ହନୁମାନ୍ ଅପାର, ଗଭୀର ସମୁଦ୍ର କୂଳକୁ—ଯାହା ବରୁଣଙ୍କ ନିବାସ—ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରୁ ସେ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ତୁଳ୍ୟ ବେଗରେ ଆକାଶରେ ଉଡ଼ିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହି ଆକାଶ ଜଳବର୍ଷା ମେଘ, ବିଭିନ୍ନ ପକ୍ଷୀ, କୈଶିକ ନୃତ୍ୟର ଅଧ୍ୟାପକମାନେ ଏବଂ ଏୟରାବତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭରିଯାଇଥିଲା। ଏଠି ସିଂହ, ହାତୀ, ବାଘ, ପକ୍ଷୀ, ସର୍ପମାନେ ଏବଂ ଶୁଧ୍ଧ, ଅଳଙ୍କୃତ ଉଡ଼ୁଥିବା ଯାନମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା। ଏହି ଆକାଶ ଅଗ୍ନି ସଦୃଶ ଜ୍ଵଳିମାନ ଥିଲା, ବିଦ୍ୟୁତ୍ର ସ୍ପର୍ଶ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ସେଠି ଏମାନେ ବସବାସ କରୁଥିଲେ ଯେଉଁମାନେ ଶୁଭ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଅଧିଗମ କରିଥିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏହି ଆକାଶକୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁଥିଲେ, ଚିତ୍ରଭାନୁ ଏହାକୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ, ଏହା ଗ୍ରହ, ତାରା, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇଥିଲା। ଏଠି ମହାର୍ଷି, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନାଗ, ଏବଂ ଯକ୍ଷମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭରିଯାଇଥିଲେ, ତଥାପି ଏହି ଆକାଶ ପରିଷ୍କାର ଓ ନିର୍ମଳ ଥିଲା, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱାବାସୁ ଏଠିରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜାଙ୍କ ହାତୀ ଏହି ଆକାଶରେ ପଦାର୍ପଣ କରିଥିଲେ, ଚନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଶୁଭ ମାର୍ଗରେ, ଏହି ଆକାଶ ଜୀବମାନଙ୍କ ଛତ୍ର ସଦୃଶ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିସ୍ତୃତ ଓ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା। ବିର ଵିଦ୍ୟାଧରମାନେ ଏହି ଆକାଶକୁ ପରିଚ୍ୟଳନ କରୁଥିଲେ। ଭୟଙ୍କର ବେଗରେ ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ପରି ବାୟୁମାର୍ଗରେ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ। ସେ ମେଘମାନେ, କେବଳ କଳା ଅଗରୁ ଗଛ ପରି କଳା, ଲାଲ, ହଳଦୀଆ ଏବଂ ଧଳା ରଙ୍ଗର ମେଘମାନେ, ତାଙ୍କ ସହ ଏଣ୍ଟିଯାଉଥିଲେ। ମହାବାନର ହନୁମାନ୍ ମେଘମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା, ବାହାରିବା ଦ୍ୱାରା ଏହି ମେଘମାନେ ଉଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ। ସେହି ସମୟରେ ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍ ସମସ୍ତଠାରେ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଉଥିଲେ, ଶରତ୍ର ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଉପସ୍ଥିତ ହେଉଥିଲେ। ଏଉଁପରି ଭାବେ ଉଡ଼ୁଥିବା ସମୟରେ, ସେ ଏକ ଶୂନ୍ୟ ଆକାଶକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠି ସେ ପାହାଡ଼ର ଡାଣ୍ଡା ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଏକ ରାକ୍ଷସୀ, ସିଂହିକା ନାମେ, ତାଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି କଲେ। ସିଂହିକା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଆକୃତି ବଦଳାଇପାରୁଥିବା, ମନେ ଭାବିଲେ, "ଆଜି ବହୁଦିନ ପରେ ମୋ ପାଇଁ ଭୋଜନ ମିଳିବ।" ଏହି ମହାପୁରୁଷ ଆଖିରେ ମୋ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଆସିଛନ୍ତି," ବୋଲି ଭାବି ସେ ତାଙ୍କର ଛାୟାକୁ ଧରିଲେ। ହନୁମାନ୍ ଅନୁଭବ କଲେ ଯେ ତାଙ୍କର ଛାୟା ଧରାଯାଇଛି, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଅକାର୍ଯ୍ୟକ୍ଷମ ହୋଇଯାଇଛି। ସମୁଦ୍ରର ଧାରା ବିପରୀତ ଚାଲୁଥିବା ବଡ଼ ଜାହାଜ ପରି, ସେ ଚାରିପାଖ ଦେଖିଲେ। ତାହାପରେ ସେ ଲୁଣ ଜଳରୁ ଉଠୁଥିବା ଏହି ବଡ଼ ଜୀବକୁ ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ଚିନ୍ତା କଲେ, "ମକରଧ୍ୱଜ ରାଜା ଯେପରି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଥିଲେ, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଛାୟାଧାରିଣୀ ଏଇ ସିଂହିକା ନିଶ୍ଚିତ।" ସେ ତାଙ୍କ ନିଜ ଶକ୍ତି ଓ ଚତୁର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଦେହକୁ ବଡ଼ କରିଲେ, ଶରତ୍ର ମେଘ ପରି। ଏହି ଦେଖି ସିଂହିକା ତାଙ୍କର ମୁଁହକୁ ଆକାଶ ଓ ପାତାଳ ଭଳି