ସମୁଦ୍ରର ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ, ଜଳରେ ଢାକି ରହିଥିବା ସେଇ ମହାପର୍ବତ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତାଙ୍କର ଶିଖରଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଦେଲେ। ସେଇ ପର୍ବତର ଶିଖରଗୁଡ଼ିକୁ ରୂପାଳି ତମ୍ବା ଓ ସୁନାରେ ମଣିଷ୍ଟିତ ହୋଇଥିଲେ, ଯେଉଁଠି କିନ୍ନର ଓ ମହାନାଗମାନେ ବିହାର କରୁଥିଲେ, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ସମୟର ଚମକ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ଶିଖରମାନେ ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ। ଜମ୍ବୁନାଦ ସୁନାର ଶିଖର ଉପରେ ଉଠି ଆକାଶ ଅସ୍ତ୍ରାଗାର ପରି ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ସେଇ ପର୍ବତର ସୁନା ଶିଖର ଏତେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା ଯେ, ଏହା ଶତ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଚମକ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ହନୁମାନ୍, ସେଇ ମହାପର୍ବତକୁ ଅଚାନକ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଉଠିଥିବା ଦେଖିଲେ ଏବଂ ଭାବିଲେ, "ଏହା ମୋ ପାଇଁ ବାଧା ହେବ।" ବାୟୁବେଗର ଦ୍ରୁତ ମହାବାନର ହନୁମାନ୍, ବାୟୁ ଯେମିତି ମେଘକୁ ଧକ୍କା ଦେଇ ଚାଲିଯାଏ, ସେଭଳି ନିଜ ଛାତିରେ ସେଇ ପର୍ବତକୁ ଆଘାତ କଲେ। ବାନରର ସ୍ପର୍ଶରେ ପର୍ବତ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଅନୁଭବ କରି, ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଗଞ୍ଜନ କଲେ। ତାପରେ, ହନୁମାନଙ୍କୁ ଆକାଶରେ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଶୁଭ ହୃଦୟରେ ପର୍ବତ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ମାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରି ନିଜ ଶିଖରରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ କହିଲେ, "ବାନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଏହି ଦୁର୍ଲଭ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିଛ। ମୋର ଶିଖରରେ ଅବତରଣ କର, ବିଶ୍ରାମ କର; ରଘୁବଂଶୀମାନେ ଏହି ସମୁଦ୍ରକୁ ବଢ଼ାଇଛନ୍ତି। ରାମଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ସମୁଦ୍ର ତୁମକୁ ସମ୍ମାନ କରୁଛି; ଉପକାର ପାଇଲେ ପ୍ରତିଉପକାର କରିବା ଏହି ନିତ୍ୟ ଧର୍ମ। ଏହି କାରଣରୁ, ସେ ତୁମଠାରୁ ସମ୍ମାନ ପାଇବାଯୋଗ୍ୟ; ତାଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଦର ସହିତ ଅନୁରୋଧ କରିଛି।" "ଏହି ବାନର ଆକାଶ ମାର୍ଗରେ ଶତ ଯୋଜନା ଲାଘିଛି; ସେ ମୋ ଶିଖରରେ ବିଶ୍ରାମ କରି ପରେ ଯାଆ। ବାନରଶାର୍ଦୂଳ, ଏଠାରେ ଅନେକ ସୁଗନ୍ଧିତ ମୂଳ, କନ୍ଦମୂଳ ଓ ଫଳ ଅଛି। ଏଗୁଡ଼ିକୁ ଭୋଗ କର, ବିଶ୍ରାମ କର, ପରେ ଯାଅ। ବାନରମୁଖ୍ୟ, ତୁମର ମଧ୍ୟରେ ଆମ ସହ ସମ୍ପର୍କ ଅଛି, ତୁମ ଶୌର୍ୟ ଏ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।" "ଦୂତିୟ ବାନରମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ବାୟୁପୁତ୍ର, ମୁଁ ତୁମକୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଭାବେ ଗଣନା କରେ, ବାନରମଧ୍ୟରେ ଗଜ। ଏକ ସାଧାରଣ ଅତିଥି ମଧ୍ୟ ଆଦର ପାଇବା ଯୋଗ୍ୟ, ନୀତିଜ୍ଞ ଲୋକ ଏହି କଥା ଜାଣନ୍ତି; ତୁମ ପରି ବିଶିଷ୍ଟ ଅତିଥି ତ ଅଧିକ ଆଦର ପାଇବା ଉଚିତ।" "ତୁମେ ମହାପୁରୁଷ ବାୟୁଙ୍କ ପୁତ୍ର, ତାଙ୍କ ସମ ଦ୍ରୁତ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଧର୍ମଜ୍ଞ ତୁମକୁ ଯେତେବେଳେ ସମ୍ମାନ ମିଳେ, ବାୟୁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି; ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଦର କରୁଛି। ଏହାର କାରଣ ମଧ୍ୟ ଶୁଣ।" "ପ୍ରାଚୀନ କୃତୟୁଗରେ ପର୍ବତମାନେ ପଖିରେ ଥିଲେ; ସେମାନେ ଗରୁଡ଼ ପରି ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଯାଉଥିଲେ। ସେମାନେ ଚାଲିବା ସମୟରେ, ଦେବ, ଋଷି ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଭୟଭୀତ ହୋଇଯାଉଥିଲେ, କାରଣ ସେମାନେ ପଡ଼ିଯିବେ କି ନାହିଁ। ତେବେ, ଶତାକ୍ଷୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ପର୍ବତମାନଙ୍କ ରାଜା, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶତଶଃ ପର୍ବତମାନଙ୍କ ପଖି କଟିଦେଲେ।" "ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ର ମୋ ପାଖକୁ ବଜ୍ର ଉଠାଇ ଆସିଥିଲେ, ମୋତେ ମହାତ୍ମା ବାୟୁ ତୁରନ୍ତ ଉଠାଇ ଏହି ଲବଣ ଜଳରେ ଫେଙ୍ଗିଦେଲେ, ଯାହାରେ ମୋର ପଖି ଲୁଚିଗଲା, କିନ୍ତୁ ଶରୀର ଅକ୍ଷୁଣ୍ଣ ରହିଲା।" "ଏହି କାରଣରୁ ତୁମେ ଆଦର ପାଇବା ଯୋଗ୍ୟ, ବାୟୁପୁତ୍ର। ତୁମ ଦ୍ୱାରା ମୋ ସହ ଏହି ସମ୍ପର୍କ ହୋଇଛି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୀଳ ଥିବା ବାନରମୁଖ୍ୟ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ, ମୋ ଓ ସମୁଦ୍ରର ଉପକାର ଭାବରେ, ତୁମେ ଆନନ୍ଦିତ ମନେ କାର୍ଯ୍ୟ କରି ମୋତେ ସନ୍ତୋଷ ଦିଅ। ତୁମ ଦୁଃଖ ଦୂର କର, ମୋ ଅତିଥି ସ୍ବୀକାର କର; ମୁଁ ତୁମ ଆଗମନରେ ପ୍ରସନ୍ନ।" ପର୍ବତଙ୍କ ଏହି ମାନ୍ୟତା ଶୁଣି, ବାନରମୁଖ୍ୟ ହନୁମାନ୍ କହିଲେ, "ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ; ଅତିଥି ସତ୍କାର ହୋଇଛି। ଏହି ଅସନ୍ତୋଷ ଦୂର ହେଉ। କାର୍ଯ୍ୟ ସମୟ ଚାଲିଯାଉଛି, ଦିନ ବିତିଯାଉଛି। ମୁଁ ଶପଥ ଦେଇଛି; ଏଠାରେ ଅଧିକ ସମୟ ରହିପାରିବି ନାହିଁ।" ଏପରି କହି, ସେଇ ବାନରଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତକୁ ହାତ ଦେଇ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ପୁନି ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ମନେ ହସିଥିବା ପରି। ସେଉଁଠି ପର୍ବତ ଓ ସମୁଦ୍ର ଦୁହିଁ ତାଙ୍କୁ ମହା ସମ୍ମାନ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ଦେଖିଲେ। ତାପରେ, ହନୁମାନ୍ ଅନେକ ଉପରକୁ ଚାଲିଗଲେ, ପର୍ବତ ଓ ବିଶାଳ ସମୁଦ୍ରକୁ ଛାଡ଼ି, ତାଙ୍କ ପିତା ବାୟୁଙ୍କ ପଥରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ପୁନି ଉଚ୍ଚାକାଶକୁ ଉଠି, ସେଇ ପର୍ବତକୁ ଦୃଷ୍ଟି କରି, ଅନାଶ୍ରିତ ଭାବେ ଆଗକୁ ଚାଲିଗଲେ, ବାନରମୁଖ୍ୟ ହନୁମାନ୍। ହନୁମାନଙ୍କ ଏହି ଦ୍ୱିତୀୟ ଅତିଦୁର୍ଗମ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବ, ସିଦ୍ଧ ଓ ମହାଋଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ଏଠାରେ ସ୍ଥିତ ଦେବମାନେ, ସୁନାଭ ଓ ଶତାକ୍ଷୀ ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ସଚିପତି ଇନ୍ଦ୍ର ସୁନାଭ ପର୍ବତଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ସୁନାଭ, ସୁନାନାଭି ପର୍ବତରେଶ, ମୁଁ ତୁମରେ ବହୁତ ପ୍ରସନ୍ନ। ମୁଁ ତୁମକୁ ଭୟମୁକ୍ତି ଦେଉଛି; ଯାଅ, ଯେପରି ଚାହଁ। ତୁମେ ହନୁମାନଙ୍କୁ ବିଶ୍ରାମ ଦେଇ, ଏହି ଶତ ଯୋଜନା ଯାତ୍ରାରେ ଭୟ ନ ଥିବା ଭଳି ସାହାଯ୍ୟ କରିଛ। ଏହି ବାନର କେବଳ ଦଶରଥନନ୍ଦନ ରାମଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଯାଉଛନ୍ତି। ତୁମେ ଏହି ଉତ୍ତମ ଅତିଥି ସତ୍କାର କରି, ମୋତେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଛ।" ଏପରି ଭାବରେ, ସୁନାଭ ପର୍ବତ ଦେବେଶ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରସନ୍ନ ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ।