ସେମାନେ ଯେତେବେଳେ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ, ଦେବତାମାନେ, ଋଷିମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଇଯାଇଥିଲେ, ତାଙ୍କର ପତନ ଭୟରେ। ଏହାଦେଖି, ଶତାକ୍ଷୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ପର୍ବତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ବଜ୍ରାୟୁଧ ଦ୍ୱାରା ଶତଶଃ ହଜାର ହଜାର ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ପଖ ଛେଦନ କଲେ। ଯେତେବେଳେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜା କ୍ରୋଧରେ ମୋତେ ବଜ୍ର ଉଠାଇ ଆସିଥିଲେ, ସେହି ସମୟରେ ମୋତେ ମହାତ୍ମା ବାୟୁଦେବ ଦୂରକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ମନ୍ଦର୍ଗୁଡ଼ିକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମାକଡ଼ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ଏହି ଲୁଣିଆ ସମୁଦ୍ରରେ ପଡ଼ିଗଲି, ମୋର ପଖ ଲୁଚିଗଲା କିନ୍ତୁ ଶରୀର ଅକ୍ଷୁଣ୍ଣ ରହିଲା, ତୁମ ଜନକ ବାୟୁଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ମୁଁ ଅବିକଳ ରହିଲି। ଏହିପରି, ହେ ବାୟୁପୁତ୍ର, ତୁମ ସମ୍ପର୍କରେ ମୋର ଗୁଢ଼ ଆନ୍ଦଳନ ହେଇଛି, ତୁମେ ପୂଜ୍ୟ, ମୋର ଦୃଢ଼ ସମ୍ମାନ ଅର୍ହ। ମୋ ଓ ସମୁଦ୍ରର ଉପକାର ନିମିତ୍ତେ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ତୁମେ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ କର। ଏବେ ତୁମେ ଶ୍ରମ ହର, ମୋର ଅତିଥି ଭୋଜନ ଗ୍ରହଣ କର, ହେ ବନରାଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ମୋର ସ୍ନେହ ଗ୍ରହଣ କର, କାରଣ ମୁଁ ତୁମେ ଆସିଥିବାରୁ ପ୍ରସନ୍ନ। ଏପରି କହିବା ପରେ, ବନରାଜ ମୁଖ୍ୟ ସେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତକୁ କହିଲେ—“ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ, ତୁମେ ଅତିଥି ସତ୍କାର କରିଛ। ଏହି ମନ୍ଦ ମନୋଭାବ ଛାଡ଼। କାର୍ଯ୍ୟର ସମୟ ଆସିଯାଇଛି, ଦିନ ଯାଉଛି, ମୁଁ ଯାହା କହିଛି, ତାହା ପୂରଣ କରିବାକୁ ମୋତେ ଏଠାରେ ଅଧିକ ସମୟ ରହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।” ଏପରି କହି, ମକଡ଼ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହନୁମାନ୍ ପର୍ବତକୁ ହାତ ଦେଇ ଛୁଇଁଲେ, ଆକାଶକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ହସ୍ୟମୁଖେ ଚାଲିଗଲେ। ସେହି ସମୟରେ ପର୍ବତ ଓ ସମୁଦ୍ର ଦ୍ୱିତୀୟଥର ହନୁମାନଙ୍କୁ ଗଭୀର ସମ୍ମାନ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ହନୁମାନ୍ ଉଚ୍ଚ ଆକାଶକୁ ଛାଡ଼ି, ପର୍ବତ ଓ ବିସ୍ତୃତ ସମୁଦ୍ର ପଛରେ ରଖି, ତାଙ୍କର ବାପାଙ୍କ ପଥରେ ଚାଲିଗଲେ। ଏହାପରେ, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍ ଆଉ ଉପରକୁ ଯାଇ, ସେହି ପର୍ବତକୁ ଦୃଷ୍ଟି କରି, ନିଜେ ଅବଳମ୍ବନ ବିନା ଉଡ଼ିଯିବାରେ ଆଗେଇଗଲେ। ହନୁମାନଙ୍କ ଏହି ଦ୍ୱିତୀୟ, ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବତା, ସିଦ୍ଧ, ଏବଂ ମହାର୍ଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ସେଠାରେ ଥିବା ଦେବତାମାନେ, ସୁନାଭ ଓ ଶତାକ୍ଷୀ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ, ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅନନ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ। ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଶଚୀପତି, ସୁନାଭ ପର୍ବତକୁ କହିଲେ—“ହେ ସୁନାଭ, ସୁନା ନାଭିଯୁକ୍ତ ପର୍ବତ, ମୁଁ ତୁମେ ଉପରେ ବହୁତ ପ୍ରସନ୍ନ। ମୁଁ ତୁମକୁ ଭୟମୁକ୍ତି ଦେଉଛି, ଯାଅ, ଯାହା ଇଚ୍ଛା କର। ତୁମେ ହନୁମାନଙ୍କୁ ବହୁତ ସାହାଯ୍ୟ କରିଛ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ବିଶ୍ରାମ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ଶତ ଯୋଜନା ପରିମାଣ ଦୂର ଅତିତ କରିପାରିଲେ, ଭୟ ବିନା। ଏହି ବନରାଜ ମାତ୍ର ଦଶରଥ ପୁତ୍ର ରାମଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ ଯାଉଛନ୍ତି। ତୁମେ ଯେଉଁ ଶକ୍ତିରେ ଏହି ଅତିଥି ସତ୍କାର କଲ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଛ।" ସେଉଁଠି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରସନ୍ନତା