ସମୁଦ୍ରର ଜଳକୁ ଭାଙ୍ଗି ଆସି, ହନୁମାନଙ୍କ ପଥରେ ଏକ ବିଶାଳ ପର୍ବତ ଉଭୟ ହୋଇ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦଉଡ଼ି ଆସିଲା, ଯେପରି ତିପ୍ପନ୍ନ ରଶ୍ମିର ସୂର୍ଯ୍ୟ ମেঘକୁ ବିଦିର୍ନ କରି ଉଦୟ ହୁଏ। ସମୁଦ୍ରର ଜଳରେ ଢକା ହୋଇଥିବା ସେଇ ମହାପର୍ବତ, ସମୁଦ୍ରର ଆଜ୍ଞାରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତାହାର ଶିଖରଗୁଡିକୁ ଦେଖାଇଲା। ତାହାର ଶିଖରଗୁଡିକ ଜମ୍ବୁନାଦ ସୁବର୍ଣ୍ଣରେ ମେଘା ହୋଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, କିନ୍ନର ଏବଂ ମହାନାଗମାନେ ତାହାକୁ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲେ, ଏହା ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟର ପରି ଚମକୁଥିଲା, ଏବଂ ଆକାଶକୁ ଚୁଆଉଥିଲା। ଶିଖରଗୁଡିକ ଉପରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣର ଆଲୋକ ଚମକୁଥିଲା, ଆକାଶ ଏକ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଙ୍ଗର ରଣକ୍ଷେତ୍ର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ପର୍ବତ ଶିଖରଗୁଡିକ ଶତ ସୂର୍ଯ୍ୟର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ହନୁମାନ୍ ଦେଖିଲେ ଏହି ପର୍ବତ ହଠାତ୍ ସମୁଦ୍ର ମଝିରେ ଉଭୟ ହୋଇ ତାଙ୍କ ପଥରେ ବାଧା ହେବାକୁ ଉଠିଛି। ସେ, ପବନ ସମାନ ତ୍ୱରିତ, ତାଙ୍କ ଛାତି ଦ୍ୱାରା ପର୍ବତକୁ ଆଘାତ କଲେ, ଯେପରି ଗତିଶୀଳ ବାୟୁ ଏକ ବର୍ଷା ମେଘକୁ ଉଡ଼ାଇ ଦେଇଥାଏ। ମହାପର୍ବତ ନିଜ ଶିର ଉପରେ ବାନର ଶକ୍ତିକୁ ଅନୁଭବ କରି ଆନନ୍ଦରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ ଗର୍ଜନ କଲେ। ଏହିପରି ହନୁମାନଙ୍କୁ ଆକାଶରେ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ମହାପର୍ବତ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ଏକ ମାନବ ରୂପ ଧରି ନିଜ ଶିଖରରେ ଉଭୟ ହୋଇ କହିଲେ: "ଓ ବାନର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଏହି ଦୁର୍ଲଭ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିଛ। ମୋ ଶିଖରରେ ଅବତରି ଉପବିଶି ବିଶ୍ରାମ କର, ପରେ ଯାଉ। ରଘୁବଂଶୀ ଜନମାନେ ଏହି ସମୁଦ୍ରକୁ ବୃଦ୍ଧି କରିଛନ୍ତି। ରାମଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଏହି ସମୁଦ୍ର ତୁମକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଉଛି; ଉପକାର ପାଇଲେ ପ୍ରତିଉପକାର ଦେବା ନିତ୍ୟ ଧର୍ମ।" "ଏହି ଉପକାର ପ୍ରତି, ତୁମେ ମୋତେ ଆଦର ଦେବା ଉଚିତ; ତୁମ ପାଇଁ ସମୁଦ୍ର ମୋତେ ଆଗ୍ରହ କରି ଉପଦେଶ ଦେଇଛି। ଏହି ବାନର ଆକାଶ ମାନେ ଏକ ଶତ ଯୋଜନା ଦୂର ଉଡ଼ିଛି; ମୋ ଶିଖରରେ ବିଶ୍ରାମ କରି ପରେ ଅବଶିଷ୍ଟ ଦୂର ଯାଉ। ବାନର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏଠାରେ ଅନେକ ମାନ୍ୟ, ମଧୁର ଶାଖା, ମୂଳ, ଫଳ ଅଛି; ଏଗୁଡିକୁ ଖାଇ ବିଶ୍ରାମ କରି ଯାଉ।" "ଓ ବାନର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ତିନି