ହନୁମାନ୍ଙ୍କ ଅତି ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଯାଉଥିବା ବେଳେ, ସେଠାରେ ଖୋଲା ଖୋଲା ଅବସ୍ଥାରେ ଚାସା, ମଗର, ମାଛ ଓ କଚ୍ଛପ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ସେମାନଙ୍କର ଶରୀର ତାଙ୍କର ଆବରଣ ହରାଇ ଯାଇଥିଲା। ଏହିପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମନ୍ଦିରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଥିବା ହନୁମାନ୍ଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମୁଦ୍ର ରେ ବସୁଥିବା ସର୍ପମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆକାଶରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ଗରୁଡ଼ ବୋଲି ଭାବିଲେ। ସିଂହ ସଦୃଶ ମନ୍ଦିର ହନୁମାନଙ୍କର ଛାୟା ଦଶ ଯୋଜନା ଚୌଡ଼ା ଓ ତିରିଶ ଯୋଜନା ଲମ୍ବା ହୋଇ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ବିସ୍ତାରିତ ହେଉଥିଲା। ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍ଙ୍କ ଛାୟା ନମକ ଜଳରେ ଏକ ଧଳା ଘନ ମେଘରେ ରେଖା ପରି ଚମକୁଥିଲା। ଏହି ମହାପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ମହାବନର ଆକାଶମାର୍ଗରେ ଅନାଶ୍ରିତ ଭାବେ, ଏକ ପଖୀ ଶୃଙ୍ଗ ପର୍ବତ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମହାବନର ହନୁମାନ୍ ଯେଉଁ ପଥରେ ଯାଉଥିଲେ, ସମୁଦ୍ର ଏପରି ଲାଗୁଥିଲା ଯେପରି ଏକ ଆଖାଡ଼ା ଭଳି ହୋଇଯାଇଛି। ତାଙ୍କ ଅବତରଣ ସମୟରେ ତାଙ୍କ ଗତିରେ ଆକାଶରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ପକ୍ଷୀମାନେ ଦୂରେ ହଟିଯାଉଥିଲେ, ଏବଂ ହନୁମାନ୍ ଗରୁଡ଼ ରାଜା ପରି ମେଘମାଳାକୁ ବିକ୍ଷିପ୍ତ କରୁଥିଲେ। ବଡ଼ ବଡ଼ ଧଳା, ଲାଲ, ନୀଳ ଓ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣୀ ମେଘମାନେ ମହାବନର ଦ୍ୱାରା ଟାଣି ନିଆଯାଉଥିବା ସମୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚମକୁଥିଲେ। ସେ ମେଘମାଳା ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରି ବାହାରି ଆସୁଥିଲେ, ଏପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରମା ମେଘ ମଧ୍ୟରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ଓ ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଛନ୍ତି। ଏପରି ଦୃତ ଗତିରେ ଲାଫ ମାରୁଥିବା ମହାବନର ଦେଖି ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଚାରଣମାନେ ତାଙ୍କ ଉପରେ ପୁଷ୍ପ ବୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ତାପିତ କରିଲେ ନାହିଁ, ବାୟୁ ତାଙ୍କ ନିମନ୍ତେ ସେବା କରୁଥିଲେ, କାରଣ ଏହା ରାମଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ପୂରଣ ପାଇଁ ଥିଲା। ମହାର୍ଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇପାରି, ଦେବତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ତାଙ୍କ ଗୁଣଗାନ କରୁଥିଲେ। ନାଗ, ଯକ୍ଷ ଓ ବିଭିନ୍ନ ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟ ମହାବନର ହନୁମାନ୍ଙ୍କୁ କ୍ଲାନ୍ତିହୀନ ଦେଖି ବଡ଼ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ହନୁମାନ୍ ଲାଫ ମାରୁଥିବା ବେଳେ, ସମୁଦ୍ର ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶକୁ ସମ୍ମାନ କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ—"ମୁଁ ଯଦି ମହାବନର ହନୁମାନ୍ଙ୍କୁ ସହଯୋଗ ନକରିଁ, ତେବେ ସମସ୍ତଙ୍କ ନିନ୍ଦାର ପାତ୍ର ହେବି। ସାଗର ମୋତେ ବଢ଼ାଇଥିଲେ, ଯିଏ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ, ଏହି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଉପଦେଷ୍ଟା, ତେଣୁ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବାଧା ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହିପରି ଭାବି, ମୁଁ ଏଭଳି ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବି, ଯେଉଁଠାରେ ମହାବନର ମୋ ଉପରେ ବିଶ୍ରାମ କରି ଶେଷ ଦୂରୀ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ।" ଏହିପରି ଧାରଣା କରି, ସମୁଦ୍ର ସ୍୵ର୍ଣ୍ଣନାଭି ମହାପର୍ବତ ମୈନାକଙ୍କୁ ଜଳ ତଳରୁ କହିଲେ—"ଏଠାରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମହାତ୍ମା ରାଜା ତୁମକୁ ନରକ ଦ୍ୱାରରେ ଅସୁରମାନେ ଉଠିନପାରିବା ପାଇଁ ବାରଣ କରି ରଖିଛନ୍ତି। ତୁମର ଶକ୍ତି ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବିସ୍ତୃତ, ତେଣୁ ମହାପର୍ବତ, ଉଠି ପଡ଼। ରାମଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଆସୁଥିବା ଶୂରବନର ହନୁମାନ୍ ତୁମ ସମ୍ନିଧିକୁ ଆସୁଛନ୍ତି। ମୋର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ହେଉଛି ଏହି ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ଉପକାର କରିବା, ତେଣୁ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଉପକାର କର। କାର୍ଯ୍ୟ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିଲେ ଧର୍ମାତ୍ମାମାନେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି। ତୁମେ ଜଳ ଉପରୁ ଉଠି, ଏହି ମହାବନରଙ୍କୁ ବିଶ୍ରାମ ପାଇଁ ଅବସର ଦିଅ। ସେ ଆମ ଅତିଥି ଓ ଗର୍ବିତ ବନରମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ। ତୁମର ସ୍୵ର୍ଣ୍ଣମୟ ଶିଖର ଉପରେ ଦେବତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସେବା କରନ୍ତି, ତେଣୁ ହନୁମାନ୍ଙ୍କୁ ବିଶ୍ରାମ ଦିଅ, ପରେ ସେ ଯାତ୍ରା ଜାରି ରଖିବେ। କକୁତ୍ସ୍ଥଙ୍କର କୃପା, ସୀତାଙ୍କର ବନବାସ ଓ ମହାବନରଙ୍କର ଶ୍ରମ ଚିନ୍ତା କରି, ତୁମେ ଉଠ।" ସମୁଦ୍ରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସ୍୵ର୍ଣ୍ଣମୟ ଶିଖର ଥିବା ମୈନାକ ପର୍ବତ ଦ୍ରୁତ ଜଳ ଉପରୁ ଉଠି ଗଛ ଓ ଲତା ରେ ଆବୃତ ହୋଇ ଦେଖାଦେଲେ। ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ତୀବ୍ର କିରଣ ମେଘ ଛେଦ କରି ଯେପରି ଉଠେ, ସେଭଳି ଜଳ ଉପରୁ ଶିଖର ଦେଖାଇଲେ। ତାଙ୍କର ସ୍୵ର୍ଣ୍ଣମୟ ଶିଖର ଉପରେ କିନ୍ନର ଓ ମହାନାଗ ରହି ଚମକୁଥିଲେ, ଏହା ଉଦୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଥିଲା। ଜମ୍ବୁନାଦ ସ୍୵ର୍ଣ୍ଣର ଶିଖର ଆକାଶକୁ ଉଠି ଥିଲା, ଆକାଶ ଗୋଟିଏ ସ୍୵ର୍ଣ୍ଣ ର ଖେତ୍ର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଶୁଦ୍ଧ ସ୍୵ର୍ଣ୍ଣର ଶିଖର ତେଜସ୍ୱୀ ହୋଇ, ସେ ପର୍ବତ ଶତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏହି ଅଚାନକ ଉଠିଥିବା ପର୍ବତକୁ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଦେଖି, ହନୁମାନ୍ ଭାବିଲେ—"ଏହା ମୋ ପଥରେ ବାଧା!" ତେଣୁ ସେ ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍ ତାଙ୍କର ଛାତି ଦ୍ୱାରା ପର୍ବତକୁ ଆଘାତ କଲେ, ଯେପରି ବାୟୁ ମେଘକୁ ଆଘାତ କରିଥାଏ। ବନରଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶ ପାଇ ମୈନାକ ପର୍ବତ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଅନୁଭବ କରି ଆନନ୍ଦରେ ଗଜ୍ଜନ କଲେ। ତାଙ୍କୁ ଆକାଶରେ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ପର୍ବତ ମାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରି ନିଜ ଶିଖର ଉପରେ ଦଢ଼ି, ହନୁମାନ୍ଙ୍କୁ କହିଲେ—"ବନରମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଏହି ଅତିଦୁର୍ଗମ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିଛ; ମୋ ଶିଖର ଉପରେ ଅବତରଣ କରି ବିଶ୍ରାମ କର, ପରେ ଆଗକୁ ଯାଅ। ଏହି ସମୁଦ୍ର ରଘୁବଂଶୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ବଢ଼ିଛି, ଏବଂ ରାମଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ତୁମକୁ ସମ୍ମାନ କରୁଛି। ଉପକାର ପାଇଲେ ପ୍ରତିଉପକାର କରିବା ଏହା ନିତ୍ୟ ଧର୍ମ।