ବାନରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସିଂହ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହନୁମାନ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଲମ୍ବା ଛାଲ ଦେଲେ। ତାଙ୍କର ପାର୍ଶ୍ୱ ମଧ୍ୟରେ ବାୟୁ ବେଗବାନ୍ତ ହେବାରେ ମେଘର ଗର୍ଜନ ଭଳି ଧ୍ୱନି ହେଉଥିଲା। ଉତ୍ତର ଆକାଶରୁ ଖସି ପଡୁଥିବା ଉଲ୍କା ଯେପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଲଗେ, ସେହିପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାନର ମହାବୀର ହନୁମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଆଗକୁ ଡାହାଯାଉଥିବା ଅଗ୍ନିଶଳା ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ଦେହ ଏକ ବିଶାଳ ହାତୀ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଦୃଢ଼ ଦୌରି ବନ୍ଧାଯାଇଛି। ତାଙ୍କ ଦେହ ଓ ଚାଉଁ ଛାୟା ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଏକ ବାୟୁଚାଳିତ ନୌକା ଭଳି ଲଗୁଥିଲା। ଯେଉଁଠି ସେହି ବିରାଟ ବାନର ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ପହଞ୍ଚୁଥିଲେ, ସମୁଦ୍ର ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ମାତ୍ତାଳ ହୋଇଯାଉଥିଲା। ହନୁମାନ ବେଗବାନ୍ତ ହୋଇ ପାହାଡ଼ ସମାନ ତରଙ୍ଗ ଉପରେ ଝପଟି ଓଡ଼ିଯାଉଥିଲେ। ବାନର ଓ ମେଘର ବାୟୁ ଏକାଠି ହୋଇ ସମୁଦ୍ରକୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଦୋଳାଇ ଦେଉଥିଲା। ସେ, ସମୁଦ୍ରର ଲୁଣ ଜଳରେ ବିଶାଳ ତରଙ୍ଗ ନେଟ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ଟାଣି, ମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ବିଛିନ୍ନ କରୁଥିବା ସିଂହ ସମାନ ବାନର ଭଳି ଚାଲିଯାଉଥିଲେ। ବେଗରେ ସେ ମହାସାଗରର ମେରୁ ଓ ମନ୍ଦର ପରି ଉଚ୍ଚ ତରଙ୍ଗ ଗଣନା କରୁଥିବା ପରି ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରୁଥିଲେ। ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ସମୁଦ୍ରର ପାଣି ମେଘରେ ଭରି ଉତ୍ସବ ମଞ୍ଚ ଭଳି ଆକାଶରେ ଚମକୁଥିଲା। ସମୁଦ୍ରର ମାଛ, ମଗର, କୁମିର, କଚ୍ଛପ ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ତାଙ୍କର ଆବରଣ ଖୋଲିଯାଇଛି। ହନୁମାନଙ୍କୁ ଆଗକୁ ଯିବାକୁ ଦେଖି, ସମୁଦ୍ରବାସୀ ନାଗମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆକାଶରେ ଗରୁଡ଼ ବୋଲି ଭାବିଲେ। ଦୂରୁତ ଗତିରେ ଚାଲିଥିବା ସିଂହସ୍ୱରୂପ ବାନର ତାଙ୍କର ଛାୟା ଦଶ ଯୋଜନା ଚଉଡ଼ା ଓ ତିରିଶ ଯୋଜନା ଲମ୍ବା ହୋଇ ମନୋହର ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନଙ୍କ ପଛରେ ତାଙ୍କର ଛାୟା ଲୁଣ ଜଳରେ ଧଳା ଘନ ମେଘର ରେଖା ପରି ଚମକୁଥିଲା। ବିଶାଳ ଦେହ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ହନୁମାନ ବାୟୁର ପଥରେ ଏକ ପଖା ଥିବା ପାହାଡ଼ ଭଳି ଆଶ୍ରୟ ବିନା ଚମକୁଥିଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାନର-ହାତୀ ହନୁମାନ ଯେଉଁପଥରେ ଯାଉଥିଲେ, ସମୁଦ୍ର ମାନେ ଏକ ଗଭୀର ଖାଦି ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ତଳକୁ ଯିବା ସମୟରେ ଓଡ଼ିଯାଉଥିବା ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ରାଜାପକ୍ଷୀ ଭଳି ହନୁମାନ ବାୟୁ ଭଳି ଘନ ମେଘମାନେକୁ ଉଡ଼ାଇ ଦେଉଥିଲେ। ଧଳା, ଲାଲ, ନୀଳ, ଅରୁଣ ରଙ୍ଗର ମହାମେଘ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଟାଣାଯାଇ ଚମକୁଥିଲା। ମେଘମାଳା ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ପୁଣି ବାହାରି ଆସି, ସେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି କେବେ ଲୁଚି, କେବେ ପ୍ରକାଶିତ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏହିପରି ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଲମ୍ବା ଛାଲ ଦେଉଥିବା ହନୁମାନଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଚାରଣମାନେ ତାଙ୍କ ଉପରେ ପୁଷ୍ପ ବୃଷ୍ଟି କରିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଦାହ କରିଲେନି, ବାୟୁ ତାଙ୍କ ସେବା କଲେ, କାରଣ ଏହା ରାମଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ଥିଲା। ମୁନିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ, ଦେବତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଗୀତ ଗାଇ ସ୍ତୁତି କଲେ। ନାଗ, ଯକ୍ଷ ଓ ବିଭିନ୍ନ ରାକ୍ଷସମାନେ ହଠାତ୍ ଅକ୍ଲାନ୍ତ ଦେଖି ସବୁଠୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବାନରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ଏପରି ହନୁମାନ ଲମ୍ବା ଛାଲ ଦେଉଥିବାବେଳେ, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶକୁ ସମ୍ମାନ ଦେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି ସମୁଦ୍ର ଚିନ୍ତା କରିଲେ—"ମୁଁ ଯଦି ବାନରନାଥ ହନୁମାନଙ୍କୁ ସହଯୋଗ ନ କରେ, ତେବେ ସମସ୍ତଙ୍କ ନିନ୍ଦାର ଯୋଗ୍ୟ ହେବି।" ମୋତେ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶୀୟ ସଗର ବଢ଼ାଇଥିଲେ, ଏହି ବାନର ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀ, ତେଣୁ ମୋର ପ୍ରତିବନ୍ଧକ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହିପରି ଭାବି, "ମୁଁ ଏମିତି କରିବି ଯାହାରେ ବାନର ମୋ ଉପରେ ବିଶ୍ରାମ କରି ସେ ବାଞ୍ଛିତ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ପୁଣି ଯାଇପାରିବେ।" ଏହିପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିଚାର କରି, ସମୁଦ୍ର ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣନାଭି ମହାପାହାଡ଼ ମୈନାକଙ୍କୁ କହିଲେ—"ଏଠାରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମହାତ୍ମା ରାଜା ତୁମକୁ ପାତାଳବାସୀ ଅସୁରମାନଙ୍କୁ ରୋକିବା ପାଇଁ ରଖିଛନ୍ତି। ତୁମର ପ୍ରଭାବ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ରହିଛି, ତେଣୁ ମୁଁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି, ହେ ପାହାଡ଼ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଉଠ। ରାମଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଏହି ଶୂର ବାନର ତୁମ ନିକଟକୁ ଆସୁଛନ୍ତି। ମୋର ଦାୟିତ୍ୱ ହେଉଛି ତାଙ୍କୁ ସହଯୋଗ କରିବା, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁମାନେ ମୋ ପାଇଁ ପୂଜ୍ୟ, ତୁମ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ। ଆମେ ଦୁଇଁଜଣ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ବାଧା ନ ଆଣି, ସହଯୋଗ କର। ଦାୟିତ୍ୱ ପୂରଣ ନ ହେଲେ ସାଧୁମାନେ କ୍ରୋଧିତ ହୁଅନ୍ତି। ଜଳରୁ ବାହାରି ଏହି ବାନରଙ୍କୁ ବିଶ୍ରାମ ଦେଉ, ସେ ଆମ ଅତିଥି, ଲମ୍ବା ଛାଲ ଦେବା ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ। ହେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣଚୂଡ଼ା, ଦେବତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଯେଉଁ ପାହାଡ଼କୁ ସେବନ କରନ୍ତି, ତାହା ତୁମେ, ହନୁମାନଙ୍କୁ ବିଶ୍ରାମ ଦେଉ, ପରେ ସେ ଆଉ ଆଗକୁ ଯିବେ। କକୁତ୍ସ୍ଥଙ୍କ କୃପା, ସୀତାଙ୍କ ବନବାସ ଓ ବାନରନାୟକଙ୍କ ଶ୍ରମ ଭାବି, ଉଠ।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣଚୂଡ଼ା ମୈନାକ ପାହାଡ଼ ଦ୍ରୁତ ଲୁଣ ଜଳରୁ ଉଠିଲେ, ବଡ଼ ବଡ଼ ବୃକ୍ଷ ଓ ଲତାରେ ଆବୃତ। ସମୁଦ୍ର ଜଳକୁ ଭେଦି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ମେଘ ଭାଙ୍ଗି ଆଲୋକ ଦେଉଥିବା ପରି, ମୈନାକ ଉଚ୍ଚ ଚୂଡ଼ା ସହ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଦ୍ରୁତ ଉଭୟ ହୋଇ ଦେଖାଦେଲେ। ସମୁଦ୍ରର ଜଳ ଭିତରୁ ଲୁଚିଥିବା ସେ ବଡ଼ ପାହାଡ଼, ସମୁଦ୍ର ଆଦେଶରେ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତାଙ୍କର ଚୂଡ଼ା ଦେଖାଇଲେ।