ହନୁମାନ୍ଙ୍କ ଦେହ ମାନେ ମାନେ ମେଘମାଳା ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିବା ଓ ବାହାରିଯିବା ସମୟରେ, ବଡ଼ ମେଘମାନେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆକୃଷ୍ଟ ହୋଇ ଅଦ୍ଭୁତ ଚମକୁଥିଲେ। ସେ ସମୟରେ ପବନପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍ ଏପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ ଯେ, ସେ ମେଘମାଳା ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଓ ବାହାରିବା ସମୟରେ ଶରତ୍ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ସବୁଠାରେ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଉଥିଲେ। ସେ ଏକ ଭଳି ଆକାଶକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯାହା କୌଣସି ଆଧାର ନଥିଲା, ଏକ ପଖିଲା ପାହାଡ଼ ଭଳି। ଏହିଭଳି ମହାନ ବାନରକୁ ଆକାଶରେ ଭାସିବା ଦେଖି, ଏକ ରାକ୍ଷସୀ – ସିଂହିକା ନାମକ – ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲା। ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ରୂପ ବଦଳାଇପାରୁଥିବା ସିଂହିକା ମନେ ମନେ ଭାବିଲା, “ଏତେ ଦିନ ପରେ ଆଜି ମୋ ଭୋଜନ ମିଳିବ।” ସେ ଭାବିଲା, “ଏହି ମହାପୁରୁଷ ଏବେ ମୋ ଅଧୀନକୁ ଆସିଛି,” ଏବଂ ହନୁମାନ୍ଙ୍କ ଛାୟାକୁ ଧରିଲା। ଛାୟା ଧରାଯିବା ସମୟରେ, ବାନର ମନେ କଲେ, “ଏହିଠାରେ ମୁଁ ହଠାତ୍ ଅଟକିଗଲି, ମୋର ଶକ୍ତି କାମ କରୁନାହିଁ।” ସେ ଏକ ବଡ଼ ଜାହାଜ ଭଳି ସମୁଦ୍ର ଧାରା ବିପରୀତରେ ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଚାଳିତ ହେଉଛି, ଏଭଳି ଚାରିପାଖେ, ଉପରକୁ ଓ ତଳକୁ ଦେଖିଲେ। ତାପରେ ସେ ଦେଖିଲେ, ଏକ ବଡ଼ ଜୀବ ସମୁଦ୍ରର ଲୁଣ ଜଳରୁ ଉଠୁଛି; ଏହା ଦେଖି, ପବନପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍ ଚିନ୍ତା କଲେ। ସେ ମନେ କଲେ, “ଯେପରି ବାନର ରାଜା ଏହାକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଥିଲେ, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଛାୟାଧାରିଣୀ ନିଶ୍ଚୟ ଏହିଅଟେ।” ତାଙ୍କ ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ବୁଝି, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍ ହନୁମାନ୍ ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ଶରତ୍ ମେଘ ଭଳି ବଡ଼ କରିଦେଲେ। ଏହା ଦେଖି, ସିଂହିକା ତାଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଆକାଶ ଓ ପାତାଳ ଭଳି ବିସ୍ତୃତ କରିଦେଲା। ସେ ମେଘମାଳା ଭଳି ଘର୍ଜନା କରି ବାନର ଉପରେ ଧାଉଥିଲା; ତେବେ ହନୁମାନ୍ ତାଙ୍କ ବିକୃତ, ବଡ଼ ମୁହଁକୁ ଦେଖିଲେ। ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍ ମହାବାନର ତାଙ୍କ ଦେହ ଓ ପ୍ରାଣସ୍ଥଳୀକୁ ନଜରେ ରଖିଲେ; ମୁହଁ ବିକୃତ ହେଉଥିବା ସମୟରେ, ବଜ୍ର ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାନର ନିଜ ଦେହକୁ ଛୋଟ କରି, ଲାଘାତାର ଅନେକ ଥର, ତାଙ୍କ ମୁହଁ ମଧ୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲେ; ସିଦ୍ଧ ଓ ଚାରଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ଡୁବୁଥିବା ଦେଖିଲେ। ଯେପରି ରାହୁ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଗିଲେ, ସେପରି ସିଂହିକା ତାଙ୍କୁ ଗିଲୁଥିଲା; ତେବେ ବାନର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ନଖରେ ତାଙ୍କ ପ୍ରାଣସ୍ଥଳୀ ଫାଡ଼ିଦେଲେ। ଏପରି ତୀବ୍ର ତାଲ ଓ ଚେତନା ସହିତ, ହନୁମାନ୍ ତାଙ୍କ ମୁହଁରୁ ବାହାରିଗଲେ; ଭାଗ୍ୟ, ଶୌର୍ୟ ଓ ଦକ୍ଷତା ଦ୍ୱାରା ସିଂହିକାକୁ ମାରିଦେଲେ। ସ୍ୱୟଂବୃହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ବିନାଶ ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ, ଏହି ହନୁମାନ୍ ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ଆଉ ଥରେ ବଡ଼ କରି, ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଧ୍ୱଂସ କରି, ଉତ୍ତଳ ଜଳରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ସିଂହିକାକୁ ବାନର ଦ୍ୱାରା ମାରାଯାଇଥିବା ଦେଖି, ଆକାଶମାର୍ଗୀ ଦେବତାମାନେ ହନୁମାନ୍ଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଆଜି ତୁମେ ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ କରିଛ; ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜନକୁ ମାରିଛ। ଏବେ ତୁମେ ତୁମ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କର, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଲଙ୍ଘକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।” “ହେ ବାନରରାଜ, ଯେଉଁଠି ଏହି ଚାରିଟି ଗୁଣ – ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ, ଦୃଷ୍ଟି, ବୁଦ୍ଧି ଓ ଦକ୍ଷତା – ଯେପରି ତୁମେ ଧାରଣ କରିଛ, ସେଉଁଠି କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟରେ ବିଫଳତା ନାହିଁ।” ଏପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ପୂଜ୍ୟ ବାନର ଗରୁଡ଼ ଭଳି ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ। ଏବେ ସେ ପ୍ରାୟ ଦୁରକୂଳକୁ ପହଞ୍ଚି, ଚାରିପାଖେ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ଶତଯୋଜନ ଶେଷରେ ଏକ ବନ ଦେଖିଲେ। ଅବତରିବା ସମୟରେ, ଶାଖାମୃଗମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହନୁମାନ୍ ଏକ ଦ୍ୱୀପ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ବିଭିନ୍ନ ବୃକ୍ଷ ଓ ମଲୟ ପର୍ବତର ଉଦ୍ୟାନରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା। ସେ ସମୁଦ୍ର, ତଟ ଭୂମି, ତଟରେ ଉଗୁଥିବା ବୃକ୍ଷ, ଏବଂ ସମୁଦ୍ର ରାଣୀମାନଙ୍କ ମୁହଁ ଦେଖିଲେ। ନିଜ ଦେହକୁ ବଡ଼ ମେଘ ଭଳି ଦେଖି, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍ ଓ ଆତ୍ମସଂୟମୀ ହନୁମାନ୍ ଭାବିଲେ, “ମୁଁ ଏଭଳି ଆକାଶ ଅବରୋଧ କରୁଛି।” ସେ ଭାବିଲେ, “ଯଦି ରାକ୍ଷସମାନେ ମୋ ବଡ଼ ଦେହ ଓ ତୀବ୍ର ଗତି ଦେଖିବେ, ସେମାନେ ମୋ ବିଷୟରେ ସନ୍ଦେହ କରିବେ।” ତେଣୁ, ଏକ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଦେହକୁ ସଂକୋଚିତ କରି, ସ୍ୱାଭାବିକ ରୂପକୁ ଫେରିଲେ, ମାୟାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଶାନ୍ତ ହେଲେ। ଦେହକୁ ବହୁତ ଛୋଟ କରି, ନିଜ ସ୍ୱରୂପରେ ଦଢ଼ ହୋଇ, ହନୁମାନ୍ ତିନି ଡେଉଁ ଚାଲିଲେ, ଯେପରି ବଳିଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ ହରି ନେଇଥିଲେ। ଅପୂର୍ବ ଓ ମନୋହର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସେ ସମୁଦ୍ର ପାର କରି ଅନ୍ୟ ପାରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ; ଅନ୍ୟେଁ ପାଇଁ ଅସମ୍ଭବ ଏହି ରୂପ ନେଇ, ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ଓ ଦୃଢ଼ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସହିତ ଦୃଶ୍ୟ ଅବଲୋକନ କଲେ। ତାପରେ, ଉଚ୍ଚ ଲମ୍ବା ପର୍ବତର ଅଦ୍ଭୁତ ଶିଖରରେ, କେତକୀ, ଉଦାଳକ ଓ ନଳିଖ ଗଛ ମଧ୍ୟରେ, ମେଘମାଳା ସମାନ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା ମହାତ୍ମା ହନୁମାନ୍ ଉତରିଲେ। ସମୁଦ୍ର ତଟକୁ ପହଞ୍ଚି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତ ଉପରେ ଥିବା ଲଙ୍କାକୁ ଦେଖି, ବାନର ତାହାରେ ଅବତରିଲେ, ନିଜ ରୂପ ତ୍ୟାଗ କରି, ମୃଗ ବିହଙ୍ଗମାନଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିଦେଲେ। ଦାନବ ଓ ନାଗମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ବଡ଼ ତରଙ୍ଗ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ ଏହି ସମୁଦ୍ରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ମହାସାଗର ତଟରେ ଥିବା ଲଙ୍କାକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଦେବତାମାନଙ୍କ ନଗର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏବେ ମହାନ୍ ବାନର ଅଜୟ ସମୁଦ୍ରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ସହଜ ଭାବେ ଅଟୁଟ ଦୃଢ଼ତା ସହିତ ତ୍ରିକୂଟ ପାହାଡ଼ ଶିଖରରେ ଥିବା ଲଙ୍କାକୁ ଦେଖିଲେ। ଶତଯୋଜନ ପାର କରି, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ଅତିଶୟ ପ୍ରାକ୍ରମଶାଳୀ ବାନର, କୌଣସି କ୍ଲାନ୍ତି ବା ଶ୍ୱାସ ନ ହୋଇ, ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତ ରହିଥିଲେ। ସେ ମନେ କଲେ, “ମୁଁ ଶତଶତ ଯୋଜନା ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବି, ଏଇ ମାତ୍ର ଶତଯୋଜନା କ'ଣ?” ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଲଙ୍ଘକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ତ୍ୱରିତ ଗତିରେ ବିଶାଳ ସମୁଦ୍ରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଲଙ୍କାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେ ହରିତ ମେଦିନୀ, ଗନ୍ଧମାଦନ କୁଞ୍ଜ, ମଧୁର ଗନ୍ଧରେ ଭରିଥିବା କାଳ ଜଙ୍ଗଲ ଓ ପର୍ବତ ଅତିକ୍ରମ କଲେ। ପ୍ରଭାମୟ ବାନରପ୍ରମୁଖ ହନୁମାନ୍ ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା ଅନେକ ବୃକ୍ଷ ଓ ଜଙ୍ଗଲ ଦେଖି, ପର୍ବତ ଉପରେ ପହଞ୍ଚିଲେ।