦି କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ସଠିକ୍ ସମୟ ଓ ସ୍ଥାନରେ ହୁଏନାହିଁ, କିମ୍ବା ଦୂତ ଭୟଭୀତ ହୋଇଯାଏ, ତେବେ ସେଇ କାର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ଧକାର ପରି ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟରେ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ। ବୁଦ୍ଧିମତି ଦୂତ ମଧ୍ୟ ଯଦି ଲାଭ ଓ ହାନି ଭାବି ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଉଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଉଛନ୍ତି, ତେବେ ସେଠାରେ କିଛି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏନାହିଁ; ଏଠି ଆତ୍ମବୋଧ ଦୂତମାନେ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଉଛନ୍ତି। ଏଠି କାର୍ଯ୍ୟ କିପରି ନଷ୍ଟ ହେବ ନାହିଁ? ଭୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେବ ନାହିଁ କିପରି? ସାଗର ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କିପରି ବ୍ୟର୍ଥ ହେବ ନାହିଁ? ହନୁମାନ୍ ଭାବିଲେ, "ଯଦି ମୁଁ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯିବି, ତେବେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ରାବଣଙ୍କ ପାଇଁ ଓ ଆତ୍ମବୋଧୀ ରାମଙ୍କ ପାଇଁ ବ୍ୟର୍ଥ ହେବ। ଏଠି ମୁଁ ରାକ୍ଷସ ରୂପ ଧାରଣ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଲୁଚିପାରିବି ନାହିଁ—ଅନ୍ୟ କୌଣସି ରୂପ ତ ଅଧିକ ଅସମ୍ଭବ। ଏଠି ତ ଏମିତି ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପବନ ମଧ୍ୟ ଚୁପଚାପ ଚାଲିଗଲେ ଧରିପାରିବେ। ଯଦି ମୁଁ ଏଠି ନିଜ ରୂପରେ ଲୁଚି ରୁହିବି, ତେବେ ମୋର ବିନାଶ ହେବ ଓ ମୋ ପ୍ରଭୁଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହେବ।" ତେଣୁ ହନୁମାନ୍ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ, "ମୁଁ ରାଘବଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ ପାଇଁ ରାତିରେ ଛୋଟ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଲଙ୍କାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବି। ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ରାବଣଙ୍କ ସହରକୁ ମୁଁ ରାତିରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ରାଜପ୍ରାସାଦ ଦେଖି ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖିବି।" ଏପରି ନିଶ୍ଚୟ କରି, ହନୁମାନ୍ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହେବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲେ।