ହନୁମାନ୍ଙ୍କ ଶରୀର ଉପରେ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ମନୋହର ଓ ଶୁଭାସିତ ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି ପଡ଼ିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଉଦୟମାନ ମେଘ ମଧ୍ୟରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଝଙ୍କାର ହେଉଥିବା ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ । ତାଙ୍କର ଗତିରେ ଜଳରେ ଛିଟାଯାଇଥିବା ଫୁଲଗୁଡ଼ିକ ଏମିତି ଚମକୁଥିଲା, ଯେପରି ଆକାଶରେ ତାରା ଅଥବା ଦୀପ ଜ୍ଵାଳି ଉଠିଛି । ତାଙ୍କର ବିଶାଳ ହାତ ଦୁଇଟି ଆକାଶକୁ ପ୍ରସାରିତ ହୋଇ, ମଣ୍ଡପର ଶିଖର ଉପରୁ ବାହାରିଥିବା ପାଞ୍ଚମୁଖୀ ସର୍ପ ଦୁଇଟି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା । ଏହି ମହାବଳୀ ବନରାଜ ଏମିତି ଚମକୁଥିଲେ, ଯେପରି ସେ ସମୁଦ୍ରର ତରଙ୍ଗ ସହିତ ପିଇଯାଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ଆକାଶ ପାଇଁ ତୀବ୍ର ତୃଷ୍ଣା ଅନୁଭବ କରୁଛନ୍ତି । ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ତୀବ୍ର ବାୟୁ ସହ ଚାଲି, ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପରି ଚମକୁଥିଲା ଏବଂ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଜ୍ଵଳିଥିବା ଅଗ୍ନି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା । ପିଙ୍ଗଳ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଏହି ବନରାଜଙ୍କ ତାଲପରି ଗୋଲା ଚକ୍ଷୁ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଧ୍ୟାନ ଲଗାଇ ଚମକୁଥିଲା । ତାଙ୍କର ଲାଲ ନାକ ସହିତ ମୁହଁ ସନ୍ଧ୍ୟା ରଙ୍ଗର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଡିସ୍କ ପରି ରକ୍ତିମ ହେଉଥିଲା । ଯେତେବେଳେ ସେ ଉଡ଼ି ଲାଗିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ପୁଛ ଆକାଶରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପତାକା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା । ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍ ତାଙ୍କର ପୁଛର ଚକ୍ର ଓ ଧଳା ଦାନ୍ତର ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ତେଜସ୍ୱୀ ହାଲୋରେ ଘେରିଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ । ତାଙ୍କର ଲାଲ ନିତମ୍ଭ ଅଂଶ ଫଟିଯାଇଥିବା ଓ ରକ୍ତ ଗେରୁ ପତିଥିବା ପାହାଡ଼ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଉଥିଲା । ବନରାଜ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଝପଟା ମାରି ଯିବା ବେଳେ, ତାଙ୍କର ଦୁଇ ପାର୍ଶ୍ୱ ମଧ୍ୟରେ ବାୟୁ ମେଘର ଗର୍ଜନ ପରି ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲା । ଉତ୍ତର ଆକାଶରୁ ଗିରିଥିବା ଉଲ୍କା ପରି ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବନରାଜ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ । ଉଡ଼ୁଥିବା ଅଗ୍ନିଶଳା ପରି ଚମକୁଥିବା ବନରାଜ, ଏକ ବଡ଼ ଦାନ୍ତି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯାହା ପାଶ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧାଯାଇଛି । ତାଙ୍କର ଶରୀର ଓ ତାଙ୍କର ଛାୟା ଉପରେ, ସେ ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ବାୟୁ ଚାଳିତ ଏକ ନୌକା ସମୁଦ୍ରରେ ବିଲୀନ ହେଉଛି । ଯେଉଁଠାରେ ସେ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ପହଞ୍ଚୁଥିଲେ, ସେଠି ତାଙ୍କର ଦେହର ପ୍ରଭାବରେ ସମୁଦ୍ର ମାନେ ମଦୋନ୍ମତ ହୋଇଯାଉଥିଲେ । ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବନରାଜ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ପାହାଡ଼ ସମ ତରଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରୁଥିଲେ । ବନରାଜଙ୍କ ବାୟୁ ଓ ମେଘର ବାୟୁ ଏକାସাথে ସମୁଦ୍ରକୁ କମ୍ପିତ କରୁଥିଲା, ଯାହା ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲା । ସେ ଲବଣ ଜଳରେ ବଡ଼ ତରଙ୍ଗର ଜାଲକୁ ଟାଣି, ମନ୍ଦ୍ର ଓ ମେରୁ ପରି ଉଠୁଥିବା ତରଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ଗଣି ଗଣି