ସମୁଦ୍ରର ଅପାର ତଳସ୍ଥଳ ଦ୍ୱାରକୁ ଅପରିମିତ ଶକ୍ତିର ଅଧିକାରୀ ଯେଉଁଥିଲେ, ସେ ତଳସ୍ଥଳର ପ୍ରବେଶପଥକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରୁ ତାହାଁରୁ କେହି ପୁନରୁଥ୍ଥାନ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ଦିଗରେ, ଉପରେ ଓ ତଳେ, ତୁମ ଶକ୍ତି ବିସ୍ତାରିତ ଅଛି, ଏହିକାରଣରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି, ହେ ପର୍ବତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଉଠ। ଏହି ସମୟରେ, ରାମଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଦୃଢ଼ ଦୈତ୍ୟ ମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରୁ ବନରାଜ ହନୁମାନ ଆସୁଛନ୍ତି। ମୋର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ହେଉଛି, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ରକ୍ଷାକାରୀ ହନୁମାନଙ୍କୁ ସହଯୋଗ କରିବା, କାରଣ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁବଂଶୀମାନେ ମୋ ପାଇଁ ପୂଜ୍ୟ ଏବଂ ତୁମ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମାନ୍ୟ। ଆମେ ଯେଉଁ କାମ କରୁଛୁ, ତାହାରେ ବିଘ୍ନ ନ ଆସୁ, ତେଣୁ ଆମକୁ ସହଯୋଗ କର। କାରଣ, କୃତ୍ୟ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିଲେ ଧର୍ମାନୁଷ୍ଠାନୀମାନେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି। ପାନି ମଧ୍ୟରୁ ଉଠି, ଏହି ବନରାଜଙ୍କୁ ତୁମ ଶିଖର ଉପରେ ଦଣ୍ଡାଇବାକୁ ଦିଅ; ସେ ଆମର ଅତିଥି ଓ ସମ୍ମାନ ଯୋଗ୍ୟ, ଲମ୍ପଟମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ। ହେ ମୈନାକ, ତୁମ ଶୁଭ୍ର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶିଖର ଉପରେ ଦେବତା ଓ ଗାନ୍ଧର୍ବମାନେ ବାସ କରନ୍ତି, ହନୁମାନଙ୍କୁ ବିଶ୍ରାମ ଦିଅ, ପରେ ସେ ତାଙ୍କର ଯାତ୍ରା ଆଗେ ବଢ଼ିବେ। କକୁତ୍ସ୍ଥଙ୍କ ଦୟା, ସୀତାଙ୍କ ବନବାସ ଓ ବନରାଜଙ୍କ ଶ୍ରମ ବିଚାର କରି, ତୁମେ ଉଠିବା ଉଚିତ। ଏପରି ଶୁଣି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶିଖର ଥିବା ମୈନାକ ପର୍ବତ ତୁରନ୍ତ ଲବଣ ପାନିରୁ ଉଠିଲେ, ମହାବୃକ୍ଷ ଓ ଲତାରେ ଆବୃତ। ସେ ଏପରି ଭାବରେ ପାନି ଭେଦ କରି ଉଠିଲେ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୀବ୍ର କିରଣରେ ମେଘ ଭେଦ କରେ। ଏହି ମହାପର୍ବତ ଜଳରେ ଲୁଚିଥିବା ଶିଖରଗୁଡ଼ିକୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦେଖାଇଲେ, ସମୁଦ୍ରଙ୍କ ଆଦେଶରେ। ଜାମ୍ବୁନାଦ ସୁବର୍ଣ୍ଣର ଶିଖର, କିନ୍ନର ଓ ମହାନାଗମାନେ ଅଳଙ୍କୃତ, ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ପରି ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ, ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁ ପାଉଥିଲେ। ଶୁଦ୍ଧ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶିଖରର ଉତ୍କୀର୍ଣ୍ଣ ରୂପରେ ଆକାଶ ସୁନା ଆଭାରେ ଚମକୁଥିଲା, ଯେପରି ଶସ୍ତ୍ରମୟ କ୍ଷେତ୍ର। ଏହି ପର୍ବତ ଏକ ଶତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିଲେ। ହନୁମାନ ହଠାତ୍ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଏହି ପର୍ବତକୁ ଉଠିଆସିଥିବା ଦେଖି, ଭାବିଲେ—‘ଏହା ମୋ ପଥରେ ବାଧା।’ ବାୟୁବେଗୀ ଏହି ବନରାଜ ତାଙ୍କର ଛାତିରେ ଏହି ଉତ୍ତଙ୍କିତ ପର୍ବତକୁ ଆଘାତ କଲେ, ଯେପରି ବାୟୁ ମେଘକୁ ଧକ୍କା ଦିଏ। ବନରାଜଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶରେ ମହାପର୍ବତ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଅନୁଭବ କରି ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଗର୍ଜନ କଲେ। ହନୁମାନଙ୍କୁ ଆକାଶରେ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ମୈନାକ ପର୍ବତ ଆନନ୍ଦରେ ଏହି ଶବ୍ଦ କହିଲେ—ମାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରି ନିଜ ଶିଖର ଉପରେ ଦଣ୍ଡାଇ, ‘ହେ ବନରାଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଅତି କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିଛ। ମୋ ଶିଖର ଉପରେ ଅବତରଣ କର, ବିଶ୍ରାମ କର, ପରେ ଯାଅ; ରଘୁବଂଶୀମାନେ ଏହି ସମୁଦ୍ରକୁ ବଢ଼ାଇଛନ୍ତି। ରାମଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ସମୁଦ୍ର ତୁମକୁ ଆଦର କରୁଛି; ଉପକାର ପାଇଲେ ପ୍ରତିଉପକାର ଦେବା ଧର୍ମର ନିୟମ। ଏହିକାରଣରେ, ମୁଁ ତାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ତୁମକୁ ସମ୍ମାନ କରୁଛି। ଏହି ବନରାଜ ଶତ ଯୋଜନା ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଲାଘିଛନ୍ତି; ମୋ ଶିଖରରେ ବିଶ୍ରାମ କର, ପରେ ଅବଶିଷ୍ଟ ଦୂରତା ଯିବ। ହେ ବନରାଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋ ଉପରେ ବିଶ୍ରାମ କର, ଏଠାରେ ଅନେକ ସୁଗନ୍ଧିତ ମୂଳ, କନ୍ଦ ଓ ଫଳ ଅଛି। ଏହିଗୁଡ଼ିକ ଭୋଜନ କରି, ବିଶ୍ରାମ କରି, ପରେ ଯିବା; ତୁମେ ମୋ ସହ ଏକ ବନ୍ଧନ ରଖ, ତୁମ ମହାଗୁଣ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଲମ୍ପଟ ବନରାଜମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ, ବାୟୁପୁତ୍ର, ମୁଁ ତୁମକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବି। ଏହି ଜଗତରେ ସାଧାରଣ ଅତିଥିକୁ ମଧ୍ୟ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ଧର୍ମ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରୁଥିବା ଲୋକ ସେଥିରେ ଅଧିକ; ଏପରି ମହାପୁରୁଷ ତୁମ ପାଇଁ ତ ଅତି ଅଧିକ। ତୁମେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦେବତା ବାୟୁଙ୍କ ପୁତ୍ର, ମହାତ୍ମା; ବନରାଜମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ତାଙ୍କ ସମାନ ବେଗଶାଳୀ। ଧର୍ମଜ୍ଞ ତୁମେ ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ, ବାୟୁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନିତ; ଏହିକାରଣରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ସମ୍ମାନ କରିବି—କିଏଁ ତାହା ଶୁଣ। ପୂର୍ବ କୃତଯୁଗରେ ପର୍ବତମାନେ ପଙ୍ଖିଶାଳୀ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଗରୁଡ଼ ପରି ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଉଡ଼ୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଏଭଳି ଚଳିଥିବାବେଳେ, ଦେବ, ଋଷି ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଭୟଭୀତ ହୋଇଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପତନ ଆଶଙ୍କାରେ। ତେବେ, ଏକହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ର, ପର୍ବତମାନଙ୍କ ରାଜା, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶତଶଃ ହଜାରଶଃ ପର୍ବତଙ୍କ ପଖ ଛେଦ କଲେ। ଯେତେବେଳେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ଦେବରାଜ ମୋ ଉପରେ ବଜ୍ର ଉଠାଇ ଆସିଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ବାୟୁଦେବ ମୋତେ ଏଠାରୁ ଉଠାଇ ଏହି ସମୁଦ୍ରରେ ଚାଲିଦେଲେ, ମୋ ପଖ ଲୁଚିଗଲା, ଶରୀର ଅକ୍ଷତ ରହିଲା, ତାଙ୍କର କୃପାରେ। ଏହିକାରଣରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ସମ୍ମାନ କରେ, ବାୟୁପୁତ୍ର, ତୁମେ ମୋର ପୂଜ୍ୟ; ଏହି ଉପଲକ୍ଷେ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ବନ୍ଧନ ହୋଇଛି। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ, ମୋ ଓ ସମୁଦ୍ରର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ପାଇଁ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଆନନ୍ଦିତ ମନରେ କାର୍ଯ୍ୟ କର, ମୋତେ ଖୁସି କର। ତୁମ କ୍ଲାନ୍ତି ଦୂର କର, ମୋର ଆତିଥ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କର, ବନରାଜଶ୍ରେଷ୍ଠ; ମୋର ପ୍ରେମ ଗ୍ରହଣ କର, ତୁମ ଆଗମନରେ ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ। ଏପରି ଶୁଣି, ବନରାଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୈନାକଙ୍କୁ କହିଲେ—‘ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ, ଆତିଥ୍ୟ ମିଳିଛି, ଏହି ମନ୍ଦଭାବ ରହିବା ଦରକାର ନାହିଁ। କାର୍ଯ୍ୟର ଅବସର ଆସିଛି, ଦିନ ବିତୁଛି; ମୁଁ ଶପଥ ଦେଇଛି, ଏଠାରେ ଅଧିକ ସମୟ ରହିପାରିବି ନାହିଁ।’ ଏହିପରି କହି, ବନରାଜ ମୈନାକ ପର୍ବତକୁ ହାତ ଦେଇ ଛୁଇଁଲେ, ପୁଣି ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ମୃଦୁ ହାସ୍ୟ ସହିତ।