ହନୁମାନଙ୍କ ତୃତୀୟ ଏବଂ ସବୁଠାରୁ କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ଉଚ୍ଚ୍ସ୍ୱରରେ କହିଲେ: "ଶାବାଶ! ଶାବାଶ!"। ପରେ, ଅପାର ଓ ଗଭୀର ସାଗର, ଯାହା ହେଉଛି ବରୁଣଙ୍କର ନିବାସ, ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚି ହନୁମାନ୍ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଗତିରେ ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ଆକାଶ ଜଳଭରା ମେଘ, ପକ୍ଷୀ, କୈଶିକ ନୃତ୍ୟର ଶିକ୍ଷକମାନେ ଓ ଏୟରାବତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚିରଚରିତ ଥିଲା। ସେଠାରେ ସିଂହ, ହାତୀ, ବାଘ, ପକ୍ଷୀ, ସର୍ପମାନେ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଭାବେ ଚଳିଥିଲେ, ଏବଂ ଶୁଭ୍ର ଓ ଶୋଭାଯୁକ୍ତ ବିମାନମାନେ ଚଳାଚଳ କରୁଥିଲେ। ଏହି ଆକାଶ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଛୁଇଁଥିବା ଅଗ୍ନିପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ପୁଣ୍ୟରେ ପ୍ରାପ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀମାନେ ବାସ କରୁଥିଲେ। ଏହି ଆକାଶକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ, ଚିତ୍ରଭାନୁ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ, ଗ୍ରହ, ତାରା, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲା। ଏଠାରେ ମହାର୍ଷି, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନାଗ, ଯକ୍ଷମାନେ ଭିଡ଼ିଥିଲେ, ତଥାପି ଏହି ଆକାଶ ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ପବିତ୍ର ଥିଲା, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱବାସୁମାନେ ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜାଙ୍କ ହାତୀ ଏହି ପଥରେ ପଦସ୍ପର୍ଶ କରିଥିଲେ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ମଙ୍ଗଳମୟ ମାର୍ଗରେ, ଏହି ଆକାଶ ସମସ୍ତ ଜୀବର ଛତାପରି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇଥିଲା। ବୀର ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ ବି ଏଠାକୁ ଆଗାମନ କରୁଥିଲେ। ଏପରି ଆକାଶ ମାର୍ଗରେ, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍ ଗରୁଡ଼ ପରି ଉଡ଼ିବାରେ ଲାଗିଲେ। ହନୁମାନ୍ ବାୟୁ ପରି ମେଘମାନେ ଉଠାଉଥିଲେ—କେବେ କଳା ଅଗରୁ ରଙ୍ଗର, କେବେ ଲାଲ, ହଳଦିଆ, ଶୁଭ୍ର ମେଘ। ସେ ମେଘମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିଲେ, ବାହାରୁଥିଲେ, ଆଉ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଏକ ବଡ଼ ଧଳା ଶରତ୍ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ସବୁଠାରେ ଦୃଶ୍ୟମାନ କରୁଥିଲା। ଏହିଭଳି ଉଡ଼ୁଥିବା ବେଳେ ସେ ଏକ ଅଧିସ୍ଥିତ ମାଳାପର୍ବତ ପରି ଆକାଶରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଏକ ରାକ୍ଷସୀ, ନାମ ସିଂହିକା, ତାଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି କଲା। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏହି ରୂପବଦଳ କରିପାରୁଥିବା ସିଂହିକା ଭାବିଲେ, "ଏତେ ଦିନ ପରେ ଆଜି ମୋର ଭୋଜନ ମିଳିବ। ଏହି ମହାପୁରୁଷ ଆଖିରେ ମୋ ଅଧୀନରେ ଆସିଛନ୍ତି।" ଏହି ଭାବନାରେ ସେ ହନୁମାନଙ୍କର ଛାୟାକୁ ଧରିଲେ। ହନୁମାନ୍ ଅନୁଭବ କଲେ ଯେ, ତାଙ୍କର ଛାୟା ଧରାଯାଇଛି, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ବ୍ୟର୍ଥ ହେଉଛି। ସମୁଦ୍ରରେ ବିପରୀତ ଧାରାରେ ଚାଲୁଥିବା ବଡ଼ ଜାହାଜ ପରି, ସେ ଚାରିପାଖ ଦେଖିଲେ। ତାହାପରେ ଲବଣ ଜଳରେ ଉଠୁଥିବା ବଡ଼ ଦେହ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ହେଉଛି ସିଂହିକା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍ ଚିନ୍ତା କଲେ, "ବାନର ରାଜା ଯେଉଁ ଅଦ୍ଭୁତ ସାୟାଧାରିଣୀ ବିଷୟରେ କହିଥିଲେ, ଏହି ସେଇ।" ଏହି ଅନ୍ତର୍ଦୃଷ୍ଟିରେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ହନୁମାନ୍ ତାଙ୍କର ଶରୀରକୁ ଶରଦ୍ ମେଘ ପରି ବଡ଼ କଲେ। ଏହା ଦେଖି, ସିଂହିକା