ଲାଘିଯାଉଥିଲେ, ଏବଂ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ମିଶିଯାଉଛି ବୋଲି ଦେଖାଯାଉଥିଲା । ଏହି ସମୟରେ ଜଳ ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବରେ ଧ୍ୱନିତ ହୋଇ, ମେଘରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଶରତ୍କାଳୀନ ମେଘ ମାଳା ପରି ଆକାଶରେ ଚମକୁଥିଲା । ଏଠାରେ ମାଛ, ମଗର, ମତ୍ସ୍ୟ ଓ କୁର୍ମ ମାନେ ତାଙ୍କର ଶରୀର ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ସେମାନଙ୍କର ଅବରଣ ଖୋଲିଯାଇଛି । ତାଙ୍କୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଥିବା ଦେଖି, ସମୁଦ୍ର ନିବାସୀ ସର୍ପମାନେ ଏହି ବନରାଜଙ୍କୁ ଆକାଶରେ ଗରୁଡ଼ ବୋଲି ଭାବିଲେ । ତାଙ୍କର ଛାୟା ଦଶ ଯୋଜନା ଚଉଡ଼ା ଓ ତିରିଶ ଯୋଜନା ଲମ୍ବା ହୋଇ ଚମକୁଥିଲା । ବାୟୁପୁତ୍ରଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲୁଥିବା ଏହି ଛାୟା ଲବଣ ଜଳରେ ଧଳା ଘନ ମେଘ ଶୃଙ୍ଖଳା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା । ବଡ଼ ଦେହ ଓ ତେଜସ୍ୱୀ ବନରାଜ ବାୟୁର ମାର୍ଗରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ପର୍ବତ ପରି ଆଧାର ଛାଡ଼ି ଚମକୁଥିଲେ । ଏହି ବନରାଜ ଦାନ୍ତି ପରି ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଯାଉଥିବା ସମୟରେ, ସେ ଯେଉଁ ମାର୍ଗରେ ଯାଉଥିଲେ, ସମୁଦ୍ର ଏକ ଖାଦ୍ୟ ପାତ୍ର ପରି ହୋଇଯାଉଥିଲା । ହନୁମାନ୍ ଆକାଶରେ ପକ୍ଷୀ ଝୁଣ୍ଡ ମଧ୍ୟରେ ଯିବାବେଳେ, ରାଜା ପକ୍ଷୀ ପରି ମେଘମାଳାକୁ ବାୟୁ ପରି ଉଡ଼ାଇ ଦେଉଥିଲେ । ଧଳା, ଲାଲ, ନୀଳ, ଓ ମଞ୍ଜିଷ୍ଠା ରଙ୍ଗର ବଡ଼ ବଡ଼ ମେଘ ତାଙ୍କର ଗତିରେ ନେଇଯାଉଥିଲା । ମେଘମାଳା ମଧ୍ୟରେ ବାରମ୍ବାର ପ୍ରବେଶ କରି ବାହାରି ଆସି, ସେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି କେବେ ଲୁଚି, କେବେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଥିଲେ । ଏହି ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ବନରାଜଙ୍କୁ ଦେଖି ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଚାରଣମାନେ ସେଠି ଫୁଲ ବୃଷ୍ଟି କରିଲେ । ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଜଳିଇ ଦେଉନାହିଁ, ବାୟୁ ତାଙ୍କର ସେବା ପ୍ରଦାନ କରୁଥିଲା, କାରଣ ସେ ରାମଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ଯାଉଥିଲେ । ରୁଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଥିଲେ, ଦେବତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଇ, ଏହି ଅରଣ୍ୟବାସୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ । ନାଗ, ଯକ୍ଷ ଓ ବିଭିନ୍ନ ରାକ୍ଷସମାନେ ଏହି ବନରାଜଙ୍କୁ ଅଚିରେ କ୍ଲାନ୍ତିହୀନ ଦେଖି ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ । ଯେତେବେଳେ ବନରାଜ ହନୁମାନ୍ ଝପଟା ମାରୁଥିଲେ, ସମୁଦ୍ର ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶକୁ ସମ୍ମାନ କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କରିଲେ—"ମୁଁ ଯଦି ବନରାଜଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ ନ କରିବି, ତେବେ ସମସ୍ତଙ୍କ ନିନ୍ଦାର ପାତ୍ର ହେବି । ସାଗର, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଢ଼ିଥିଲି, ଏହି ବନରାଜ ମଧ୍ୟ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁଙ୍କ ପରାମର୍ଶଦାତା, ତେଣୁ ମୋତେ ମାନ୍ୟ ଦେଉଥିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ । ଏହିପରି ସେ ମୋ ଉପରେ ବିଶ୍ରାମ କରି, ଶେଷ ଯାତ୍ରା ସୁଖରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିପାରିବେ ।" ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି ସମୁଦ୍ର, ସମୁଦ୍ର ତଳେ ଗୁପ୍ତ ଥିବା ସୁବର୍ଣ୍ଣନାଭି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତ ମୈନାକଙ୍କୁ କହିଲେ—"ଏଠି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ତୁମେ ଅସୁରମାନଙ୍କ ଦଳ ପାଇଁ ଅବରୋଧ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛ । ତୁମେ ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅପାର ପାତାଳ ଦ୍ୱାରକୁ ଅବରୋଧ କରି ରଖ, ଯାହାଠାରୁ ସେମାନେ ପୁନଃ ଉପରକୁ ଆସିନ ପାରିବେ ।