ସେଇ ସମୟରେ, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍ ସମସ୍ତଠାରେ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଉଥିଲେ, ଶରଦ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ସେ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିଲେ ଓ ବାହାରକୁ ଯାଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସେ ନିରାଧାର ଆକାଶକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଡାଙ୍ଗା ଉଡ଼ିବା ପାହାଡ଼ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏହିପରି ହନୁମାନଙ୍କୁ ଆକାଶରେ ଭାସିବା ଦେଖି, ଏକ ରାକ୍ଷସୀ — ସିଂହିକା — ଚିନ୍ତା କଲେ, “ଆଜି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ମୁଁ ଖାଇବାକୁ ପାଇବି।” ସିଂହିକା ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ଆକୃତି ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିପାରିବା ଶକ୍ତି ଥିଲା। ସେ ଭାବିଲେ, “ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରାଣୀ ଆଜି ମୋ ଅଧୀନରେ ଆସିଛି।” ଏହି ଚିନ୍ତା କରି, ସିଂହିକା ହନୁମାନଙ୍କର ଛାୟାକୁ ଧରିଦେଲେ। ହନୁମାନ୍ ଅନୁଭବ କଲେ ଯେ, ତାଙ୍କର ଛାୟା ଧରାଯାଇଛି, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଅପରିଚଳିତ ହୋଇଯାଇଛି। ସମୁଦ୍ରରେ ବଡ଼ ଜାହାଜ ଯେପରି ବାୟୁରେ ବିପରୀତ ଧାରାରେ ଚାଲିଥାଏ, ସେପରି ହନୁମାନ୍ ଚାରିପାଖରେ ଦେଖିଲେ—ଦକ୍ଷିଣ, ଉପର, ତଳ। ସେ ଦେଖିଲେ, ସିଂହିକା ନମକ ଜଳରେ ଉଠିଆସୁଛି। ଏହା ଦେଖି, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍ ଚିନ୍ତା କଲେ, “ମକର୍ଦ୍ଧ୍ବଜ ରାଜା ଯେପରି ବଣନା କରିଥିଲେ, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଛାୟା ଧରିବା ରାକ୍ଷସୀ ନିଶ୍ଚୟ ଏହିଁ।” ସେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ ବୁଝି, ହନୁମାନ୍ ତାଙ୍କର ଦେହକୁ ଶରଦ ମେଘ ଭଳି ବିସ୍ତୃତ କରିଦେଲେ। ହନୁମାନଙ୍କର ଦେହ ଦେଖି, ସିଂହିକା ତାଙ୍କର ମୁହଁକୁ ଆକାଶ ଓ ପାତାଳ ଭଳି ବଡ଼ କରିଦେଲେ। ମେଘର ଧ୍ୱନି ଭଳି ଗର୍ଜନ କରି, ସିଂହିକା ହନୁମାନଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; ହନୁମାନ୍ ତାଙ୍କର ବିକୃତ ଏବଂ ବିଶାଳ ମୁହଁ ଦେଖିଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ହନୁମାନ୍ ତାଙ୍କର ଦେହ ଓ ଜୀବନ୍ ବିନ୍ଦୁ ମାନେ ଦେଖିଲେ; ତାଙ୍କର ଦେହକୁ ସଂକୁଚିତ କରି, ଦର୍ଢ଼ ଅଞ୍ଜନୀପୁତ୍ର ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଭିତରେ ଲାଫ୍ ଦେଇ ପଡ଼ିଲେ। ସିଦ୍ଧ ଓ ଚାରଣ ମାନେ ହନୁମାନଙ୍କୁ ଡୁବିଯାଉଥିବା ଦେଖିଲେ। ଯେପରି ରାହୁ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଗିଲେ, ସେପରି ସିଂହିକା ହନୁମାନଙ୍କୁ ଗିଲୁଥିଲେ; ତେବେ ହନୁମାନ୍ ତାଙ୍କର ନଖ ଦ୍ୱାରା