ହନୁମାନଙ୍କୁ ଦୃତ ଗତିରେ ଲାଙ୍ଗିବାକୁ ଦେଖି ସବୁ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଚାରଣମାନେ ସେଠାରେ ପୁଷ୍ପ ବର୍ଷା କରିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ହନୁମାନଙ୍କୁ ଲାଙ୍ଗିବା ସମୟରେ ଦହିଲେନି, ଏବଂ ବାୟୁ ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ପାଇଁ ସେବା କଲେ। ରୁଷିମାନେ ହନୁମାନଙ୍କୁ ଆକାଶରେ ଉଡୁଥିବାବେଳେ ସ୍ତୁତି କରିଲେ, ଦେବତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଗୀତାର୍ପଣ କରି ସ୍ତୁତି କରିଲେ। ନାଗ, ଯକ୍ଷ ଓ ନିଜେ-ନିଜେ ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟ ହନୁମାନଙ୍କୁ ଦୃତ ଗତିରେ ଲାଙ୍ଗିବା ଦେଖି ସ୍ତୁତି କରିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର କ୍ଲାନ୍ତି ଶୁନ୍ୟ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହେଲେ। ମକରମଧ୍ୟରେ ବାଘ ଭଳି ଶୂର ହନୁମାନ ଲାଙ୍ଗିବା ସମୟରେ, ସାଗର ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶକୁ ସମ୍ମାନ ଦେବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ। ସେ ଭାବିଲେ, "ମୁଁ ହନୁମାନଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ ନ କରିଲେ, ତେବେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପହାସରେ ପଡିବି।" ସାଗର ଭାବିଲେ, "ମୋତେ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ଶ୍ରୀସାଗର ଆର୍ଜିତ କରିଛନ୍ତି, ଏହି ହନୁମାନ ମଧ୍ୟ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ଉପଦେଷ୍ଟା; ତେଣୁ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବାଧା ଦେଇବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।" ସେ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ, "ମୁଁ ଏଭଳି କରିବି ଯେ ହନୁମାନ ମୋ ଉପରେ ବିଶ୍ରାମ କରିପାରିବେ, ଏବଂ ବିଶ୍ରାମ କରି ଅନ୍ୟ ପାର ଯାଇପାରିବେ।" ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରି, ସାଗର ମୁଦ୍ରା ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଥିବା ସୁବର୍ଣ୍ଣ ନାଭି ଥିବା ମହାପର୍ବତ ମୈନାକଙ୍କୁ କହିଲେ। "ମହାପୁରୁଷ ଦେବତା ରାଜା ତୁମକୁ ଏଠାରେ ଅସୁରମାନେ ନିମ୍ନଲୋକରେ ରହୁଥିବା ଦ୍ବାର ରୋକିବା ପାଇଁ ବାରିଅର୍ ଭାବରେ ରଖିଛନ୍ତି। ତୁମର ଶକ୍ତି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜଣାଶୁଣା, ତୁମେ ଅପାର ନିମ୍ନଲୋକର ଦ୍ବାର ରୋକିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ପୁନଃ ଉଠିବା ଦେଉନାହିଁ।" "ତୁମର ଶକ୍ତି ଚାରିପାଖରେ, ଉପରେ, ତଳେ ବ୍ୟାପିଛି; ତେଣୁ ମୁଁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି, ମହାପର୍ବତ, ଉଠ। ହନୁମାନ, ମକରମଧ୍ୟରେ ବାଘ ଭଳି ଶୂର, ରାମଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ ଆକାଶ ଲାଙ୍ଗିବାରେ ତୁମକୁ ଆସୁଛନ୍ତି।" "ମୋର ଦାୟିତ୍ୱ ହେଉଛି ତାଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା; ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶମାନେ ମୋ ପାଇଁ ପୂଜ୍ୟ, ତୁମ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ପୂଜ୍ୟ। ତୁମେ ଆମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କର, ଯେଉଁଠି ଆମର କାର୍ଯ୍ୟ ବାଧା ନହେଉ; କାର୍ଯ୍ୟ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିଲେ ଧର୍ମଜନମାନେ କ୍ରୋଧିତ ହେବେ।" "ପାଣି ଉପରୁ ଉଠି ଏହି ବାନର ମୁଁ ଉପରେ ଦଣ୍ଡିବାକୁ ଦିଅ; ସେ ଆମର ଅତିଥି, ସମ୍ମାନ ଯୋଗ୍ୟ, ଲାଙ୍ଗିବାରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ।" "ମୈନାକ, ତୁମ ମହାସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶିଖର ଦେବତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସେବା କରୁଛନ୍ତି; ହନୁମାନ ତୁମ ଉପରେ ବିଶ୍ରାମ କରି ତାଙ୍କ ଯାତ୍ରା ଜାରି ରଖିପାରିବେ।" "କକୁତ୍ସ୍ଥଙ୍କ ଦୟା, ସୀତାଙ୍କ ବନବାସ ଓ ବାନରମୁଖ୍ୟଙ୍କ କ୍ଷୀଣତା ଚିନ୍ତା କରି, ତୁମେ ଉଠିବା ଉଚିତ।" ଏହା ଶୁଣି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶିଖର ଥିବା ମୈନାକ ପର୍ବତ ଲୁଣ ଜଳରୁ ତୁରନ୍ତ ଉଠିଲେ, ବଡ଼ ବଡ଼ ଗଛ ଓ ଲତା ଦ୍ୱାରା ଆଚ୍ଛାଦିତ। ସେ ଉପରେ ଉଠି ଚାଲିଗଲେ, ଯେପରି ତପ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମେଘ ଭିତରୁ ଉଠିଥାଏ। ପର୍ବତ ଜଳ ରେ ଲୁଚିଥିଲେ, ସେ ଅପରାହ୍ନ ମହାପର୍ବତ ଦିଆଁ ଶିଖର ଦେଖାଇଲେ। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶିଖର, କିନ୍ନର ଓ ବଡ଼ ନାଗମାନେ ଭିତରେ ଶୋଭିତ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ, ଆକାଶକୁ ଉଠି ଘସି ଦେଉଥିଲେ। ଜାମ୍ବୁନାଦ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶିଖର ଉପରେ ଆକାଶ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲା, ଏକ ଶସ୍ତ୍ର ମାଳା ଭଳି ଚମକୁଥିଲା। ସୁଚିତ୍ର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶିଖର ଦ୍ୱାରା ସେ ପର୍ବତ ଶତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ହନୁମାନ ହଠାତ୍ ଏହି ପର୍ବତ ଉଠିବା ଦେଖିଲେ, ଲୁଣ ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ଦଣ୍ଡିଥିବା ଦେଖି, ଭାବିଲେ "ଏହା ଏକ ବାଧା।" ବାୟୁ ଭଳି ଶୀଘ୍ର ହନୁମାନ ତାଙ୍କ ଛାତି ଦ୍ୱାରା ଉଚ୍ଚ ପର୍ବତକୁ ଆଘାତ କଲେ, ଯେପରି ବାୟୁ ବର୍ଷା ମେଘକୁ ଫିଙ୍ଗି ଦେଉଥିବା। ବାନର ଦ୍ୱାରା ସ୍ପର୍ଶ ହେବା ପରେ, ପର୍ବତ ନିଜେ ହନୁମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ଅନୁଭବ କରି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଓ ଗଜ୍ଜନ କରିଲେ। ହନୁମାନଙ୍କୁ ଆକାଶରେ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ପର୍ବତ ଆନନ୍ଦ ଭରା ହୃଦୟରେ କହିଲେ, ନିଜ ଶିଖର ଉପରେ ମାନବ ରୂପ ଧରି: "ବାନରମାନ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ତୁମେ ଏହି କଷ୍ଟକର କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିଛ।" "ମୋ ଶିଖର ଉପରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଇ ଆରାମ କର, ପରେ ଆଗକୁ ବଢ଼। ସାଗର ରଘୁବଂଶୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛି। ସାଗର ରାମଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗିଛି, ତୁମେ ସମ୍ମାନ ଯୋଗ୍ୟ।" "ଉପକାର ପାଇଲେ ପ୍ରତିଉପକାର ଦେବା ଧର୍ମ; ତେଣୁ ଏହି ଉପକାର ପ୍ରତି, ସେ ତୁମ ପାଇଁ ସମ୍ମାନ ଯୋଗ୍ୟ; ତୁମ ପାଇଁ ସେ ମୋତେ ଅନୁରୋଧ କରିଛି।" "ଏହି ବାନର ଆକାଶରେ ଶତ ଯୋଜନ ଲାଙ୍ଗିଛି; ତୁମ ଶିଖର ଉପରେ ବିଶ୍ରାମ କରି ପରେ ଅବଶିଷ୍ଟ ଦୂର ଯାଉ।" "ଏଠାରେ ରୁହ, ବାନରମଧ୍ୟରେ ବାଘ, ମୋ ଉପରେ ବିଶ୍ରାମ କରି ପରେ ଯାଉ; ଏଠାରେ ବହୁ ଗନ୍ଧ ଓ ମିଠା ମୂଳ, କନ୍ଦ ଓ ଫଳ ଅଛି।" "ଏହି ଭୋଜନ ଚାଖିବା ପରେ, ବିଶ୍ରାମ କରି ଆଗକୁ ବଢ଼; ବାନରମୁଖ୍ୟ, ତୁମେ ତିନି ଲୋକରେ ତୁମ ଗୁଣରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଆମ ସହ ଏକ ସମ୍ପର୍କ ଅଛି।" "ଦୂତ ଓ ଲାଙ୍ଗିବାରେ ବାନରମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ବାୟୁପୁତ୍ର, ମୁଁ ତୁମକୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଭାବି କରି।" "ଏକ ସାଧାରଣ ଅତିଥିକୁ ମଧ୍ୟ ଜଣା ଲୋକ ସମ୍ମାନ ଦେଇଥାଏ, ଧର୍ମ ଜାଣିଥିବା ଲୋକ ତାହାର ଅଧିକ ସମ୍ମାନ କରେ; ତୁମେ ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ଯୋଗ୍ୟ।" "ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତା ବାୟୁଙ୍କ ପୁତ୍ର, ତୁମେ ତାଙ୍କ ସମାନ ଗତିରେ।" "ତୁମେ ଧର୍ମ ଜାଣିଥିବା ଦେବତା, ତୁମେ ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ ବାୟୁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନିତ ହେବେ; ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ସମ୍ମାନ କରିବି—ଏହାର କାରଣ ମଧ୍ୟ ଶୁଣ।" "ପୂର୍ବ କୃତ ଯୁଗରେ, ପ୍ରିୟ, ପର୍ବତମାନେ ପଖା ଥିଲେ; ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଗରୁଡା ଭଳି ଚାରିପାଖରେ ଦୂତ ଗତିରେ ଯାଇଥିଲେ।" ଏପରି ମୈନାକ ପର୍ବତ ଏବଂ ସାଗର ହନୁମାନଙ୍କ ଯାତ୍ରାକୁ ସମ୍ମାନ ଓ ସାହାଯ୍ୟ ଦେବାକୁ ଆଗେଇ ଆସିଲେ, ଏହି ଦିବ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ରୁଷିମାନେ ଦେଖି ହର୍ଷିତ ହେଲେ।