ସେ ସମୟରେ ହନୁମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗତିରେ ସମୁଦ୍ର ଜଳ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲା, ଆକାଶରେ ଘନ ମେଘ ଭରି ପଡ଼ିଥିଲା, ଏହା ଶରତକାଳର ମେଘମାଳା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ଉତ୍ତେଜନାରେ ସମୁଦ୍ର ଜଳ ମଧ୍ୟରୁ ଶାର୍କ, ମଗର, ମାଛ ଓ କଚ୍ଛପମାନେ ତାଙ୍କର ଶରୀର ମାନେ ମାନେ ଖୋଲିଯିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ହନୁମାନଙ୍କୁ ଏଭଳି ଆଗେ ବଢ଼ୁଥିବା ଦେଖି, ସମୁଦ୍ରରେ ବସୁଥିବା ନାଗମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆକାଶରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ଗରୁଡ଼ ବୋଲି ଭାବିଲେ। ସିଂହ ପରି ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଯିଉଥିବା ଏହି ବାନର ରୂପୀ ଛାୟା ଦଶ ଯୋଜନା ପ୍ରସ୍ତ ଓ ତିରିଶ ଯୋଜନା ଦୀର୍ଘ ହୋଇ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଲାଗୁଥିଲା। ବାୟୁପୁତ୍ରଙ୍କ ଛାୟା ସମୁଦ୍ର ଜଳରେ ଧଳା ଘନ ମେଘର ରେଖା ପରି ଚମକୁଥିଲା। ଏହି ମହାଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା ବାନର ଆକାଶରେ ବାୟୁର ପଥରେ ଭିନ୍ନ କୌଣସି ଆଧାର ଛାଡ଼ି ଉଡ଼ୁଥିଲେ, ଏକ ପଖିଲା ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାନର ମହାଗଜ ପରି ଦୃତ ଗତିରେ ଯାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଚଳନରେ ସମୁଦ୍ର ଏକ ଉପତ୍ୟକା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଉଡ଼ୁଥିବା ସମୟରେ, ହନୁମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ପଖି ପରି ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ଝୁଣ୍ଡ ମଧ୍ୟରୁ ଯାଉଥିବା ବେଳେ ମେଘମାଳାକୁ ବାୟୁ ପରି ଟେଣି ନେଉଥିଲେ। ଧଳା, ଲାଲ, ନୀଳ ଓ ମଞ୍ଜିଷ୍ଠା ରଙ୍ଗର ମହାମେଘମାନେ ବାନର ଦ୍ୱାରା ଟେଣାଯାଇ ଚମକୁଥିଲେ। ମେଘମାଳା ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରି ପୁଣି ବାହାରି ଆସୁଥିଲେ, ସେ ଚାନ୍ଦ ପରି କେବେ ଲୁଚୁଥିଲେ କେବେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏଭଳି ଦୃତ ଗତିରେ ଲାଫି ଯାଉଥିବା ବାନରକୁ ଦେଖି ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଚାରଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ଫୁଲ ବର୍ଷା କଲେ। ହନୁମାନ ଲାଫିବା ସମୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ତାପିତ କଲେନି, ବାୟୁ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀ ହୋଇ ରାମଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିବାକୁ ସହଯୋଗ କଲେ। ମହାର୍ଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ, ଦେବତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ନାଗ, ଯକ୍ଷ ଓ ବିଭିନ୍ନ ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାନରଙ୍କୁ ଦେଖି, କ୍ଲାନ୍ତିହୀନ ଅବସ୍ଥାରେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ହନୁମାନ ଏଭଳି ଲାଫୁଥିବା ବେଳେ, ସମୁଦ୍ର ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶକୁ ସମ୍ମାନ କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ—"ମୁଁ ଯଦି ବାନର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହନୁମାନଙ୍କୁ ସହଯୋଗ ନ କରିଁ, ତେବେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିନ୍ଦିତ ହେବି।" "ମୋତେ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶୀୟ ସଗର ବଢ଼ାଇଥିଲେ, ଏହି ବାନର ମଧ୍ୟ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁମାନଙ୍କର ଉପଦେଷ୍ଟା, ତେଣୁ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବାଧା ଦେଉନାହିଁ।" "ମୁଁ ଏମିତି କରିବି ଯେ, ବାନର ମୋ ଉପରେ ବିଶ୍ରାମ କରି ସଉଖ୍ୟରେ ଅବଶିଷ୍ଟ ଯାତ୍ରା ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ।" ଏପରି ଭାବି, ସମୁଦ୍ର ସ୍୵ର୍ଣ୍ଣନାଭି ମହାପାହାଡ଼ ମୈନାକଙ୍କୁ କହିଲେ—"ହେ ମହାପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅସୁରମାନେ ନିବାସ କରୁଥିବା ପାତାଳ ଦ୍ୱାରରେ ବାଧା ଦେବାକୁ ରଖାଯାଇଛ।" "ତୁମର ଶକ୍ତି ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବିସ୍ତାରିତ, ତେଣୁ ମୁଁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି, ଉଠ।" "ହେ ମହାପାହାଡ଼, ରାମଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ କରୁଥିବା ଶୂର ବାନର ହନୁମାନ ତୁମ ନିକଟକୁ ଆସୁଛନ୍ତି। ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁମାନେ ମୋତେ ପୂଜ୍ୟ, ତେବେ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କର।" "ତୁମେ ଆମକୁ ସହଯୋଗ କର, ଯାହାଦ୍ୱାରା କାର୍ଯ୍ୟ ବିଘ୍ନ ହେବ ନାହିଁ, କାରଣ ଅଧୂରା କାର୍ଯ୍ୟ ଧର୍ମଶୀଳଙ୍କୁ କ୍ରୋଧିତ କରେ।" "ପାଣିରୁ ଉଠି, ଏହି ବାନର ମୋ ଉପରେ ଦଣ୍ଡ ଦେଉ ଦିଅ, ସେ ଆମର ଅତିଥି ଓ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ।" "ହେ ସ୍୵ର୍ଣ୍ଣ ଚୂଡ଼ା ମୈନାକ, ଦେବତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଯେଉଁଠି ସେବା କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ହନୁମାନ ଅଳ୍ପ ବିଶ୍ରାମ କରି ପୁଣି ଯାତ୍ରା ଜାରି ରଖନ୍ତୁ।" "କକୁତ୍ସ୍ଥଙ୍କ ଦୟା, ସୀତାଙ୍କ ବନବାସ ଓ ବାନର ମୁଖ୍ୟଙ୍କ ଶ୍ରମ ଭାବି, ତୁମେ ଉଠିଯିବା ଉଚିତ।" ଏପରି ଶୁଣି, ସ୍୵ର୍ଣ୍ଣ ଚୂଡ଼ା ମୈନାକ ପ୍ରବଳ ଗତିରେ ଲୁଣ ଜଳ ମଧ୍ୟରୁ ଉପରକୁ ଉଠିଲେ, ବୃକ୍ଷ ଓ ଲତା ତାଙ୍କୁ ଆଚ୍ଛାଦିତ କରିଥିଲା। ସେ ସମୁଦ୍ର ଜଳ ଭେଦି ଉଚ୍ଚ ହୋଇ ଦାଡ଼ିଲେ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୀବ୍ର କିରଣରେ ମେଘ ଭେଦି ଆସେ। ପାହାଡ଼ ଜଳରେ ଲୁଚିଥିଲେ, ଏବେ ତାଙ୍କର ସ୍୵ର୍ଣ୍ଣ ଚୂଡ଼ା ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ଚୂଡ଼ାମଣି ଚୂଡ଼ା, କିନ୍ନର ଓ ମହାନାଗମାନେ ଅଳଙ୍କୃତ କରିଥିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ପରି ଚମକୁଥିଲେ, ଆକାଶକୁ ଚିରି ଯାଉଥିଲେ। ଜମ୍ବୁନାଦ ସ୍୵ର୍ଣ୍ଣ ଚୂଡ଼ା ଉଠିଥିଲା, ଆକାଶ ସୁନା ରୋଷଣୀରେ ଚମକିଉଠିଲା। ଏହି ଶୁଦ୍ଧ ସ୍୵ର୍ଣ୍ଣ ଚୂଡ଼ା ସହିତ, ସେ ପାହାଡ଼ ଶତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିଲେ। ହନୁମାନ ଏହି ପାହାଡ଼କୁ ଏକାଏକି ମଧ୍ୟରେ ଦେଖି, ଏହାକୁ ବାଧା ବୋଲି ଭାବିଲେ। ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ ତାଙ୍କ ଛାତିରେ ଏହି ପାହାଡ଼କୁ ଆଘାତ କଲେ, ଯେପରି ବାୟୁ ମେଘକୁ ଟକରାଇ ଦେଉଥିଲା। ପାହାଡ଼ ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାନରଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶ ପାଇ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଗର୍ଜନ କଲେ। ଆକାଶରେ ଏହି ଶୂରବୀରଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ପାହାଡ଼ ମନରେ ଆନନ୍ଦ ଭରି, ମନୁଷ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ତାଙ୍କ ଚୂଡ଼ା ଉପରେ ଦାଡ଼ି କହିଲେ—"ହେ ବାନର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଏହି କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଛ।" "ମୋ ଚୂଡ଼ା ଉପରେ ଅବତରଣ କରି ସୁଖରେ ବିଶ୍ରାମ କର, ପରେ ଯାତ୍ରା ଜାରି ରଖ; ଏହି ସମୁଦ୍ର ରଘୁବଂଶୀୟମାନେ ବଢ଼ାଇଥିଲେ।