ଲୋକରେ ନାମୀ ବିରାଟ ଗୁଣ ଧାରଣ କରିଛ; ଆମ ସହିତ ଏକ ସମ୍ପର୍କ ରହିଛି। ବାନର ମାନେ ମଧ୍ୟ ତ୍ୱରିତ ଏବଂ ଉଡ଼ିବାରେ ତୁମେ ପ୍ରଥମ। ବାନର ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଗଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।" "ଏହି ବିଷୟରେ କହାଯାଏ ଯେ, ସାଧାରଣ ଅତିଥିକୁ ମଧ୍ୟ ଜଣେ ଜ୍ଞାନୀ ଆଦର କରିବା ଉଚିତ; ଧର୍ମ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଆମେଶା ଅଧିକ ଆଦର ଦେବା ଉଚିତ। ତୁମେ ଉତ୍ତମ ଦେବତା, ବିଶାଳ ହୃଦୟ ଧାରଣ କରିଥିବା ବାୟୁଙ୍କ ପୁତ୍ର; ତୁମେ ବାୟୁ ସମାନ ଗତିଶୀଳ।" "ଯେତେବେଳେ ଧର୍ମଜ୍ଞ ତୁମେ ଆଦର ପାଉଛ, ବାୟୁ ମଧ୍ୟ ଆଦର ପାଉଛି; ଏହି ଲାଗି ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଦର କରିବି—ଏହାର କାରଣ ମଧ୍ୟ ଶୁଣ।" "ପୂର୍ବ କୃତ ଯୁଗରେ ପର୍ବତମାନେ ଚିହ୍ନା ଥିଲେ; ସେମାନେ ଗରୁଡା ସମାନ ତ୍ୱରିତ ଭାବରେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଯାଉଥିଲେ। ସେମାନେ ଚଳିବା ସମୟରେ ଦେବ, ଋଷି ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଭୟଭିତ ହୋଇଥିଲେ, ତାଙ୍କର ପତନକୁ ଭୟ କରି।" "ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ର, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ପର୍ବତର ମହାପ୍ରଭୁ, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ତାଙ୍କର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ପର୍ବତମାନଙ୍କର ଚିହ୍ନା ଛିନି ଦେଲେ—ଶହ ହଜାର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ।" "ଇନ୍ଦ୍ର କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ବଜ୍ର ଉଠାଇ ମୋ ଉପରେ ଆସିଲେ, ତେବେ ବିଶାଳ ହୃଦୟ ବାୟୁ ମୋତେ ଆକସ୍ମିକ ଭାବରେ ଏହି ଲବଣ ଜଳରେ ଫେଙ୍ଗି ଦେଲେ।" "ଏପରି, ବାନର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ଏହି ସମୁଦ୍ରରେ ଫେଙ୍ଗାଯାଇ, ମୋ ଚିହ୍ନା ଲୁଚିଗଲା, ଶରୀର ଅକ୍ଷୁଣ୍ଣ ରହିଲା, ତୁମ ବାପା ବାୟୁଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ।" "ଏହି ଲାଗି ମୁଁ ତୁମକୁ ସମ୍ମାନ କରିଛି; ତୁମେ ଆଦର ଯୋଗ୍ୟ, ବାୟୁଙ୍କ ପୁତ୍ର। ଏହି ଦ୍ୱାରା ମୋ ସହିତ ଏକ ସମ୍ପର୍କ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ବାନର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବିରାଟ ଗୁଣ ଧାରଣ କରିଥିବା।" "ମୋ ଏବଂ ସମୁଦ୍ରର ଉପକାର ସନ୍ଦର୍ଭରେ, ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ତୁମେ ଆନନ୍ଦିତ ମନରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରି ମୋତେ ଖୁସି କରିବା ଉଚିତ।" "ତୁମେ ଅନ୍ତେ ଥକି ଯାଇଛ; ମୋ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କର, ବାନର ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ମୋର ସ୍ନେହ ଗ୍ରହଣ କର, ତୁମେ ଆଦର