କିଛି ସମୟ ପରେ, କେଶିନୀ ସଗରଙ୍କୁ ଏକ ପ୍ରଥମ ପୁଅ ଦେଲେ, ଯିଏ ଆସମଞ୍ଜ ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ। ଅନ୍ୟପଟେ, ସୁମତି ଏକ କୁମ୍ଭ ଆକାରର ଗର୍ଭକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯାହା ଫାଟିଗଲା ପରେ ସେଠାରୁ ସଠି ହଜାର ପୁଅ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ଶିଶୁ ଥିବାବେଳେ ଦାୟିମାମାନେ ଘିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଘଡ଼ରେ ସେମାନେ ଉପଚାର କଲେ, ଏବଂ ସମୟ ଅନୁସାରେ ସେମାନେ ସବୁ ଯୁବା ହେଲେ। ଏଭଳି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ସଗରଙ୍କର ସଠି ହଜାର ଯୁବା ପୁଅ ହେଲେ, ସମସ୍ତେ ରୂପ ଓ ଯୁବତାରେ ଶୋଭିତ। ତାଙ୍କର ବଡ଼ ପୁଅ ଆସମଞ୍ଜ, ସଗରଙ୍କର ଜନ୍ମଜାତ ପୁଅ, ଛୋଟ ଶିଶୁମାନେ ଉଠିବା ସରୟୂ ନଦୀରେ ଫେଙ୍ଗିଦେଇଥିଲେ। ସେ ଏହି କାମ କରିବାବେଳେ ହସିଥିଲେ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅନ୍ୟାୟ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଉତ୍ତମ ଲୋକମାନଙ୍କର ମାନ୍ୟତାକୁ ଅଟକାଇଥିଲେ। ସେ ନଗରବାସୀମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଅନ୍ୟାୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲା, ଏହି କାରଣରେ ସଗର ତାଙ୍କୁ ନଗରରୁ ନିଷ୍କାଷିତ କଲେ। ଆସମଞ୍ଜଙ୍କର ପୁଅ ଅଂଶୁମାନ ଥିଲେ, ଯିଏ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଉତ୍ତମ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ। ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା ଲାଗିଥିଲେ, ସବୁଙ୍କୁ ମୂଦୁ କଥା କହୁଥିଲେ, ଏବଂ ଅନ୍ତେ ସେ ଜ୍ଞାନୀ ହେଲେ। ସଗର ଏକ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ; ରାଜା ତାଙ୍କ ଗୁରୁମାନେ ସହିତ ୱେଦିକ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଏଠାରେ ଏକ ନୂତନ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ରାମ ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ଚାହେଁ, ଆପଣ ମୋ ପୂର୍ବଜ ସଗର କିପରି ଯଜ୍ଞ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ, ଏହି କଥା ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ଶୁଣିବାକୁ।" ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ହସି, ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହି ଉତ୍ତମ ଆତ୍ମା ସଗରଙ୍କ କଥା ଶୁଣ। ତାଙ୍କର ଶ୍ୱଶୁର ହିମବତ୍ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ନାମରେ ଜଣାଶୁଣା।" ସଗର ଏବଂ ହିମବତ୍ ମାଉଣ୍ଟ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପହଁଚିଲେ, ଏଠାରେ ତାଙ୍କର ଯଜ୍ଞ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ସେଠାରେ ଅଂଶୁମାନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁର୍ଧର, ସଗରଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ଯଜ୍ଞ ଗୋଡ଼ାକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଏହି ଯଜ୍ଞ ପର୍ବ କାଳରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଏକ ରାକ୍ଷସୀ ରୂପ ଧରି ସଗରଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ଗୋଡ଼ାକୁ ଚୋରି କଲେ। ଏହି ଉତ୍ତମ ଗୋଡ଼ା ଉଠାଯାଉଥିବାବେଳେ, ସମସ୍ତ ପୁରୋହିତମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହି ଯଜ୍ଞ ଗୋଡ଼ା ତୁରନ୍ତ ଚୋରି ଯାଉଛି।" "ଏହି ଚୋରକୁ ବଧ କରି ଗୋଡ଼ାକୁ ଫେରାଇ ଆଣ, ନାହିଁ ହେଲେ ଯଜ୍ଞରେ ଦୋଷ ଆସିବ, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅନର୍ଥ କରିଦେବ।" "ଏହି କଥା ଏପରି ହେଉ, ଯଜ୍ଞ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" ଏହି ପୁରୋହିତଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସଗର ତାଙ୍କର ସଠି ହଜାର ପୁଅଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୋ ପୁଅମାନେ, ତୁମେ ରାକ୍ଷସମାନେ ପଛରେ ଯାଉ।" "ମୁଁ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞରେ ନିମଗ୍ନ, ପବିତ୍ର ମନ୍ତ୍ର ଓ ଉତ୍ତମ ପୁରୋହିତମାନେ ସହିତ। ଏହିପାଇଁ, ମୋ ପୁଅମାନେ, ସମସ୍ତେ ତଳାଶ କର; ଭଲ ହେଉ।" "ପୃଥିବୀକୁ, ସମୁଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଛି, ଉପରେ ତଳାଶ କର; ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଏକ ଯୋଜନା ଚଉଡ଼ା ଅଂଶ ଅନ୍ତର୍ଗତ କର।" "ଗୋଡ଼ାର ଚିହ୍ନ ଯେଉଁଠି ଦିଖିବ, ଏଠାଯାଏଁ ଭୂମି ଖୋଡ଼; ଚୋରକୁ ଖୋଜିବାକୁ ମୋ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ।" "ମୁଁ ଉପବିତ୍ ଧାରଣ କରି, ମୋ ନାତିମାନେ ଓ ପୁରୋହିତମାନେ ସହିତ ଏଠାରେ ରହିବି, ଯେଉଁଯାଏଁ ଗୋଡ଼ା ମିଳିବ; ଭଲ ହେଉ।" ସମସ୍ତ ରାଜପୁତ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଆନନ୍ଦିତ, ଏହି ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ତଳାଶ କରିବାକୁ ନିକଳିଲେ। ତାଙ୍କର ସମସ୍ତେ ପୃଥିବୀ ଚାରିଦିଗ ତଳାଶ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଗୋଡ଼ାକୁ ମିଳିଲେ ନାହିଁ। ସେମାନେ ବଜ୍ର ପରି ଦୃଢ଼ ହାତରେ ଭୂମି ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପରି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଭୟାନକ ହାଲରେ ଭୂମି ଖୋଡ଼ିଦେଲେ। ଭୂମିର ଶବ୍ଦ ହାତୀ, ଦାନବ, ରାକ୍ଷସମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ହେଉଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ସେମାନେ ଭୂମିକୁ ଷଠି ହଜାର ଯୋଜନା ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ରସାତଳ ଉତ୍ତମ ଅଞ୍ଚଳକୁ ପହଁଚିଲେ। ଏଭଳି, ସମସ୍ତେ ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପ ମାଉଣ୍ଟ ଭିତରେ ତଳାଶ କରିଦେଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅସୁର, ନାଗମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଗଲେ। ସେମାନେ ଭୟଭୀତ ମୁହଁ ଦେଖାଇ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ପ୍ରଭୁ, ସଗରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ଖୋଡ଼ିଦେଉଛନ୍ତି, ଜଳରେ ବସୁଥିବା ବହୁତ ଉତ୍ତମ ପ୍ରାଣୀମାନେ ନଷ୍ଟ ହେଉଛନ୍ତି।" "ଏହି ଯଜ୍ଞ ଗୋଡ଼ା ଉଠାଯାଉଛି, ଏହି କାରଣରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ହାନି ହେଉଛନ୍ତି।" ଏଉଁ ଅଧ୍ୟାୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହି ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ଜ୍ଞାନୀ ଵାସୁଦେବଙ୍କର; ସେ ମାଧବଙ୍କର ପତ୍ନୀ, ଏବଂ ଏହି ଭଗ୍ୟଶାଳୀ ଭଗବାନ୍ ଏକମାତ୍ର ନାଥ।" "ସେ କପିଳ ରୂପ ଧରି ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କରୁଛନ୍ତି; ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଅଗ୍ନିରେ ସଗରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଦଗ୍ଧ ହେବେ।" ଏହିପରି ଏକ ଦୀଘଳ ଏବଂ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ କଥା ସଂଗଠିତ ହେଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ମହାପୁରୁଷମାନେ ଭାଗ୍ୟର ଅନ୍ତିମ ନିର୍ଣ୍ଣୟ ଦେଖିଲେ।