ହନୁମାନ୍ ଅଦୃଶ୍ୟ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଗତି କରୁଥିଲେ, ସେ ଏକ ପଖିରେ ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ । ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସିଂହିକା ନାମକ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସୀ ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିଲେ । ସିଂହିକା ଚିନ୍ତା କଲେ, "ଆଜି ବହୁଦିନ ପରେ ମୋ ପାଇଁ ଏକ ଉତ୍ତମ ଭୋଜନ ମିଳିବାକୁ ଯାଉଛି ।" ସେ ଭାବିଲେ, "ଏହି ମହାପୁରୁଷ ଆଖିରେ ମୋ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଆସିଛନ୍ତି," ଏବଂ ସେ ହନୁମାନଙ୍କ ଛାୟାକୁ ଧରିଲେ । ଏହା ଦେଖି ହନୁମାନ୍ ଅନୁଭବ କଲେ, "ମୋ ଛାୟା ଧରାଯାଇଛି, ମୋର ଶକ୍ତି ଅସାର ହୋଇଯାଇଛି ।" ସେ ଚାରିପାଖ ଦେଖିଲେ, ଉପର, ତଳ, ଓ ପାଖାପାଖି ଦୃଷ୍ଟି ପକାଇଲେ, ଯେପରି ଏକ ବଡ଼ ଜାହାଜ ତୀବ୍ର ପବନରେ ସମୁଦ୍ରରେ ଚାଲିଯାଏ । ତାଁପରେ, ସେ ଲବଣ ଜଳରୁ ଉଠୁଥିବା ଏହି ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସୀକୁ ଦେଖିଲେ । ଏହା ଦେଖି, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍ ଚିନ୍ତା କଲେ, "ଏହି ହେଉଛି ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଛାୟାଗ୍ରାହି, ଯାହା ବାନରରାଜ ଦେଶାଇଥିଲେ ।" ସେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ ବୁଝି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହନୁମାନ୍ ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ଶରଦ୍ମେଘ ପରି ବୃହତ କରିଦେଲେ । ଏହା ଦେଖି ସିଂହିକା ତାଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଆକାଶ ଓ ପାତାଳ ପରି ବିସ୍ତୃତ କଲେ । ମେଘମାଳାର ଗର୍ଜନା ପରି ଚିତ୍କାର କରି, ସେ ହନୁମାନଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ । ହନୁମାନ୍ ତାଙ୍କ ବିକୃତ ବଡ଼ ମୁହଁକୁ ଦେଖିବାକୁ ପାଇଲେ । ସେ ତାଙ୍କ ଦେହ ଓ ଜୀବନବିନ୍ଦୁ ଉପରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ପୁନିପୁନି ସଂକୋଚିତ କରି, ହନୁମାନ୍ ଏହି ବଡ଼ ମୁହଁ ମଧ୍ୟରେ ଲାଫି ପଡ଼ିଲେ । ସିଦ୍ଧ ଓ ଚାରଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ଏହି ଭିତରେ ବିଲୀନ ହେଉଥିବା ଦେଖିଲେ । ଯେପରି ରାହୁ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଗିଲେ, ସେପରି ହନୁମାନ୍ ସିଂହିକା ଦ୍ୱାରା ଗିଲାଯାଉଥିଲେ । କିନ୍ତୁ, ତାଙ୍କ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ନଖରେ ସିଂହିକାଙ୍କ ଜୀବନବିନ୍ଦୁ ଫାଟିଦେଲେ । ଦୃତି ଓ ପ୍ରତାପରେ ସେ ଉଠି, ତାଙ୍କୁ ପଡ଼ିଦେଲେ । ନିଜ ପ୍ରଭାବ, ଧୈର୍ୟ୍ୟ ଓ କୌଶଳରେ, ହନୁମାନ୍ ସିଂହିକାଙ୍କୁ ବିନାଶ କଲେ । ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ନାଶ କରି, ତିବ୍ର ଜଳରେ ପଡ଼ିଲେ । ହନୁମାନ୍ ସ୍ୱୟଂ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସିଂହିକାଙ୍କ ବିନାଶ ପାଇଁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲେ । ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ଆକାଶଚାରୀ ଦେବତାମାନେ ହନୁମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଆଜି ଏକ ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ ହେଲା । ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସୁରୀ ତୁମେ ବିଧ୍ୱଂସ କଲ । ଏବେ ତୁମ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କର, ଯେପରି ତୁମେ ନିଷ୍ଠା, ଦୃଷ୍ଟି, ବୁଦ୍ଧି ଓ କୌଶଳ ଧାରଣ କରିଛ । ଏହି ଚାରି ଗୁଣ ଯାହାଙ୍କରେ ଥାଏ, ସେ କେବେ ମଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବିଫଳ ହୁଏ ନାହିଁ ।" ସେଇଁ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ମହାବଳୀ ହନୁମାନ୍ ଗରୁଡ଼ ପରି ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ । ସେ ଦୂର ତଟକୁ ଅନ୍ତିକରେ ପହଞ୍ଚି, ଚାରିଦିଗରେ ଦୃଷ୍ଟି ପକାଇଲେ ଏବଂ ଶତ ଯୋଜନା ପରେ ଏକ ବିଶାଳ ଅରଣ୍ୟ ଦେଖିଲେ । ତଳକୁ ଅବତରଣ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାନର ଏକ ଦ୍ୱୀପ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଗଛ ଓ ମଲୟ ପର୍ବତର ଉପବନରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା । ସେ ସମୁଦ୍ର, ତଟଭୂମି, ତଟର ଉପରେ ବୃକ୍ଷ, ଏବଂ ସମୁଦ୍ର ରାଜଙ୍କ ରାଣୀମାନେ ଦେଖିଲେ । ନିଜ ଦେହକୁ ବଡ଼ ମେଘ ପରି ଦେଖି, ସ୍ୱ-ନିୟନ୍ତ୍ରଣଶୀଳ, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ହନୁମାନ୍ ଭାବିଲେ, "ଯଦି ରାକ୍ଷସମାନେ ମୋ ବୃହତ୍ ଆକାର ଓ ତୀବ୍ର ଗତିକୁ ଦେଖିବେ, ସେମାନେ ସନ୍ଦେହ କରିବେ ।" ତେଣୁ, ସେ ନିଜ ଦେହକୁ ପାହାଡ଼ ପରି ଥିବା ଆକାରରୁ ସଂକୋଚିତ କରି, ସ୍ୱାଭାବିକ ଆକୃତିକୁ ଫେରିଲେ । ଏହି ନୂତନ ଆକୃତିରେ, ସେ ତିନିଟି ବଡ଼ ପଦକ୍ରମ କରି ଏକ ଦୂରସ୍ଥ ସ୍ଥଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେପରି ହରି ବଲିଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ ଚୋରିଥିଲେ । ସେ ଅନ୍ୟ ମାନ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଅସମ୍ଭବ ଏକ ମନୋହର ଓ ବିଭିନ୍ନ ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ଅତି ଦୂର ତଟକୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ । ଏଠାରେ, ଉଚ୍ଚ ଓ ଶୋଭାମୟ ଲମ୍ବା ପର୍ବତର ଶିଖର ଉପରେ, କେତକୀ, ଉଦାଳକ, ଓ ନାରିକେଳ ଗଛର ମଧ୍ୟରେ ମେଘମାଳା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ମହାନ ଆତ୍ମା ହନୁମାନ୍ ବସିଲେ । ସେ ସମୁଦ୍ର ତଟରେ ପହଞ୍ଚି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତ ଉପରେ ଥିବା ଲଙ୍କାକୁ ଦୃଷ୍ଟି କଲେ । ତାଙ୍କ ଦେହ ଲୁଚାଇ, ମୃଗ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ । ଦାନବ ଓ ସର୍ପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ବଡ଼ ତରଙ୍ଗରେ ଉତ୍କୁଳିତ ସମୁଦ୍ରକୁ ଉଲ୍ଲଂଘି, ମହାବଳୀ ହନୁମାନ୍ ତଟରେ ଉତରି ଦେବତାମାନେ ପରି ଶୋଭାମାନ୍ୟ ଲଙ୍କାକୁ ଦେଖିଲେ । ଏଠାରେ ସୁନ୍ଦର କାଣ୍ଡର ଦ୍ୱିତୀୟ ସର୍ଗ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ । ଅପରାଜେୟ ସମୁଦ୍ରକୁ ଉଲ୍ଲଂଘି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହନୁମାନ୍ ସହଜ ଭାବେ ତ୍ରିକୂଟ ପର୍ବତ ଶୃଙ୍ଗ ଉପରେ ଥିବା ଲଙ୍କାକୁ ଦେଖିଲେ । ଶତ ଯୋଜନା ପାର୍ ହୋଇ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ଅତିଶୟ ପ୍ରାକ୍ରମୀ ବାନର ହନୁମାନ୍ କେବେ ଥକିଲେ ନାହିଁ, ଶ୍ୱାସ ନେଲେ ନାହିଁ । ସେ ଭାବିଲେ, "ମୁଁ ଶତ ଶତ ଯୋଜନା ଚାଲିପାରିବି, ଏହି ମାତ୍ର ଶତ ଯୋଜନା ସମୁଦ୍ର କ'ଣ?" ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବଳବାନ୍ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଲଫାଡ଼ିଆ ହୋଇ, ସେ ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର ଉଲ୍ଲଂଘି ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଲଙ୍କାକୁ ଯାଉଥିଲେ । ପଥରେ ସେ ହରିତ ମେଦିନୀ, ଗନ୍ଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନ୍ଧକାର ଅରଣ୍ୟ, ମଧୁ ଭରିଥିବା ଉପବନ ଓ ପର୍ବତ ଅତିକ୍ରମ କଲେ । ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବାନର ହନୁମାନ୍ ଫୁଲ ଫୁଟିଥିବା ଗଛ ଓ ଉପବନରେ ଆଛାଦିତ ପର୍ବତ ଉପରେ ପହଞ୍ଚିଲେ । ଏଠାରେ, ଅରଣ୍ୟ ଓ ଉପବନ ମଧ୍ୟରେ ଦାଁଡି ବସି, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍ ତ୍ରିକୂଟ ପର୍ବତ ରେ ଅବସ୍ଥିତ ଲଙ୍କାକୁ ଦେଖିଲେ । ସେ ଶାଳ, କର୍ଣ୍ଣିକାର, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫୁଲ ଥିବା ଖଜୁରୀ, ପ୍ରିୟାଳ, ମୁଚୁଲିନ୍ଦ, କୁଟଜ ଓ କେତକୀ ଦେଖିଲେ । ଏହା ସହିତ, ଗନ୍ଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରିୟାଙ୍ଗୁ, ନୀପ, ସପ୍ତଛଦ, ଅସନ, କୋବିଦାର ଓ ଫୁଲିଥିବା କରବୀର ଗଛ ଦେଖିଲେ । ଏଭଳି ହନୁମାନଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ଅଭିଯାନ ଏଠାରେ ଚାଲିଥିଲା, ଲଙ୍କାର ଦୃଶ୍ୟ ତାଙ୍କ ନୟନ ଆଗରେ ତିଆରି ହେଉଥିଲା ।