ଏହି ଗାଥାରେ, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନଙ୍କ ଅତି ଅଦ୍ଭୁତ ଏବଂ ଦୌରାନ୍ତିକ ଯାତ୍ରାକୁ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ। ସେ ଏକ ଏମିତି ଆକାଶମାର୍ଗ ଦେଇ ଯାଉଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ମେଘ, ପକ୍ଷୀ, କୈଶିକ ନୃତ୍ୟର ଅଧ୍ୟାପକମାନେ ଏବଂ ଏୟରାବତ ଯଥେଷ୍ଟ ଆସିଯାଉଥିଲେ। ସେଠାରେ ସିଂହ, ହାତୀ, ବାଘ, ପକ୍ଷୀ, ସର୍ପ ଏବଂ ଶୁଭ୍ର ଶୋଭିତ ବିମାନମାନେ ଉଡ଼ୁଥିଲେ। ଏହି ସ୍ଥାନ ଅଗ୍ନିପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ଜଣାପଡ଼ୁଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ବିଦ୍ୟା ଓ ପୁଣ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀମାନେ ବାସ କରୁଥିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏହି ଆକାଶମାର୍ଗ ଦେଇ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ, ଚିତ୍ରଭାନୁ ଏହାକୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ, ଏହି ଆକାଶ ଗ୍ରହ, ତାରା, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା। ଏଠି ମହାର୍ଷି, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନାଗ ଓ ଯକ୍ଷମାନେ ଭିଡ଼ ଲାଗିଥିଲେ, ତଥାପି ଏହି ସ୍ଥାନ ସ୍ୱଚ୍ଛ ଓ ପବିତ୍ର ଥିଲା, ବିଶ୍ୱବାସୁମାନେ ଏହାକୁ ସେବନ କରୁଥିଲେ। ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ହାତୀ ଏୟରାବତ ଏହି ପଥରେ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଶୁଭ୍ ପଥରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ତ୍ରିଜଗତ ମୁଣ୍ଡପରେ ଏହା ବିସ୍ତୃତ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ମହିମାମୟ ମାର୍ଗରେ ବିର ଵିଦ୍ୟାଧରମାନେ ଆସିଯାଉଥିଲେ, ଏବଂ ହନୁମାନ୍, ବାୟୁପୁତ୍ର, ଗରୁଡ଼ ପରି ବାୟୁପଥ ଦେଇ ଦୂରେ ଦୂରକୁ ଯାଉଥିଲେ। ସେ ବାୟୁପରି ମେଘମାନେ ଉଠାଉଥିଲେ, କେବେ କଳା ଅଗରୁ ପରି, କେବେ ଲାଲ, ହଳଦିଆ, ଧଳା ମେଘ ତାଙ୍କ ସହ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ। ଏହି ଭାରି ମେଘମାନେ, ହନୁମାନ୍ ଯେଉଁଠିଏଠି ଯାଉଥିଲେ, ସେଠି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୋଇଯାଉଥିଲେ। ସେ ଏମିତି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଉଥିଲେ, ଯେଉଁଠି ଶରତ୍ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି, ସେ ମେଘ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରି ବାହାରୁଥିଲେ। ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ସେ ଆକାଶରେ ଏକ ପର୍ବତ ପରି ଅନୁପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇଥିଲେ, ଏବଂ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଏକ ରାକ୍ଷସୀ, ସିଂହିକା ନାମକ, ତାଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିଲେ। ସିଂହିକା ଏହା ଭାବିଲେ—"ଆଜି ବହୁଦିନ ପରେ ମୋର ଭୋଜନ ମିଳିବ। ଏହି ମହାପୁରୁଷ ଆଖିରେ ମୋର ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଆସିଛନ୍ତି।" ସେ ହନୁମାନଙ୍କ ଛାୟାକୁ ଧରିଲେ। ଛାୟା ଧରାଯିବା ସମୟରେ, ହନୁମାନ୍ ଅନୁଭବ କଲେ ଯେ, "ମୁଁ ଅଚାନକ ଆଟକିଯାଇଛି, ମୋର ଶକ୍ତି କାମ କରୁନାହିଁ।" ସେ ସମୁଦ୍ରରେ ବିପରୀତ ଧାରାରେ ଚାଲୁଥିବା ଏକ ବଡ଼ ଜାହାଜ ପରି ଚାରିପାଖ ଦେଖିଲେ। ତାପରେ ସେ ଲବଣ ଜଳରୁ ଉଠୁଥିବା ଏହି ବଡ଼ ଦୈତ୍ୟୀକୁ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ଚିନ୍ତା କଲେ—"ଏହିଏ ହେଉଛନ୍ତି ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ଛାୟା ଧରିବା ଶକ୍ତିଶାଳି, ଯାହା ବନରାଜଙ୍କ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଥିଲେ।" ଏହି ଉପଲବ୍ଧି ସହିତ, ହନୁମାନ୍ ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ଶରତ୍ ମେଘ ପରି ବଡ଼ କରିଦେଲେ। ଏହା ଦେଖି, ସିଂହିକା ତାଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଆକାଶ ଓ ପାତାଳ ପରି ବିସ୍ତୃତ କରିଦେଲେ। ସେ ଘନମେଘ ପରି ଗର୍ଜନ କରି, ହନୁମାନଙ୍କୁ ଧାଇଁ ଆସିଲେ। ହନୁମାନ୍ ତାଙ୍କ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଓ ମୂଳ ସ୍ଥାନ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କ ମୁହଁ ବିକୃତ ଓ ବିଶାଳ ଦେଖି, ହନୁମାନ୍ ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ପୁନିପୁନି ସଂକୋଚିତ କରି, ଏକ ବଜ୍ରପରି ଶକ୍ତି ସହିତ ସିଂହିକାଙ୍କ ମୁହଁ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ସିଦ୍ଧ ଓ ଚାରଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ଡୁବୁଥିବା ଦେଖିଲେ। ରାହୁ ଯେମିତି ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଗିଲେ, ଏମିତି ସିଂହିକା ତାଙ୍କୁ ଗିଲେ; କିନ୍ତୁ ହନୁମାନ୍ ତୀବ୍ର ନଖ ଦ୍ୱାରା ସିଂହିକାଙ୍କ ଜୀବନ୍ଦାୟିନୀ ସ୍ଥାନକୁ ଅସ୍ତିବ୍ୟସ୍ତ କରିଦେଲେ। ଏହିପରେ ତୀବ୍ର ଗତି ଓ ଉଦ୍ୟମ ଦ୍ୱାରା, ହନୁମାନ୍ ବାହାରି ଆସି, ସିଂହିକାଙ୍କୁ ପୃଥିବୀରେ ପତିତ କରିଦେଲେ। ତାଙ୍କ ଧୈର୍ୟ, ଶକ୍ତି ଓ କୌଶଳ ଦ୍ୱାରା ସିଂହିକା ବିନାଶ ହେଲା; ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ହନୁମାନ୍ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଆକାଶଚାରୀ ଦେବତାମାନେ ହନୁମାନଙ୍କୁ କହିଲେ—"ତୁମେ ଏକ ଭୟାନକ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିଛ, ଏବେ ତୁମ ଲକ୍ଷ୍ୟପୂରଣ କର।" "ହେ ବନରାଜ, ଯେଉଁଠି ଧୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ, ଦୃଢ ଦୃଷ୍ଟି, ବୁଦ୍ଧି ଓ କୌଶଳ ଥାଏ, ସେଉଁଠି କେବେ ବିଫଳତା ନାହିଁ।" ଏପରି ସମ୍ମାନ ପାଇ, ହନୁମାନ୍ ଗରୁଡ଼ ପରି ଆକାଶେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏବେ, ହନୁମାନ୍ ଦୂର ପାରକୁ ପ୍ରାୟ ପହଞ୍ଚି, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଦୃଷ୍ଟି ପକାଇଲେ ଏବଂ ଶତ ଯୋଜନା ଦୂରେ ଏକ ବିଶାଳ ଜଙ୍ଗଲ ଦେଖିଲେ। ସେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବା ସମୟରେ ଦେଖିଲେ ଏକ ଦ୍ଵୀପ, ଯେଉଁଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଗଛ ଓ ମଲୟ ପର୍ବତର ଉଦ୍ୟାନ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା। ସେ ସାଗର, ତଟଭୂମି, ସମୁଦ୍ରପାର ଗଛ ଓ ସାଗରପତ୍ନୀମାନଙ୍କ ମୁହଁ ଦେଖିଲେ। ସେ ନିଜ ଦେହକୁ ବଡ଼ ମେଘ ପରି ଦେଖି, ଚିନ୍ତା କଲେ—"ଯଦି ରାକ୍ଷସମାନେ ମୋ ଏହି ବଡ଼ ଆକୃତି ଓ ତୀବ୍ର ଗତି ଦେଖିବେ, ସେମାନେ ସନ୍ଦେହ କରିପାରନ୍ତି।" ଏହି ଭାବନା ସହିତ, ହନୁମାନ୍ ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ପୁନି ସ୍ୱାଭାବିକ ଆକୃତିକୁ ଆଣି, ଶାନ୍ତ ଓ ଦୃଢ ହେଲେ। ତାପରେ, ତିନି ଡେଉଳ ପରି ଦୂରୀକୁ ଏକ ଦୂତି ଦେଇ, ହନୁମାନ୍ ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ରଖି, ବାମନ ହରି ବଳିଙ୍କ ଶକ୍ତି ନେଇଥିବା ପରି, ତିନି ପଦକ୍ରମରେ ଚାଲିଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ରମ୍ୟ ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ସେ ସମୁଦ୍ର ପାର ଅଭିମୁଖେ ଚାଲି, ଅନ୍ୟକୌଣସି ପ୍ରାଣୀ ପାଇଁ ଅସମ୍ଭବ ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଉପରେ ଅଟୁଟ ରହି ସବୁ ଦିଗ ଦେଖିଲେ। ତାପରେ, ଉଚ୍ଚ ଲମ୍ବା ପର୍ବତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶିଖରରେ, କେତକୀ, ଉଡାଳକ ଓ ନାଡିଅ ଗଛ ମଧ୍ୟରେ, ମେଘ ମାଳା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ହନୁମାନ୍ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ସେ ସାଗର ତଟକୁ ପହଞ୍ଚି, ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ଥିବା ଲଙ୍କାକୁ ଦୃଢ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ନିଜ ଆକୃତିକୁ ଲୁଚାଇ, ମୃଗ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଇଯାଇଲେ। ଏଭଳି ଦାନବ ଓ ସର୍ପମାନେ ପ୍ରଚୁର ଥିବା, ବଡ଼ ତରଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ବିକଳ ହେଉଥିବା ସାଗରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ହନୁମାନ୍ ସମୁଦ୍ର ତଟରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନଗର ପରି ଶୋଭିତ ଲଙ୍କାକୁ ଦେଖିଲେ।