ପାଇଛ; ତୁମ ଆଗମନରେ ମୁଁ ଖୁସି।" ପର୍ବତ ଏପରି କହିବା ପରେ, ବାନର ମୁଖ୍ୟ ହନୁମାନ୍ ସମ୍ମାନ ପ୍ରଦାନ କରି କହିଲେ: "ମୁଁ ଖୁସି; ଅତିଥି ସତ୍କାର ହୋଇଛି। ଏହି ଅପ୍ରସନ୍ନତା ଦୂର କର।" "କାର୍ଯ୍ୟର ସମୟ ଦ୍ରୁତ ଆସୁଛି, ଦିନ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଉଛି। ମୁଁ ଶପଥ ଦେଇଛି; ଏଠାରେ ଅଧିକ ରହିପାରିବି ନାହିଁ।" ଏପରି କହି, ହନୁମାନ୍ ପର୍ବତକୁ ହାତ ଦେଇ, ଆକାଶରେ ଉଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ହସୁଥିବା ପରି। ପର୍ବତ ଏବଂ ସମୁଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ବଡ଼ ସମ୍ମାନରେ ଦେଖିଲେ, ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ହନୁମାନ୍ ଏହିପରି ଦୂର ଉପରକୁ ଯାଇ, ପର୍ବତ ଏବଂ ବିଶାଳ ସମୁଦ୍ରକୁ ଛାଡ଼ି, ନିଜ ବାପା ବାୟୁଙ୍କ ପଥରେ ଚାଲିଗଲେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆକାଶ ମାନେ ଉଡ଼ିଲେ। ପୁନଃ ଉପରକୁ ଉଡ଼ି, ହନୁମାନ୍ ଆକାଶରେ ନିରାଧାର ରହି, ପର୍ବତକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦେଖି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାନର ମୁଖ୍ୟ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ହନୁମାନଙ୍କ ଏହି ଦ୍ୱିତୀୟ ଅତିଦୁର୍ଗମ କୌଶଳ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବ, ସିଦ୍ଧ, ମହାର୍ଷି ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ଏଠାରେ ଥିବା ଦେବମାନେ ଖୁସି ହେଲେ, ସୁନାଭ ଏବଂ ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଖୁସି ହେଲେ। ଶାଚୀଙ୍କ ପତି ବୁଦ୍ଧିମାନ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୁନାଭ ପର୍ବତକୁ ଆନନ୍ଦରେ କହିଲେ: "ଓ ସୁନାଭ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ନାଭି ଥିବା ପର୍ବତର ମହାପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ତୁମେ ଉପରେ ବହୁତ ଖୁସି। ମୁଁ ତୁମକୁ ନିର୍ଭୟତା ଦେଉଛି; ଇଛାମତା ଯାଉ।" "ତୁମେ ହନୁମାନ୍ଙ୍କୁ ବଡ଼ ସାହାଯ୍ୟ କରିଛ, ତାଙ୍କୁ ଏଠାରେ ବିଶ୍ରାମ ଦେଇ, ଶତ ଯୋଜନା ଦୂର ଅତିକ୍ରମ କରିବାରେ ନିର୍ଭୟ କରିଛ।" "ଏହି ବାନର କେବଳ ଦଶରଥ ପୁତ୍ର ରାମଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଯାଉଛି। ତୁମେ ଏହି ଅତିଥି ସତ୍କାର କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ମୋତେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଛ।" ଏପରି ହନୁମାନଙ୍କ ଯାତ୍ରା ପର୍ବତ ଏବଂ ଦେବମାନଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ ସମ୍ମାନରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲା, ତାଙ୍କ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ ଓ ଶକ୍ତିରେ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରି ତିନି ଲୋକର ମହାପ୍ରଶଂସା ଲାଗିଲା।