ଦେଖି ସେହି ପର୍ବତ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ବର ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ସେଠି ରହିଲେ; ଏଉଁଠି ହନୁମାନ୍ କ୍ଷଣମାତ୍ରେ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଚାଲିଯିବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଲେ। ଏହାପରେ, ଦେବତାମାନେ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ ଓ ମହାର୍ଷିମାନେ, ସୂରସାକୁ କହିଲେ—“ଏହି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଯାଉଛନ୍ତି; ଏକ କ୍ଷଣ ପାଇଁ ତୁମେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବାଧା ସୃଷ୍ଟି କର। ଭୟାଙ୍କର ଓ ବିଶାଳ ରୂପ ଧାରଣ କର, ଭୟଙ୍କର ଦାନ୍ତ, ପିତାଳ ଚକ୍ଷୁ ଓ ଆକାଶକୁ ଛୁଁଇଥିବା ବଡ଼ ମୁଁହ କର। ଆମେ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରତାପ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ; ସେ କିଛି ବୌଧିକ ଉପାୟରେ ତୁମକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବେ, କିମ୍ବା ନିରାଶ ହେବେ।” ଦେବମାନେ ଏପରି କହିଲେ, ଦେବତାମାନେ ସମ୍ମାନିତ ସୂରସା ଦାନବୀ ରୂପ ଧାରଣ କରି ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଭୟଙ୍କର ଓ ବିକୃତ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରି, ସେ ଉଡ଼ୁଥିବା ହନୁମାନଙ୍କ ପଥରେ ବାଧା ଦେଇ କହିଲେ—“ହେ ବନରାଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦେବମାନେ ମୋତେ ତୁମ ଭକ୍ଷ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରିଛନ୍ତି; ମୁଁ ତୁମକୁ ଖାଇଦେବି, ମୋର ମୁଁହରେ ପ୍ରବେଶ କର।" "ଏହି ବର ମୋତେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିଲା—‘ତୁମେ ଦ୍ରୁତ ହୁଅ।’" ବଡ଼ ମୁଁହ ଖୋଲି ହେଉଥିବା ସୂରସା, ବାୟୁପୁତ୍ରଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ। ସୂରସାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ହନୁମାନ୍ ହସିମୁଖରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—“ଦଶରଥପୁତ୍ର ରାମ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସୀତା ସହିତ ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିବା ଏବଂ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ସହ ବିରୋଧରେ ବନ୍ଧିତ ଥିବା ସ୍ବଳ୍ଲାସିନୀ ସୀତାଙ୍କୁ ରାବଣ ଚୁରିକରି ନେଇଛି। ରାମଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ମୁଁ ତାଙ୍କ ସନ୍ଦେଶବାହକ ଭାବେ ଯାଉଛି; ତୁମେ ଏହି ଜଳରେ ବସି ଥିବା ଦେବୀ, ରାମଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟ କର। ନହେଲେ, ମୁଁ ମୈଥିଲୀ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖି ତୁମ ମୁଁହକୁ ଫେରିଆସିବି, ଏହି କଥା ସତ୍ୟ କହୁଛି।” ହନୁମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଇଚ୍ଛାମୂର୍ତ୍ତିଧାରିଣୀ ସୂରସା କହିଲେ—“ମୋତେ ଏହି ବର ମିଳିଛି, କେହି ମୋତେ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।” ତାଙ୍କୁ ଅଗ୍ରସର ହେଉଥିବା ଦେଖି, ସୂରସା ହନୁମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ପରୀକ୍ଷା କରିବାକୁ ଚାହିଲେ ଏବଂ କହିଲେ—“ମୋ ମୁଁହରେ ପ୍ରବେଶ କର, ନହେଲେ ଆଗକୁ ଯାଇପାରିବ ନାହିଁ; ଏହି ବର ମୋତେ ଦିଆଯାଇଛି—ଦ୍ରୁତ ହୁଅ!” ବଡ଼ ମୁଁହ ଖୋଲି ସେ ବାୟୁପୁତ୍ରଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ। ସୂରସାଙ୍କ ଏହି କଥାରେ ବନରାଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହନୁମାନ୍ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। ସେ କହିଲେ—“ତୁମ ମୁଁହ ଏପରି କର, ଯେପରି ମୋତେ ଧରିପାରିବ!” ଏହିପରି କହି, ସେ ଦଶ ଯୋଜନା ଲମ୍ବା ହେଲେ। ଏବେ ହନୁମାନ୍ ଦଶ ଯୋଜନା ପ୍ରସ୍ଥ ହେଲେ; ସୂରସା ତାଙ୍କୁ ମେଘସଦୃଶ ଦେଖି, ନିଜ ମୁଁହ କୁ ଏକୋଇଶ ଯୋଜନା ପ୍ରସ୍ଥ କଲେ। ଏହାପରେ ହନୁମାନ୍ କ୍ରୋଧରେ ତିରିଶ ଯୋଜନା ଲମ୍ବା ହେଲେ; ସୂରସା ତାଙ୍କ ମୁଁହ କୁ ଚାରିଶ ଯୋଜନା ପ୍ରସ୍ଥ କଲେ।