ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କଥାରେ, ହନୁମାନଙ୍କ ଅତିଶୟ ବିରାଟ ଆକାର ଓ ଲାଲ ଶ୍ରୋଣି ଅଂଶ ସହିତ ସେ ଏକ ଶିଳାପର୍ବତ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ଲାଲ ଗେରୁ ରଙ୍ଗ ଛିଟି ଦିଆଯାଇଥିଲା। ବାନରମଧ୍ୟରେ ସିଂହ ସ୍ୱରୂପ ହନୁମାନ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଲାଫିବା ସମୟରେ, ସେଙ୍କୁ ଦେଖି ପବନ ତାଙ୍କ ଦୁଇ ପାର୍ଶ୍ୱ ମଧ୍ୟରେ ବହି, ମେଘ ଭଳି ଗଞ୍ଜା ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲା। ଉତ୍ତର ଆକାଶରୁ ଗୋଟିଏ ଉଲ୍କା ତଳେ ପଡ଼ୁଥିବା ପରି, ସେ ବିରାଟ ବାନର ଏଉଁପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ହନୁମାନ ଦେହ ଚାଲିଯାଉଥିବା ସମୟରେ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଏବଂ ବଡ଼ ହାତୀ ଯେଉଁଥିପରି ଏକ ଦୃଢ଼ ରସିରେ ବାନ୍ଧି ଦିଆଯାଇଥିଲା। ସେ ତାଙ୍କ ଦେହ ଏବଂ ଗଭୀର ଛାୟା ସହିତ, ବାୟୁ ଚାଳିତ ଏକ ନୌକା ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେଉଁଥି ସମୁଦ୍ରରେ ବିଲୀନ ହେଉଥିଲା। ହନୁମାନ ଯେଉଁ ସମୁଦ୍ର ଅଞ୍ଚଳକୁ ପହଞ୍ଚୁଥିଲେ, ତାହା ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିର ଚାପରେ ପାଗଳ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ବିରାଟ ବାନର ବଡ଼ ଗତିରେ ସମୁଦ୍ରର ଶିଖର ଭଳି ଉଚ୍ଚ ତରଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ଲାଫି ଦେଉଥିଲେ। ହନୁମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାୟୁ ଓ ମେଘର ବାୟୁ ଦୁଇଁ ଏକାଠି ହେଇ ସମୁଦ୍ରକୁ ହଳାଇ ଦେଉଥିଲେ, ଯାହା ଭୟଙ୍କର ଗଞ୍ଜା ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲା। ବାନରମଧ୍ୟରେ ସିଂହ ହନୁମାନ ତରଙ୍ଗର ଜାଲ ଟାଣି ଦେଉଥିଲେ, ଆକାଶ ଓ ଭୂମିକୁ ବିକ୍ଷିପ୍ତ କରୁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେ ଅତି ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ସମୁଦ୍ରର ମେରୁ ଓ ମନ୍ଦାର ପର୍ବତ ଭଳି ଉଚ୍ଚ ତରଙ୍ଗ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ, ଏପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ ଯେଉଁଥି ତରଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ଗଣନା କରୁଥିଲେ। ହନୁମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ତରଙ୍ଗ ଆକାଶରେ ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲା, ଏବଂ ମେଘରେ ଭରି ଯାଇ, ଶରତକାଳୀନ ମେଘ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସମୁଦ୍ର ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ହନୁମାନଙ୍କ ଚାପରେ ଶାର୍କ, ମଗର, ମାଛ ଓ କାଚୁଆ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଏପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ ଯେଉଁଥି ତାଙ୍କ ଶରୀରର ଆବରଣ ଖୋଲି ଯାଇଛି। ତାଙ୍କୁ ଆଗକୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି ସମୁଦ୍ରର ନାଗମାନେ ହନୁମାନକୁ ଆକାଶରେ ଗରୁଡ଼ ଭଳି ଭାବିଥିଲେ। ହନୁମାନଙ୍କ ଛାୟା ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଦଶ ଯୋଜନା ଚଉଡ଼ା ଓ ତିରିଶ ଯୋଜନା ଲମ୍ବା ହେଇ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନଙ୍କ ଛାୟା ଲବଣ ଜଳରେ ଧଳା ଘନ ମେଘର ଧାର ଭଳି ଚମକୁଥିଲା। ଅତି ବିରାଟ ଦେହ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ହନୁମାନ ବାୟୁର ପଥରେ ଆଶ୍ରୟ ନ ଥିବା ଏକ ପର୍ବତର ଡେଙ୍ଗା ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ହନୁମାନ ହାତୀ ଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାନର ଚାଲିଯାଉଥିବା ପଥରେ ସମୁଦ୍ର ଏକ ଖାଦି ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେ ଆକାଶରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ତୀବ୍ର ଗତିରେ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ଝୁଣ୍ଡ ମଧ୍ୟରେ ଯାଉଥିଲେ, ରାଜା ପକ୍ଷୀ ଭଳି ମେଘ ଝୁଣ୍ଡକୁ ବାୟୁରେ ବିକ୍ଷିପ୍ତ କରୁଥିଲେ। ଧଳା, ଲାଲ, ନୀଳ ଓ ମନ୍ଜିଷ୍ଠା ରଙ୍ଗର ମେଘ ହନୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତାଣି ଦିଆଯାଇ ଚମକୁଥିଲା। ମେଘର ମାସ୍ତକ ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ପୁନଃ ପୁନଃ ବାହାରି ଆସୁଥିବା ହନୁମାନ ଏକା ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି କେବେ ଗୁପ୍ତ, କେବେ ପ୍ରକାଶ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏହି ଦ୍ରୁତ ବାନରଙ୍କ ଲାଫ ଦେଖି ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଚାରଣମାନେ ଫୁଲ ବର୍ଷା କରିଥିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ହନୁମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଲାଫିବା ସମୟରେ ଜଳାଇ ଦେଉନାହିଁ, ବାୟୁ ତାଙ୍କ ସେବା କରୁଥିଲା, ଏହି ସବୁ ରାମଙ୍କ କାମ ସଫଳ କରିବା ପାଇଁ। ମୁନିମାନେ ଆକାଶରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ହନୁମାନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ, ଦେବତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଗୀତ ଗାଇ ବନବାସୀ ହନୁମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ। ନାଗ, ଯକ୍ଷ, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ରାକ୍ଷସମାନେ ହନୁମାନଙ୍କୁ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ଶକ୍ତି ଦେଖି ବିନା କ୍ଳାନ୍ତିରେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ। ହନୁମାନ ଲାଫି ଯାଉଥିବା ସମୟରେ, ସମୁଦ୍ର ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶକୁ ସମ୍ମାନ ଦେବାକୁ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲା। ସମୁଦ୍ର ଭାବିଲା, "ମୁଁ ଯଦି ହନୁମାନଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ ନ କରିବି, ତେବେ ସମସ୍ତଙ୍କ ନିନ୍ଦାର ପାତ୍ର ହେବି।" ସେ ଭାବିଲା, "ମୁଁ ସାଗର, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ସ୍ୱାମୀ ଦ୍ୱାରା ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛି, ଏହି ବାନର ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ସଚିବ; ତେଣୁ ମୋର ବାଧା ଦେବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।" ସମୁଦ୍ର ନିଶ୍ଚୟ କଲା, "ମୁଁ ଏପରି କରିବି ଯେ ବାନରଟି ମୋପରେ ବିଶ୍ରାମ କରିବ, ଏବଂ ବିଶ୍ରାମ କରି ସେ ଅନ୍ୟ ଅଂଶ ଖୁସି ହେଇ ଚାଲିଯିବ।" ଏପରି ବିଚାର କରି, ସମୁଦ୍ର ମୈନାକ ପର୍ବତକୁ କହିଲା, ଯେଉଁଥି ସମୁଦ୍ର ଜଳ ତଳେ ଲୁଚିଥିଲେ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ନାଭି ଥିଲା। ସମୁଦ୍ର କହିଲା, "ବଡ଼ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ଏଠାରେ ଅସୁରମାନଙ୍କ ନିମ୍ନ ଲୋକ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ବାଧା ଭାବରେ ରଖାଯାଇଛି। ତୁମ ଶକ୍ତି ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ତୁମେ ଅପାର ନିମ୍ନ ଲୋକର ଦ୍ୱାରକୁ ଆଟକାଇ ରଖିଛ; ତୁମ ଶକ୍ତି ଚାରିଦିଗରେ, ଉପରେ ଓ ତଳେ ବିସ୍ତାରିତ। ତେଣୁ ମୁଁ ଚାହେଁ, ମୈନାକ, ତୁମେ ଉଠ।" "ଏହି ବିରାଟ ହନୁମାନ, ବାନରମଧ୍ୟରେ ସିଂହ, ରାମଙ୍କ କାମ ପାଇଁ ଆକାଶରେ ଲାଫି ଆସୁଛି। ମୋର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ହେଉଛି ଏହି ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶକୁ ସମ୍ମାନ ଦେବା; ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁମାନେ ମୋତେ ଦେବା ସମ୍ମାନ ଯୋଗ୍ୟ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉଚିତ।" "ତୁମେ ଆମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କର, ଯେଉଁଥି ଆମ କାର୍ଯ୍ୟ ବାଧା ନ ପାଉ; କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିଲେ ମହାପୁରୁଷମାନେ କ୍ରୋଧିତ ହେଇଥାନ୍ତି।" "ଜଳରୁ ଉଠି, ଏହି ବାନରଟି ତୁମପରେ ବିଶ୍ରାମ କରିବ; ସେ ଆମ ଅତିଥି, ସମ୍ମାନ ଯୋଗ୍ୟ, ଲାଫିବାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ।" "ମୈନାକ, ତୁମର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶିଖର ଦେବତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସେବା କରୁଛନ୍ତି; ହନୁମାନ ତୁମପରେ ବିଶ୍ରାମ କରି, ତାପରେ ତାଙ୍କ ଯାତ୍ରା ଚାଲିଯିବ।" "କକୁତ୍ସ୍ଥଙ୍କ ଦୟା, ସୀତାଙ୍କ ବନବାସ ଓ ବାନର ମୁଖ୍ୟଙ୍କ ଶ୍ରମ ଭାବି, ତୁମେ ଉଠି ଆସିବା ଉଚିତ।" ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣି, ମୈନାକ ପର୍ବତ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶିଖର ସହିତ, ତୁରନ୍ତ ଲବଣ ଜଳରୁ ଉଠିଲେ, ବଡ଼ ବଡ଼ ଗଛ ଓ ଲତାରେ ଆବୃତ। ତାପରେ, ସମୁଦ୍ର ଜଳକୁ ଭାଙ୍ଗି, ମୈନାକ ପର୍ବତ ଉଚ୍ଚ ଭାବେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେଉଁଥି ତୀବ୍ର ରଶ୍ମିର ସୂର୍ଯ୍ୟ ମେଘକୁ ଭିଦି ଦେଉଥିବା ପରି।