ବିସ୍ତାରିତ କରିଲେ। ମେଘମାଳା ପରି ଗର୍ଜନ କରି, ସେ ହନୁମାନ୍ଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ତାଙ୍କର ବିକୃତ, ବିଶାଳ ମୁଁହ ଦେଖି, ଚତୁର୍ଯ୍ୟ ବାନର ତାଙ୍କ ଶରୀର ଓ ଜୀବନବିନ୍ଦୁକୁ ନଜର ଦେଲେ। ହନୁମାନ୍ ନିଜ ଦେହକୁ ବାରମ୍ବାର ସଂକୋଚିତ କରି, ଏହି ବଡ଼ ମୁଁହ ମଧ୍ୟରେ ଲାଫ ଦେଲେ; ସିଦ୍ଧ ଓ ଚାରଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ଡୁବୁଥିବା ଦେଖିଲେ। ରାହୁ ଯେପରି ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଗିଲିଯାଏ, ସେହିପରି ସିଂହିକା ତାଙ୍କୁ ଗିଲୁଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ହନୁମାନ୍ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ନଖ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଜୀବନବିନ୍ଦୁକୁ ଛିରିଦେଲେ। ତାପରେ ଦୃତି ଓ ଉପାୟରେ, ହନୁମାନ୍ ତାଙ୍କୁ ମାରି ଉପରକୁ ଉଠିଲେ; ଭାଗ୍ୟ, ଶୌର୍ୟ ଓ କୌଶଳରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରହାର କରି ନିପାତ କରିଦେଲେ। ଅତିବିର୍ଯ୍ୟାଶାଳୀ ବାନର ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ପୁନର୍ବାର ବଡ଼ କରି, ସିଂହିକାଙ୍କ ହୃଦୟ ଧ୍ୱଂସ କରି, ଚଞ୍ଚଳ ଜଳରେ ପଡ଼ିଲେ; ନିଜ ନିମିତ୍ତେ ହିଁ ସ୍ୱୟଂଭୂ ତାଙ୍କୁ ତିଆରି କରିଥିଲେ। ସିଂହିକା ଏପରି ଭାବେ ନିପାତିତ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ଆକାଶଚାରୀ ଦେବତାମାନେ ହନୁମାନ୍ଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଆଜି ତୁମେ ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ କରିଛ; ଏକ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜୀବକୁ ବଧ କରିଛ। ଏବେ ତୁମ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କର। ଯେଉଁଠାରେ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ, ଦୃଷ୍ଟି, ବୁଦ୍ଧି ଓ ଦକ୍ଷତା ଥାଏ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ କାର୍ଯ୍ୟ କ୍ଷୟ ହୁଏ ନାହିଁ।" ଏହିପରି ମହାପୁରୁଷମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ହନୁମାନ୍ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ପରି ଆକାଶରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସମୁଦ୍ର ପାରକୁ ପହଞ୍ଚିବାକୁ ନିକଟ ହେଲେ, ସେ ଚାରିପାଖ ଦୃଷ୍ଟି ପାତିଲେ ଏବଂ ଶତ ଯୋଜନା ଦୂରରେ ଏକ ଅବିରାମ ଅରଣ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ଓଡ଼ିଏଁ ଶାଖାମୃଗମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ହନୁମାନ୍ ତଳକୁ ଅବତରଣ କରୁଥିବାବେଳେ ନାନା ପ୍ରକାର ଗଛ, ମଲୟ ପର୍ବତର ଉଦ୍ୟାନ ଦେଖିଲେ। ସମୁଦ୍ର, ତଟର ଦେଶ, କୂଳର ଗଛମାନେ ଓ ସମୁଦ୍ରର ନାରୀମାନଙ୍କ ମୁହଁ ଦେଖିଲେ। ନିଜ ଦେହକୁ ବଡ଼ ମେଘ ପରି ଦେଖି, ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ ଯେ ନିଜେ ଆକାଶକୁ ଆବୃତ କରୁଛି। ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ ଭାବିଲେ, "ଯଦି ରାକ୍ଷସମାନେ ମୋ ବୃଦ୍ଧି ପ୍ରମାଣ ଓ ବେଗ ଦେଖିବେ, ସେମାନେ ମୋ ବିଷୟରେ ସନ୍ଦେହ କରିବେ।" ତେଣୁ, ସେ ନିଜ ଦେହକୁ ପୁନର୍ବାର ସଂକୋଚିତ କରି, ପ୍ରାକୃତିକ ଅବସ୍ଥାକୁ ଫେରିଲେ, ମନୋନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ରହିଲେ। ଅତି ଛୋଟ ଦେହ ନେଇ, ହନୁମାନ୍ ତିନି ଡେଉଁ ପଦକ୍ଷେପରେ ସମୁଦ୍ର ପାର ଅତିକ୍ରମ କଲେ, ଯେପରି ହରି ବଳିଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ବଳ ନେଇଥିଲେ। ନନା ଆକୃତି ଓ ମାନ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସେ ସମୁଦ୍ର ପାରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ; ଅନ୍ୟମାନେ ନ କରିପାରିବା ରୂପ ଧାରଣ କରି, ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଉପରେ ଅଟୁଟ ରହି, ସେ ଚାରିପାଖ ଦୃଷ୍ଟି ପାତିଲେ। ତାପରେ, ଉଚ୍ଚ ଲମ୍ବା ପର୍ବତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶିଖରରେ, କେତକୀ, ଉଦାଳକ, ନାରିକେଳ ଗଛମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ମେଘମାଳା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ମହାତ୍ମା ହନୁମାନ୍ ଅବତରଣ କଲେ। ସମୁଦ୍ରତଟ ଉପରେ ପହଞ୍ଚି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତ ମାଥାରେ ଥିବା ଲଙ୍କାକୁ ନଜର ପକାଇ, ସେ ମହାପର୍ବତ ଉପରେ ଉତରିଲେ। ତାଙ୍କ ରୂପ ଗୁପ୍ତ କରି, ମୃଗ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଉଡ଼ିଯାଇଲେ।