ଦେବତାମାନଙ୍କର ମହାତ୍ମା ରାଜା, ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏଠାରେ ତୁମକୁ ଏହି ନେମିଷ ଅସୁରମାନଙ୍କ ଦଳ ପାଇଁ ବାରିକା ଭାବେ ନିୟୁକ୍ତ କରାଯାଇଛି, ଯେଉଁମାନେ ପାତାଳ ଲୋକରେ ବସବାସ କରୁଛନ୍ତି। ତୁମର ଶକ୍ତି ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ତୁମେ ଏହି ଅପାର ପାତାଳ ଲୋକର ଦ୍ୱାରକୁ ରୋକି ଦଉଡ଼ିଛ, ଯାହାଫଳରେ ସେମାନେ ପୁଣି ଉପରକୁ ଆସିପାରୁନାହାନ୍ତି। ହେ ପର୍ବତ, ତୁମର ଶକ୍ତି ସମସ୍ତ ଦିଗରେ, ଉପର, ତଳ, ଏବଂ ଚାରିପାଖରେ ବ୍ୟାପିଛି। ଏହିକାରଣରୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି—ସମସ୍ତ ପର୍ବତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଉଠ। ଏହି ସମୟରେ, ରାମଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଦୂରନ୍ତ ଲାଘୁଛି, ପ୍ରବଳ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସକ୍ଷମ, ବନରାମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ ସଦୃଶ ବୀର ହନୁମାନ ତୁମ ଦିଗକୁ ଆସୁଛନ୍ତି। ମୋର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ହେଉଛି, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ଏହି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବୀରଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା, ଏବଂ ମୋତେ ଏହି ବଂଶକୁ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଦରକାର, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କୁ ଉଚିତ ଭାବେ ସମ୍ମାନ କର। ତୁମେ ଆମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କର, ଯେଉଁଠି ଆମ କାର୍ଯ୍ୟ ବିଘ୍ନିତ ହେଉନାହିଁ; କାରଣ କୌଣସି କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିଲେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠମାନଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଉପଜେ। ପାଣିରୁ ଉଠିଆ, ଏହି ବନରାଙ୍କୁ ତୁମ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାଇବାକୁ ଦିଅ; ସେ ଆମ ଅତିଥି ଏବଂ ସମ୍ମାନ ପାଇବା ଯୋଗ୍ୟ, ଲାଘୁଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ। ହେ ମୈନାକ, ତୁମର ସୁନା ଶିଖର ଉପରେ ଦେବ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସେବା କରନ୍ତି, ହନୁମାନଙ୍କୁ ଏଠାରେ ବିଶ୍ରାମ କରିବାକୁ ଦିଅ, ପରେ ସେ ତାଙ୍କର ଯାତ୍ରା ଆଗକୁ ବଢ଼ିବେ। କକୁତ୍ସ୍ଥଙ୍କର କରୁଣା, ସୀତାଙ୍କର ବନବାସ ଏବଂ ବନରାମାନ୍ୟ ମୁଖ୍ୟଙ୍କର କଷ୍ଟ ବିଚାର କର, ତୁମେ ଏବେ ଉଠିବା ଉଚିତ। ଏଭଳି ଶୁଣି, ସୁନା ଶିଖର ଥିବା ମୈନାକ ପର୍ବତ ତୁରନ୍ତ ଲବଣ ଜଳରୁ ଉଠିଲେ, ତାଙ୍କ ଶରୀର ବଡ଼ ବଡ଼ ଗଛ ଓ ଲତା ଦ୍ୱାରା ଆଚ୍ଛାଦିତ ଥିଲା। ପରେ ସେ ସମୁଦ୍ର ଜଳକୁ ଭେଦି ଉଚ୍ଛ୍ୱାସିତ ହେଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାର ତୀବ୍ର କିରଣ ଦ୍ୱାରା ମେଘକୁ ଭେଦିଯିବା ପରି। ସମୁଦ୍ର ଜଳରେ ଲୁଚିଥିବା ସେ ବଡ଼ ପର୍ବତ ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କର ଶିଖର ଦେଖାଇଲେ, ସମୁଦ୍ରଙ୍କ ଆଦେଶରେ। ସୁନା ରଙ୍ଗର ଶିଖର, କିନ୍ନର ଓ ମହାନାଗମାନେ ଶୋଭିତ, ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ଜାମ୍ବୁନାଦ ସୁନା ଶିଖର ଉଠିଯିବାରୁ, ଆକାଶଟି ବିଦ୍ୟୁତ ଶସ୍ତ୍ରର କ୍ଷେତ୍ର ପରି ହସ୍ତିଥିଲା, ସୁନା ରୂପ ଆଭାରେ ଚମକୁଥିଲା। ଶୁଦ୍ଧ ସୁନା ଶିଖର ଦ୍ୱାରା ଚମକୁଥିବା ସେ ପର୍ବତ ଶତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ହନୁମାନ ହଠାତ୍ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଏହି ପର୍ବତ ଉଠୁଥିବା ଦେଖିଲେ, ଚିନ୍ତା କଲେ—"ଏହା ଏକ ବାଧା।" ତାପରେ, ବାୟୁ ସମାନ ଦ୍ରୁତ ବନରା, ସେ ବଡ଼ ପର୍ବତକୁ ତାଙ୍କର ଛାତି ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ, ଯେମିତି ବାୟୁ ମେଘକୁ ଧକ୍କା ଦେଇ ତାଳିଦେଇଥାଏ। ଏପରେ, ବନରା ଯେତେବେଳେ ପର୍ବତକୁ ଛୁଁଲେ, ସେ ପର୍ବତ ହନୁମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ଅନୁଭବ କରି, ଆନନ୍ଦରେ ଗର୍ଜନ କଲେ। ଆକାଶରେ ଏହି ବୀରଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ପର୍ବତ ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ମଧୁର କଥା କହିଲେ। ତାଙ୍କ ନିଜ ଶିଖର ଉପରେ ମାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସେ କହିଲେ—"ହେ ବନରାମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଏହି କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିଛ।" "ମୋ ଶିଖର ଉପରେ ଅବତରଣ କରି ବିଶ୍ରାମ କର, ତାପରେ ଯିବ। ରଘୁବଂଶୀମାନେ ଏହି ସମୁଦ୍ରକୁ ବୃଦ୍ଧି କରିଛନ୍ତି।" "ସମୁଦ୍ର ଏହି ରାମଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଯୁକ୍ତ, ତୁମକୁ ସମ୍ମାନ କରୁଛି; ଉପକାର ପାଇଲେ ପ୍ରତିଉପକାର ଦେବା ଧର୍ମ ଅଟୁଟ।" "ଏହିକାରଣରୁ, ସେ ଉପକାର ପ୍ରତିଦାନ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ କର। ତୁମ ପାଇଁ, ସେ ମୋତେ ଆଦର ସହିତ ଉତ୍ତେଜିତ କରିଛନ୍ତି।" "ଏହି ବନରା ଶତ ଯୋଜନା ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଲାଘୁଛନ୍ତି; ସେ ମୋ ଶିଖର ଉପରେ ବିଶ୍ରାମ କରି, ପରେ ଅବଶିଷ୍ଟ ଦୂରତା ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତୁ।" "ଏଠି ରୁହ, ବନରାମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ, ମୋ ଉପରେ ବିଶ୍ରାମ କରି, ପରେ ଯାଅ; ଏଠି ଅନେକ ସୁଗନ୍ଧିତ ମୂଳ, କନ୍ଦ ଓ ଫଳ ଅଛି।" "ଏହିମାନେ ଭୋଜନ କରି, ବିଶ୍ରାମ କରି, ପରେ ଯିବ; ବନରାମାନ୍ୟ ମୁଖ୍ୟ, ତୁମ ସହିତ ଆମର ଏକ ଅନ୍ୟୋନ୍ୟ ସମ୍ପର୍କ ଅଛି, ତୁମ ମହତ୍ତ୍ୱ ସାରା ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।" "ଦୂତ ଓ ଲାଘୁଥିବା ବନରାମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ବାୟୁପୁତ୍ର, ମୁଁ ତୁମକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବେ ଗଣନା କରେ, ହସ୍ତି ସଦୃଶ ବନରା।" "ସାଧାରଣ ଅତିଥି ମଧ୍ୟ ଜଣା ଲୋକଙ୍କଠାରୁ ସମ୍ମାନ ପାଇବା ଯୋଗ୍ୟ, ଧର୍ମ ବୁଝିବା ଉଦ୍ୟମ କରୁଥିବା ଲୋକ ତ ଅଧିକ; ତୁମ ପରି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଅପେକ୍ଷା କିଏ ଅଧିକ ଯୋଗ୍ୟ?" "ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତା, ମହାତ୍ମା ବାୟୁଙ୍କ ପୁତ୍ର, ବନରାମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ହସ୍ତି, ତୁମେ ତାଙ୍କ ସମ କ୍ଷମତାବାନ୍।" "ଧର୍ମ ବୁଝିଥିବା ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ସମ୍ମାନିତ, ବାୟୁ ନିଜେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି; ଏହିକାରଣରୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ସମ୍ମାନ କରୁଛି—ଏହାର କାରଣ ମଧ୍ୟ ଶୁଣ।" "ପୂର୍ବ କୃତ ଯୁଗରେ, ପ୍ରିୟ, ପର୍ବତମାନେ ପକ୍ଷୀ ସମାନ ଡେଙ୍କା ଥିଲେ; ସେମାନେ ଗରୁଡ଼ ପରି ଚାରିଦିଗକୁ ଦୂତ ଚଳିଥିଲେ।" "ସେମାନେ ଏପରି ଘୁରୁଥିବାରୁ, ଦେବତାମାନେ, ଋଷିମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଭୟଭୀତ ହେଉଥିଲେ, ଭାବୁଥିଲେ—ଏମିତି ଚଳିଲେ କେବେ ଉପରୁ ଖସିପଡ଼ିବେ।" "ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଶତାକ୍ଷ ଦେବରାଜ, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କର ଡେଙ୍କା କଟିଦେଲେ—ଶତ ଶତ ପର୍ବତର।" "ସେତେବେଳେ, ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ର ଉଠାଇ ମୋ ଉପରେ ଆସୁଥିଲେ, ମହାତ୍ମା ବାୟୁ ମୋତେ ହଠାତ୍ ଏହି ଲବଣ ସମୁଦ୍ରରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।" "ଏଭଳି ହୋଇ, ବନରାମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋ ଡେଙ୍କା ଲୁଚିଯିଲା, ଶରୀର ଅକ୍ଷତ ରହିଲା, ତୁମ ବାପାଙ୍କ ସୁରକ୍ଷାରେ।" "ଏହିକାରଣରୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସମ୍ମାନ କରୁଛି; ବାୟୁପୁତ୍ର, ତୁମେ ମୋର ପ୍ରଣାମ ଯୋଗ୍ୟ। ଏହି ଯୋଗରେ ମୋ ସହିତ ତୁମର ସମ୍ପର୍କ ହେଲା, ବନରାମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମହତ୍ତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ଯୁକ୍ତ।" "ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ, ମୋ ଏବଂ ସମୁଦ୍ର ଉଭୟଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଆନନ୍ଦିତ ମନରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ କର।