ତାଙ୍କର ମୁଁହକୁ ଆକାଶ ଓ ପାତାଳ ପରି ବିସ୍ତୃତ କଲେ ଏବଂ ମେଘମାଳା ପରି ଗର୍ଜନ କରି ହନୁମାନଙ୍କ ଉପରେ ଧାଉ ଦେଲେ। ଏହି ଅସ୍ତିର ଓ ବିଶାଳ ମୁଁହ ଦେଖି, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ହନୁମାନ୍ ତାଙ୍କର ଦେହ ଓ ମୂଳବିନ୍ଦୁ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କର ଦେହକୁ ବାରମ୍ବାର ସଂକୋଚିତ କରି, ସେ ଏହି ବଡ଼ ମୁଁହ ମଧ୍ୟରେ ଲାଫି ପଡ଼ିଲେ। ସିଦ୍ଧ ଓ ଚାରଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ଏଭଳି ଡୁବୁଥିବା ଦେଖିଲେ। ରାହୁ ଯେଉଁପରି ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଗିଲେ, ଏଭଳି ସିଂହିକା ହନୁମାନଙ୍କୁ ଗିଲୁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ହନୁମାନ୍ ତାଙ୍କର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ନଖରେ ତାଙ୍କର ମୂଳବିନ୍ଦୁକୁ ଛିରିଦେଲେ। ତାପରେ ଦ୍ରୁତ ଗତି ଓ ମନୋବଳରେ, ସେ ଉପରକୁ ଉଠିଲେ; ତାଙ୍କର ଧୈର୍ଯ୍ୟ, ପ୍ରାରବ୍ଧ ଓ କୌଶଳରେ ସିଂହିକାକୁ ବିନାଶ କଲେ। ଆତ୍ମସଂୟମୀ ଏହି ବୀର ବାନର ତୁରନ୍ତ ବଡ଼ ଦେହ ଧାରଣ କଲେ, ତାଙ୍କର ହୃଦୟକୁ ଧ୍ୱଂସ କରି, ତରଙ୍ଗିତ ସାଗରରେ ପଡ଼ିଲେ। ହନୁମାନ୍ ନିଜେ ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସିଂହିକା ନାଶ ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲେ। ସିଂହିକା ଏପରି ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ବିନାଶ ପାଇଁ ଦେଖି, ଆକାଶ ଚାରିଥିବା ଦେବତାମାନେ ହନୁମାନଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ, "ଏହି ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଆଜି ସମ୍ପନ୍ନ ହେଲା; ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସୁରୀକୁ ତୁମେ ବିନାଶ କଲେ। ଏବେ ତୁମ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସଫଳ କର, ଏ ବ୍ୟାପ୍ତିଶୀଳ ବାନର!"। "ଏ ମାନ୍ୟ ବାନରରାଜ, ଯିଏ ଚତୁର୍ବିଧ ଗୁଣ—ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ, ଦୃଷ୍ଟି, ବୁଦ୍ଧି ଓ କୌଶଳ—ଧାରଣ କରେ, ସେ କେବେ ବି କାର୍ଯ୍ୟରେ ବିଫଳ ହୁଏନା।" ଏଭଳି ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ, ମହାନ୍ ବାନର ଗରୁଡ଼ ପରି ଆକାଶରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେ ସମୁଦ୍ରର ଅପର ପାରକୁ ଆସି, ଚାରିଦିଗରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଲେ ଏବଂ ଶତ ଯୋଜନା ଦୂରରେ ଏକ ବିଶାଳ ଜଙ୍ଗଲ ଦେଖିଲେ। ତଳକୁ ଅବତରଣ କରି, ଶାଖା ଚାଲିବାରେ ପ୍ରବୀଣ ଏହି ବାନର ଅନେକ ପ୍ରକାର ଗଛ ଓ ମଲୟ ପର୍ବତର ଉଦ୍ୟାନରେ ଶୋଭିତ ଏକ ଦ୍ୱୀପ ଦେଖିଲେ। ସେ ସାଗର, ତଟ ଭୂମି, ସାଗର କୂଳର ଗଛ ଓ ସାଗରର ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନଙ୍କ ମୁହଁ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କର ଦେହ ବଡ଼ ମେଘପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଦେଖି, ନିଜେ ଚିନ୍ତା କଲେ—"ମୋ ଏହି ବଡ଼ ଆକୃତି ଓ ଗତି ଦେଖି ରାକ୍ଷସମାନେ ମୋ ବିଷୟରେ ଶଙ୍କା କରିପାରନ୍ତି।" ଏହି ଭାବନାରେ, ସେ ତାଙ୍କର ପର୍ବତପରି ଦେହକୁ ଛୋଟ କରି, ନିଜ ସ୍ୱାଭାବିକ ଆକୃତି ଧାରଣ କଲେ ଏବଂ ମନ ଶାନ୍ତ କଲେ। ଏହି ଭଳି ଦେହ ସଂକୋଚନ କରି, ହନୁମାନ୍ ତିନିଟି ବଡ଼ ପଦକ୍ଷେପ ଦେଇ ନିଜ ନିଜ ଗତିରେ ଚାଲିଲେ, ଯେପରି ହରି ବଳିଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ ଚୋରିଥିଲେ। ଏବେ ସେ ମନୋହର ଓ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ସାଗରର ଅପାର ପାରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏକାଗ୍ର ଏହି ବାନର ଅପୂର୍ବ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଚାରିପାଖ ଦୃଷ୍ଟି ପକାଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଉଚ୍ଚ ଏବଂ ଶୋଭାମୟ ଲମ୍ବା ପର୍ବତର ଶିଖରେ, କେତକୀ, ଉଦାଳକ ଓ ନାଡିଆ ଗଛମଧ୍ୟରେ, ମେଘମାଳା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ମହାପ୍ରାଣୀ ହନୁମାନ୍ ଅବତରଣ କଲେ।