ମହାପ୍ରଭାବଶାଳୀ ପାହାଡ଼ Mainaka ଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧେଶ୍ୟ କରି ସାଗର କହିଲେ, “ତୁମର ଶକ୍ତି ଚାରିପାଖରେ, ଉପରେ ଓ ତଳେ ବିସ୍ତାରିତ। ତୁମେ ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ। ଏହିପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଉଠିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି। ଏହି ସମୟରେ, ଶୂରବୀର Hanuman, ବାନରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ ସମ, ରାମଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଆକାଶ ଉପରେ ଲାଘୁଚାଳ କରୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିମଗ୍ନ। ସେ ବିଗତ ଦିନ Mainaka ପାହାଡ଼ ଦିଗରେ ଆସୁଛନ୍ତି। “ମୋର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ହେଉଛି ଏହି Hanumanଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା, ଯିଏ Ikshvaku ବଂଶକୁ ରକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି। ଏହି Ikshvakuମାନେ ମୋତେ ମନ୍ୟା କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ଓ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା କରିବା ଉଚିତ। ତେଣୁ, ଆମେ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛୁ, ତାହା ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିଲେ ଧର୍ମଜନମାନେ ରୋଷିତ ହୁଅନ୍ତି। ତୁମେ ଉପକାର କର, ଯେଉଁପରି ଆମର କାର୍ଯ୍ୟ ବାଘା ନ ହୋଇ। ଏହି Hanuman ଏଠାରେ ଆସିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ସେ ଆମର ଅତିଥି ଓ ସମ୍ମାନ ଯୋଗ୍ୟ। ତୁମେ ଜଳରୁ ଉଠିବା ଦ୍ୱାରା, ଏହି ବାନର Mainaka ଉପରେ ଦଉଁ ଦିଅ। ସେ ବାନରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଜମ୍ପ କରୁଥିବା। Mainaka, ତୁମର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶିଖର ଦେବତା ଓ Gandharvaମାନେ ସେବନ କରନ୍ତି। Hanumanଙ୍କୁ ଏଠାରେ ବିଶ୍ରାମ କରିବା ଦିଅ, ପରେ ସେ ତାଙ୍କ ଯାତ୍ରା ଜାରି ରଖିବେ। Kakutsthaଙ୍କର କରୁଣା, Sitaଙ୍କର ବନବାସ ଓ ବାନରନାୟକଙ୍କର ଶ୍ରମ ଭାବି, ତୁମେ ଉଠିବା ଉଚିତ।" ଏହିପରି ଉଦ୍ଧେଶ୍ୟ ଶୁଣି, Mainaka, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶିଖର ଧାରଣ କରି, ତୁରନ୍ତ ସାଲିନ ଜଳରୁ ଉଠିଲେ। ବଡ଼ ବଡ଼ ଗଛ ଓ ଲତାରେ ଆଛାଦିତ ଥିଲେ। ସାଗରର ଜଳକୁ ଭାଙ୍ଗି, ସେ ଉପରେ ତଳେ ଉଚ୍ଚ ଦେଖାଗଲେ, ଯେପରି ରବି ତାର ତୀବ୍ର କିରଣରେ ମେଘକୁ ଭେଦି ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ। ଏହି ମହାପାହାଡ଼ ଜଳରେ ଆଛାଦିତ ଥିଲେ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତାଙ୍କର ଶିଖର ଦେଖାଗଲା, ସାଗର ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶିଖର ଜମ୍ବୁନାଦ ଗୋଲ୍ଡରେ ଉତ୍ତଳ ହେବା ସହିତ, ଏହି ପାହାଡ଼ ଆକାଶକୁ ଖରୋଚିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ଶିଖର କିନ୍ନର ଓ ମହାନାଗମାନେ ଶୂଭା ପ୍ରଦାନ କରୁଥିଲେ, ସୁର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ପରି ଚମକି ଥିଲେ। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶିଖର ଉପରେ ଆକାଶ ଏକ ଶସ୍ତ୍ର କ୍ଷେତ୍ର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଚମକରେ ଭରିଯାଇଥିଲା। ସୁଦ୍ଧ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶିଖରରେ ଏହି ପାହାଡ଼ ଶତ ରବି ପରି ଚମକୁଥିଲେ। Hanuman ଦେଖିଲେ Mainaka ଏକାକି ଏପରି ଉଚ୍ଚ ହୋଇ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି, ସାଲିନ ସାଗର ମଧ୍ୟରେ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି। ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ, “ଏହି ଏକ ବାଧା।” ତେଣୁ, ବାନର Hanuman, ବାୟୁ ସମ ତ୍ୱରାନ୍ତ, ତାଙ୍କର ଛାତିରେ Mainaka ପାହାଡ଼କୁ ଆଘାତ କଲେ, ଯେପରି ବାୟୁ ଏକ ବର୍ଷା ମେଘକୁ ଆଘାତ କରେ। ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାନର ଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼ ଛୁଇଁ ଯିବା ସମୟରେ, Mainaka ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଅନୁଭବ କରି, ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଗର୍ଜିଲେ। ଏହି ମହାପାହାଡ଼, ଆକାଶରେ ଆସୁଥିବା ନାୟକ Hanumanକୁ ଦେଖି, ଆନନ୍ଦ ଓ ହୃଦୟରେ ଖୁସି ଭରି, ବାନରଙ୍କୁ କହିଲେ। ପାହାଡ଼ ନିଜ ଶିଖରରେ ମାନବ ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ମନ୍ୟା କରି କହିଲେ, “ବାନରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ତୁମେ ଏହି ଦୁର୍ଗମ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ କରିଛ। ମୋ ଶିଖରରେ ଉତ୍ତରି ଏକ ସୁବିଧାଜନକ ବିଶ୍ରାମ କର, ପରେ ଯାତ୍ରା ଜାରି ରଖ। Raghuବଂଶୀମାନେ ଏହି ସାଗରକୁ ବୃଦ୍ଧି କରିଛନ୍ତି। ଏହି ସାଗର ରାମଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିମଗ୍ନ ହୋଇ, ତୁମେ ନିମିତ୍ତେ ସମ୍ମାନ କରୁଛି। ଉପକୃତି ପାଇଲେ ପ୍ରତିଉପକୃତି ଦେବା ଧର୍ମର ନିତି। ତେଣୁ, ଉପକୃତି ପ୍ରତି ଉତ୍ତର ଦେବା ପାଇଁ, ସାଗର ତୁମେ ଉପରେ ସମ୍ମାନ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ। ତୁମ ପାଇଁ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରିଛି। ଏହି Hanuman ଏକ ଶତ ଯୋଜନା ଆକାଶ ରେ ଲାଘୁଚାଳ କରିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ମୋ ଶିଖରରେ ବିଶ୍ରାମ କରିବା ଦିଅ, ପରେ ଅବଶିଷ୍ଟ ଦୂର ଯାଇପାରିବେ। ବାନରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ ସମ, ଏଠାରେ ଅଟକି ମୋ ଉପରେ ବିଶ୍ରାମ କର, ପରେ ଯାତ୍ରା ଜାରି ରଖ। ଏଠାରେ ବହୁତ ସୁଗନ୍ଧିତ ଓ ମଧୁର ମୂଳ, କନ୍ଦ ଓ ଫଳ ଅଛି। ଏହି ସବୁ ଖାଇ, ବିଶ୍ରାମ କରି, ପରେ ଯାତ୍ରା କରିବାକୁ ଯାଉ। ବାନରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ପ୍ରମୁଖ, ତୁମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁଣ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ତୁମେ ବାୟୁପୁତ୍ର, ବାନରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଲାଘୁଚାଳ ଓ ଜମ୍ପରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ। ଏକ ସାଧାରଣ ଅତିଥିକୁ ମଧ୍ୟ ଜଣା ଲୋକ ସମ୍ମାନ କରିବା ଉଚିତ, ଧର୍ମ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକ ତ ଅପେକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ। ତୁମେ ବାୟୁ ଦେବତାଙ୍କର ପୁତ୍ର, ତୁମେ ତାଙ୍କ ସମ ତ୍ୱରାନ୍ତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ତୁମେ ଧର୍ମ ଜାଣିଛ, ତୁମେ ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ, ବାୟୁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନିତ ହେବେ। ତେଣୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସମ୍ମାନ କରିବି। ଏଥିରେ ଏକ ବିଶେଷ କାରଣ ମଧ୍ୟ ଅଛି। ପୂର୍ବ କୃତୟୁଗରେ, ପ୍ରିୟ Hanuman, ପାହାଡ଼ମାନେ ପଖା ଧାରଣ କରି, ଗରୁଡ ସମ ତ୍ୱରାନ୍ତ ହୋଇ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଯାଇଥିଲେ। ସେମାନେ ଗତି କରୁଥିବାବେଳେ, ଦେବମାନେ, ଋଷିମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ଜୀବ ଭୟଭିତ ହୋଇଥିଲେ, ପାହାଡ଼ମାନେ ପଡ଼ିଯିବେ ବୋଲି। ତେଣୁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କର ରାଜା, ରୋଷିତ ହୋଇ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କର ପଖା କାଟିଦେଲେ—ହଜାର ହଜାର ପାହାଡ଼। ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ର ମୋତେ ବଜ୍ର ଉଠାଇ ଆସିଲେ, ବାୟୁ ମହାତ୍ମା ମୋତେ ଉଠାଇ ଏହି ସାଲିନ ସାଗରରେ ଫେଙ୍ଗିଦେଲେ, ମୋ ପଖା ଲୁଚିଗଲା, ଆକୃତି ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ରହିଲା, ବାୟୁପୁତ୍ର ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ ହେଲି। ତେଣୁ, ବାନରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ Hanuman, ମୁଁ ତୁମକୁ ସମ୍ମାନ କରୁଛି। ଏହି ଯୋଗ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ମୋ ସହିତ ହୋଇଛି। ଏହି ମାମଲାରେ, ମୋ ଓ ସାଗରର ହିତ ପାଇଁ, ବୁଦ୍ଧିମାନ Hanuman, ତୁମେ ଆନନ୍ଦିତ ମନେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ। ତୁମେ ଏଠାରେ ଅଟକି, ମୋ ଉପହାର ଗ୍ରହଣ କର, ବାନରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ। ମୋ ଆସ୍ଥା ଗ୍ରହଣ କର, ମୁଁ ତୁମର ଆଗମନରେ ପ୍ରସନ୍ନ। Mainaka ଙ୍କ ଏହି ସମ୍ମାନ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି Hanuman କହିଲେ, “ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ; ଅତିଥି ସେବା ହୋଇଛି। ଏହି ଅସନ୍ତୋଷ ଦୂର କର। କାର୍ଯ୍ୟର ସମୟ ଆପରିଛି, ଦିନ ଗତି କରୁଛି। ମୁଁ ଶପଥ ଦେଇଛି, ଏଠାରେ ଅଧିକ ରହିପାରିବି ନାହିଁ।” ଏହିପରି କହି, Hanuman ମହାପାହାଡ଼କୁ ହାତରେ ଛୁଇଁ, ଆକାଶକୁ ଉଡିଗଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ହସିବା ପରି ଦେଖାଗଲେ।