ପବନପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍, ତାଙ୍କର ପୁଞ୍ଜି ଦ୍ୱାରା ଏକ ବୃତ୍ତ ତିଆରି କରି, ଧଳା ଦାନ୍ତର ଚମକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଉଥିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଆଭାମଣ୍ଡଳ ଘେରି ରହିଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେହି ବିଶାଳ ବାନର, ତାଙ୍କର ଲାଲ୍ ଶଣ୍ଡି ପ୍ରଦେଶ ଦ୍ୱାରା, ଲାଲ୍ ଗେରୁଆ ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗାଯିଥିବା ଏକ ଫାଟିଯାଇଥିବା ପାହାଡ଼ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଉଥିଲେ। ବାନରମଧ୍ୟରେ ସିଂହ ହନୁମାନ୍, ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଲାଘୁଡ଼ି ଦେଉଥିବା ବେଳେ, ତାଙ୍କର ଦୁଇ ପାର୍ଶ୍ୱ ମଧ୍ୟରେ ବାତାସ ଚଳିଥିଲା, ଯାହା ମେଘମାଳା ଗର୍ଜନ ପରି ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲା। ଉତ୍ତରାକାଶରୁ ଏକ ଉଲ୍କା ତଳେ ପଡ଼ୁଥିବା ପରି, ସେ ବଳଶାଳୀ ବାନର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଆକାଶରେ ଦୌଡ଼ୁଥିବା ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିଶଳା ପରି, ସେଉଁଠି ଏକ ବଡ଼ ହାତୀ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର ପାଖରେ ଦୃଢ଼ ଦାଡ଼ି ବାନ୍ଧାଯାଇଥିଲା। ତାଙ୍କର ଶରୀର ଓ ତାର ଗଭୀର ଛାୟା ଉପରେ ପଡ଼ିଥିଲା, ଏବଂ ସେ ବାତାସ ଦ୍ୱାରା ଚଳିଥିବା ଏକ ନୌକା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯାହା ସମୁଦ୍ରରେ ଡୁବିଛି। ଯେଉଁଠି ସେ ବଡ଼ ବାନର ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ପହଞ୍ଚୁଥିଲେ, ସେଠାରେ ସମୁଦ୍ର ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ମଦମସ୍ତ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ହନୁମାନ୍ ବେଗରେ ସମୁଦ୍ର ତରଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ଲାଘୁଡ଼ି ଦେଉଥିଲେ, ଯେଉଁ ତରଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ପାହାଡ଼ ପରି ଉଚ୍ଚ ଥିଲେ। ବାନର ଓ ମେଘର ବାତାସ ଏକାଠି ହୋଇ, ସମୁଦ୍ରକୁ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନରେ ଉତ୍ପାତ କରୁଥିଲେ। ସେ ବାନର ତରଙ୍ଗମାଳାକୁ ଟାଣି ନେଇ, ମାନେ ଦିଗ୍ବିଦିଗ୍ ଛିଟାଇ ଦେଉଥିଲେ, ଯେପରି ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ମିଶିଯାଉଛି। ମହାବେଗରେ ସେ ମହାସମୁଦ୍ରର ତରଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ଲାଘୁଡ଼ି, ମେରୁ ଓ ମନ୍ଦର ପରି ଉଚ୍ଚ ତରଙ୍ଗ ଗଣନା କରୁଥିଲେ। ସେ ବେଳେ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଉତ୍ପାତ ହୋଇଥିବା ଜଳ ଏବଂ ମେଘରେ ଭରିଥିବା ସମୁଦ୍ର ଆକାଶରେ ଶରତ ମେଘମାଳା ପରି ଚମକୁଥିଲା। ସେଠାରେ ମାଛ, ମଗର, ଶଙ୍ଖଚିଲି, କଚ୍ଛପ ଏମିତି ଜଳଚର ପ୍ରାଣୀମାନେ ମାନେ ତାଙ୍କର ଅବରଣ ଖୋଲିଯାଇଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ବନରାଜ ହନୁମାନ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ସମୁଦ୍ରବାସୀ ନାଗମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆକାଶରେ ଗରୁଡ଼ ପରି ଭାବିଲେ। ହନୁମାନଙ୍କର ଛାୟା, ତାଙ୍କର ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ, ଦଶ ଯୋଜନା ଚଉଡ଼ା ଓ ତିରିଶ ଯୋଜନା ଲମ୍ବା ହୋଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା। ବାନରପୁତ୍ରଙ୍କର ଛାୟା ଲବଣ ଜଳରେ ଧଳା ଘନ ମେଘର ରେଖା ପରି ଚମକୁଥିଲା। ସେ ବଡ଼ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ବାନର, ଅତି ବିଶାଳ ଦେହ ଧାରଣ କରି, ବାତାସର ମାର୍ଗରେ ଅବଳମ୍ବନ ଛାଡ଼ି ଏକ ପଖି ଗିରି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ବାନର-ହାତୀ ହନୁମାନ୍ ଦୂର୍ଦ୍ଦମ ଗତିରେ ଏମିତି ଚାଲିଥିଲେ, ଯେଉଁଠି ସେ ଯାଉଥିଲେ, ସମୁଦ୍ର ଏକ ବଡ଼ ଖାଇ ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ଖଗମାଳା ମଧ୍ୟରେ ତଳକୁ ଯିବା ବେଳେ, ବିହଙ୍ଗରାଜ ପରି, ହନୁମାନ୍ ମେଘମାଳାକୁ ବାତାସ ପରି ଚିରି ଦେଉଥିଲେ। ବଡ଼ ଧଳା, ଲାଲ୍, ନୀଳ ଓ ଗେରୁଆ ମେଘମାଳା ବାନର ଦ୍ୱାରା ଟାଣି ନେଉଥିବା ପରି ଚମକୁଥିଲା। ସେ ମେଘମାଳା ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ପୁଣି ବାହାରି ଆସୁଥିଲେ—କେବେ ଲୁଚି, କେବେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି। ସେ ବେଳେ, ଏହି ଦ୍ରୁତଗାମୀ ବାନରଙ୍କୁ ଦେଖି ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଚାରଣମାନେ ସେଠି ଫୁଲ ବିଛିଡ଼ିଲେ। ବନରାଜ ଲାଘୁଡ଼ିବା ବେଳେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ତାପିତ କଲେ ନାହିଁ, ବାତାସ ତାଙ୍କ ସେବା କଲା—ଏହା ସବୁ ରାମଙ୍କ କାମ ସଫଳ କରିବା ପାଇଁ। ମହାର୍ଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ, ଦେବତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଅଟବୀବାସୀ ହନୁମାନ୍ଙ୍କ ଗୀତ ଗାଇଲେ। ନାଗ, ଯକ୍ଷ ଓ ବିଭିନ୍ନ ରାକ୍ଷସମାନେ ବନରମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହନୁମାନ୍କୁ କ୍ଲାନ୍ତିହୀନ ଦେଖି ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ବନରସିଂହ ହନୁମାନ୍ ଲାଘୁଡ଼ିବା ବେଳେ, ସମୁଦ୍ର ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁବଂଶର ସମ୍ମାନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କରିଲା—"ମୁଁ ଯଦି ବନରାଜ ହନୁମାନ୍ଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ ନକରେ, ତେବେ ସମସ୍ତଙ୍କ ନିନ୍ଦାର ପାତ୍ର ହେବି।" "ମୋତେ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ରାଜା ସଗର ବଢ଼ାଇଥିଲେ, ଏହି ବନର ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁମାନେଙ୍କ ପରାମର୍ଶଦାତା, ଏହିଠାରେ ମୋ ଦ୍ୱାରା ବାଧା ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହି ବନର ମୋ ଉପରେ ବିଶ୍ରାମ କରି, ଶେଷ ଯାତ୍ରା ଆନନ୍ଦରେ ଅତିକ୍ରମ କରୁନ୍।" ଏହି ପରି ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ସମୁଦ୍ର ତଳରେ ଗୋପନ ହୋଇଥିବା ସୁବର୍ଣ୍ଣନାଭି ମହାପର୍ବତ ମୈନାକଙ୍କୁ କହିଲେ—"ଏଠାରେ ଦେବତାମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ତୁମେ ତଳସ୍ଥ ଅସୁରମାନେ ପାଇଁ ବାରିକା ହୋଇ ରହିଛ।" "ତୁମର ଶକ୍ତି ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଅଛି—ଉପରେ, ତଳେ, ଚାରିପାଖରେ। ଏହିପରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତ, ଉଠିପଡ଼। ହନୁମାନ୍, ବନରମଧ୍ୟରେ ବିର, ରାମଙ୍କ କାମ ପାଇଁ ଆସୁଛନ୍ତି। ମୋ ଦାୟିତ୍ୱ ତାଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁମାନେ ମୋ ପାଇଁ ପୂଜ୍ୟ, ତୁମ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ମାନ୍ୟ।" "ତୁମେ ଆମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କର, ଯେପରି ଆମ କାମ ବିଘ୍ନିତ ନହୁଏ; କାର୍ଯ୍ୟ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିଲେ, ଧର୍ମମାନେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି। ପାଣିରୁ ଉଠି, ଏହି ବନର ତୁମ ଉପରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁନ୍; ସେ ଆମର ଅତିଥି, ସମସ୍ତ ଲାଘୁଡ଼ିବାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।" "ମୈନାକ, ତୁମର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶିଖର ଉପରେ ଦେବତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସେବା କରନ୍ତି; ହନୁମାନ୍ ତୁମ ଉପରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁନ୍, ପରେ ତାଙ୍କର ଯାତ୍ରା ଆଗେ ବଢ଼ୁ। କକୁତ୍ସ୍ଥଙ୍କର କୃପା, ସୀତାଙ୍କର ବନବାସ ଓ ବନରମୁଖ୍ୟଙ୍କର ଶ୍ରମକୁ ଭାବି, ତୁମେ ଉଠିପଡ଼।" ଏହିପରି ଶୁଣି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶିଖର ମୈନାକ ପର୍ବତ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଲବଣ ଜଳରୁ ଉପରକୁ ଉଠିଲେ, ତାଙ୍କ ଶିର ଉପରେ ବିଶାଳ ବୃକ୍ଷ ଓ ଲତା ଛାଡ଼ିଥିଲା।