ସିଂହିକାର ଜୀବନ୍ ବିନ୍ଦୁ ଉଠିଗଲେ। ତାଙ୍କର ତ୍ୱରିତ ଶକ୍ତି ଓ ମନୋବଳ ଦ୍ୱାରା, ହନୁମାନ୍ ଉପରକୁ ଲାଫ୍ ଦେଇ ସିଂହିକାକୁ ପ୍ରଭାବିତ କଲେ। ତାଙ୍କର ଦୃଢ଼ତା, ପ୍ରାୟତ୍ନ ଓ ଦୈବ ଦ୍ୱାରା, ହନୁମାନ୍ ସିଂହିକାକୁ ମାରିଦେଲେ। ପରେ, ହନୁମାନ୍ ତ୍ୱରିତ ଗତିରେ ଦେହକୁ ପୁଣି ବଡ଼ କରି, ତାଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ଧ୍ୱଂସ କରି, ଉପଦ୍ରବ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଳରେ ପଡ଼ିଲେ; ସ୍ୱୟଂଭୁ ହନୁମାନ୍କୁ ସିଂହିକାର ବିନାଶ ପାଇଁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲେ। ସିଂହିକା ଏପରି ହନୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିନାଶ ହୋଇ ଚିତ୍ତ ହୋଇପଡ଼ିଲେ, ଆକାଶରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ଦେବତାମାନେ ଅଞ୍ଜନୀପୁତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଆଜି ଏକ ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ସଂପନ୍ନ ହୋଇଛି; ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରାଣୀ ତୁମେ ମାରିଦେଲା। ତୁମେ ତୁମ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସଫଳ କର। ଲାଫ୍ ଦେଇବାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାନ୍ୟ, ଚତୁର୍ଯ୍ୟ ଗୁଣ—ନିଶ୍ଚୟ, ଦୃଷ୍ଟି, ବୁଦ୍ଧି, ଦକ୍ଷତା—ଯାହା ତୁମେ ଅଧିକାର କର, ତାହା ଥିଲେ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟରେ ବିଫଳ ହେବା ନାହିଁ।” ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସଫଳ କରିଥିବା ଦେବତାମାନେ ହନୁମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ; ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବନରାଜ ଗରୁଡ଼ ଭଳି ଆକାଶକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହିପରି, ହନୁମାନ୍ ଶତ ଯୋଜନା ଦୂରରେ ଅନ୍ତରୀପ ଦେଖିଲେ—ଏକ ବନ ଅନ୍ତରେ ରହିଥିଲା। ତଳକୁ ଅବତରଣ କରୁଥିବା ବେଳେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବନରାଜ ଏକ ଦ୍ୱୀପ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଗଛ ଓ ମାଲୟ ପାହାଡ଼ର ଉଦ୍ଧାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେ ସମୁଦ୍ର, ତଟଭୂମି, ତଟରେ ଉଗୁଥିବା ଗଛ, ସମୁଦ୍ରର ନାରୀମାନେ ଭଳି ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କର ଦେହ ବଡ଼ ମେଘ ଭଳି ଦେଖି, ନିଜକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଭାବି, ଚିନ୍ତା କଲେ—“ରାକ୍ଷସମାନେ ମୋ ଏହି ଦେହ ଓ ତ୍ୱରିତ ଗତି ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେବେ।” ତେଣୁ, ଦେହକୁ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଥିବା ରୂପରୁ ସଂକୁଚିତ କରି, ନିଜ ସ୍ୱଭାବରେ ଫେରିଲେ, ମୋହ ମୁକ୍ତ ଭାବରେ। ଏପରି, ଦେହକୁ ଅତି ସଂକୁଚିତ କରି, ହନୁମାନ୍ ନିଜ ଗତିରେ ତିନି ପଦ ଦେଇ ବାଲିଙ୍କର ଶକ୍ତି ଚୋରାଇଥିବା ହରି ଭଳି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ଆକର୍ଷଣୀୟ ଓ ଭିନ୍ନ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସମୁଦ୍ରର ଅନ୍ତରୀପକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ; ଅନ୍ୟମାନେ ଯେପରି ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ଏହି ରୂପରେ ହନୁମାନ୍ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏକାଗ୍ର ରହି ସମସ୍ତ ଦିଗ ଦେଖିଲେ। ଉଚ୍ଚ ଲମ୍ବା ପାହାଡ଼ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶିଖରରେ, କେତକୀ, ଉଦାଳକ ଓ ନାଡ଼ିଫଳ ଗଛର ମଧ୍ୟରେ, ମେଘ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିବା ମହାତ୍ମା ହନୁମାନ୍ ଅବତରଣ କଲେ। ସମୁଦ୍ର ତଟକୁ ପହଞ୍ଚି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାହାଡ଼ର ଉପରେ ଥିବା ଲଙ୍କାକୁ ଦେଖି, ମାଉଣ୍ଟେନ୍ ଉପରେ ଅବତରଣ କଲେ, ନିଜ ଦେହ ଛାଡ଼ି ମୃଗ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ ଆତଙ୍କିତ ହେଲେ। ସମୁଦ୍ର ଓ ତାର ତରଙ୍ଗରେ ଆତଙ୍କିତ ଦାନବ ଓ ନାଗମାନେ ଥିବା ସମୁଦ୍ରକୁ ଉଲ୍ଲଂଘି, ହନୁମାନ୍ ମହାସାଗର ତଟରେ ଅବତରଣ କଲେ, ଲଙ୍କାକୁ ଦେଖିଲେ—ଦେବତାମାନେ ରହିଥିବା ନଗର ଭଳି। ଏବେ ଶୁଣ, ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ସୁନ୍ଦର କାଣ୍ଡର ଦ୍ୱିତୀୟ ସର୍ଗ। ଅପରାଜିତ ସାଗରକୁ ଉଲ୍ଲଂଘି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହନୁମାନ୍ ସହଜ ଭାବରେ ଲଙ୍କାକୁ ଦେଖିଲେ—ତ୍ରିକୂଟ ପାହାଡ଼ର ଢାଳରେ ଥିଲା ଲଙ୍କା। ଶତ ଯୋଜନା ଉଲ୍ଲଂଘି, ମହାବଳୀ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ବନରାଜ ହନୁମାନ୍ ଏଠାରେ କୌଣସି କ୍ଳାନ୍ତି ଅନୁଭବ କଲେ ନାହିଁ। ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ, “ମୁଁ ଶତ ଯୋଜନା ନୁହେଁ, ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ ଦୂର ଯାଇପାରିବି; ଏହି ମାପିତ ଶତ ଯୋଜନା ମୋ ପାଇଁ କିଛି ନୁହେଁ।” ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଲାଫ୍ ଦେଇବାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହନୁମାନ୍ ବେଗରେ ଲଙ୍କାକୁ ଯାଇ, ବଡ଼ ସାଗର ଉଲ୍ଲଂଘିଲେ। ସେ ଶ୍ୟାମଳ ଘାସ, ଗାଢ଼ ଜଙ୍ଗଲ, ସୁଗନ୍ଧିତ ଅଟବୀ, ମଧୁ ଭରା ଉଦ୍ଧାନ, ପାହାଡ଼ ଦେଖି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଓ ମହାବଳୀ ହନୁମାନ୍ ଗଛ ଓ ଫୁଲ ଭରା ପାହାଡ଼ ଦେଖି ଲଙ୍କା ପାହାଡ଼କୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏହି ପାହାଡ଼ ଉପରେ, ହନୁମାନ୍ ଶ୍ୟାଳ, କର୍ଣିକାର, ଫୁଲ ଭରା ଖଜୁରୀ, ପ୍ରିୟଳ, ମୁଚୁଲିନ୍ଦ, କୁଟଜ ଓ କେତକୀ ଗଛ ଦେଖିଲେ।