ହନୁମାନ୍ଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ବନର ଗଛରେ ଥିବା ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ଫୁଲ ତାଙ୍କର ଦୂତିୟ ପବନ ଦ୍ୱାରା ଉଡି, ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ହାଲୁକା ଭାବେ ପଡ଼ିଲା। ଏହି ଫୁଲର ଛଟାରେ ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର ରାତିର ତାରାମଣ୍ଡଳ ଭଳି ଅଲୋକିତ ହେଇଯାଇଥିଲା। ଏହି ସୁଗନ୍ଧିତ ରଙ୍ଗିନ ଫୁଲର ଝରଣାରେ ହନୁମାନ୍ ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ମେଘମାଳା ମଧ୍ୟରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଚମକୁଛି। ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଉଡ଼ିଯାଇଥିବା ଫୁଲରେ ଝାଞ୍ଜା ମାନେ ସମୁଦ୍ର ଜଳରେ ତାରା କିମ୍ବା ଆକାଶକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିବା ଦୀପ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ହନୁମାନ୍ ଆକାଶରେ ଦୁଇଟି ବଡ଼ ବଡ଼ ବାହୁ ପ୍ରସାରିତ କରିଥିଲେ, ଯାହା ଦେଖି ଲାଗୁଥିଲା ଯେପରି ପାହାଡ଼ ଶିଖରରୁ ପଞ୍ଚମୁଖୀ ନାଗ ଦୁଇଟି ବାହାରୁଛି। ସେ ବଡ଼ ମାରୁତି ବନର ମଧ୍ୟରେ ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ସେ ସମୁଦ୍ରର ଶଙ୍ଖଳା ତରଙ୍ଗକୁ ପିଇଯାଉଛନ୍ତି, କିମ୍ବା ଆକାଶକୁ ପିଇବାକୁ ତୃଷ୍ଣା ହେଇଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ, ପବନର ଗତିକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା, ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଭଳି ଚମକୁଥିଲା, ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଅଗ୍ନି ଜଳିଥିବା ପରି। ତାଙ୍କର ବଡ଼ ବଡ଼ ଗୋଲାକାର ଚକ୍ଷୁ, ପିତାମ୍ବର ରଙ୍ଗର, ଚନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟର ଭଳି ଅଡ଼ିଗ ଥିଲା। ତାଙ୍କ ମୁହଁ ଲାଲ ନାକରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଲି ଲାଗିଥିବା ପରି ଲାଲିମା ଚମକୁଥିଲା। ଲମ୍ବା ଲମ୍ବା ପୁଛ ଉଠାଇ ଲାଗିଥିଲେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପତାକା ଆକାଶରେ ଫଡ଼ିଉଛି। ପବନପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍, ପୁଛର ଚକ୍ର ଏବଂ ଧଳା ଦାନ୍ତର ଚମକରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରେ ହାଲୋ ଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଲାଲ ନିତମ୍ଭ ଅଞ୍ଚଳ ରଙ୍ଗିନ ପାହାଡ଼ ମାନେ ଗେରୁ ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗାଇଯିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ବନରେ ସିଂହ ଭଳି ହନୁମାନ୍ ଯେତେବେଳେ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଲାଂଘୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଦୁଇ ପାର୍ଶ୍ୱ ମଧ୍ୟରେ ବାୟୁ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲା। ଉତ୍ତର ଦିଗରୁ ମହାପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଧୂମକେତୁ ଯେପରି ତାର ଚିହ୍ନ ଦେଇ ପଡ଼େ, ସେହିପରି ହନୁମାନ୍ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଉଡ଼ୁଥିବା ଅଗ୍ନିଶଳା ଭଳି ଚମକୁଥିବା ହନୁମାନ୍ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ବଡ଼ ହାତୀ ଦୁଇ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଦାଡ଼ି ଦେଇ ବନ୍ଧାଯାଇଛି। ତାଙ୍କ ଶରୀର ଏବଂ ତାର ଛାୟା ଉପରେ ଆକାଶରେ ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ପବନ ଚାଳିତ ନୌକା ସମୁଦ୍ରରେ ଡୁବୁଛି। ସେ ସମୁଦ୍ରର ଯେଉଁଠାରେ ପହଞ୍ଚୁଥିଲେ, ସମୁଦ୍ର ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ମଦୋନ୍ମତ ହୋଇଯାଉଥିଲା। ଶୀଘ୍ର ଗତିରେ ସେ ସମୁଦ୍ର ତରଙ୍ଗର ଶିଖରକୁ ପାର କରୁଥିଲେ, ଯାହା ପାହାଡ଼ ଭଳି ଉଠିଥିଲା। ବନର ବାୟୁ ଏବଂ ମେଘର ବାୟୁ ଏକାସାଥିରେ ସମୁଦ୍ରକୁ କମ୍ପାଇ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କରାଉଥିଲେ। ସେ ଲବଣ ଜଳର ତରଙ୍ଗ ଜାଲକୁ ଟାଣି ନେଇ, ଏମିତି ଲାଂଘୁଥିଲେ, ଯେପରି ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଅଲଗା କରୁଛନ୍ତି। ଶୀଘ୍ର ଗତିରେ ସେ ବିସ୍ତୃତ ସମୁଦ୍ରର ତରଙ୍ଗ ଉପରେ ଲାଂଘୁଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ତରଙ୍ଗ ମେରୁ ଓ ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ ପରି ଉଠି ଥିଲା। ସେତେବେଳେ, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଗର୍ଜିଥିବା ଜଳ ଏବଂ ମେଘରେ ଆକାଶ ଶରଦ ମେଘ ଭଳି ଚମକୁଥିଲା। ଏଠାରେ ମାଛ, ମଗର, କୁମିର ଓ କଚ୍ଛପ ମାନେ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଉଦ୍ଭାସିତ ହୋଇ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ତାଙ୍କର ଅବରଣ ଖୋଲାଯିଯାଇଛି। ହନୁମାନ୍ଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି ସମୁଦ୍ରବାସୀ ସର୍ପମାନେ ଭାବିଲେ, ଏହି ବନର ସିଂହ ଗରୁଡ଼ ଆକାଶରେ ଉଡୁଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଛାୟା ଦଶ ଯୋଜନା ଚଉଡ଼ା ଓ ତିରିଶି ଯୋଜନା ଲମ୍ବା ହୋଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ଛାୟା ଲବଣ ଜଳରେ ଧଳା ଘନ ମେଘ ଶୃଙ୍ଖଳା ଭଳି ଚମକୁଥିଲା। ବଡ଼ ଦେହ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତେଜରେ ହନୁମାନ୍ ପବନ ପଥରେ ଆସ୍ତିର ମେଘପର୍ବତ ଭଳି ଅନାଶ୍ରିତ ଚମକୁଥିଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହନୁମାନ୍ ଯେଉଁ ପଥେ ଯାଉଥିଲେ, ସେଠାରେ ସମୁଦ୍ର ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ଏକ ଖାଲି ଟ୍ରଫ୍ ବନାଯାଇଛି। ପକ୍ଷୀ ଝୁଣ୍ଡ ମଧ୍ୟରେ ଆସି ହନୁମାନ୍ ଯେତେବେଳେ ଅବତରଣ କରୁଥିଲେ, ସେ ବିନ୍ଦ୍ୟାଚଳ ରାଜା ଭଳି ମେଘମାଳାକୁ ପବନ ଦ୍ୱାରା ଉଡ଼ାଇ ଦେଉଥିଲେ। ଧଳା, ଲାଲ, ନୀଳ ଓ ଗେରୁ ରଙ୍ଗର ବଡ଼ ବଡ଼ ମେଘ ହନୁମାନ୍ ଦ୍ୱାରା ଟାଣି ନେଉଥିବାରେ ଚମକୁଥିଲା। ସେ ମେଘମାଳା ଭିତରୁ ବାହାରୁଥିବା ଓ ପୁଣି ପ୍ରବେଶ କରୁଥିବାରେ, କେବେ ଲୁଚି, କେବେ ଖୋଲା ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏହି ଶୀଘ୍ର ଗତିରେ ଲାଂଘୁଥିବା ହନୁମାନ୍ଙ୍କୁ ଦେଖି ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଚାରଣମାନେ ସେଠାରେ ଫୁଲ ବର୍ଷା କରିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ତାପିତ କରିଲେ ନାହିଁ, ବାୟୁ ତାଙ୍କର ସେବା କରିଲା, କାରଣ ଏହି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ରାମଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ ପାଇଁ ହେଉଥିଲା। ମହାର୍ଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ, ଦେବତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଅଟବୀବାସୀ ହନୁମାନ୍ଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଗାଇଲେ। ନାଗ, ଯକ୍ଷ ଓ ବିଭିନ୍ନ ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ମହାବୀର ବନର ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଦେଖି ତାଙ୍କର ଅକ୍ଷୟ ଶକ୍ତିର ସ୍ତୁତି କଲେ। ହନୁମାନ୍, ବନର ସିଂହ, ଲାଂଘୁଥିବା ବେଳେ ସମୁଦ୍ର ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶକୁ ସମ୍ମାନ ଦେବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲା। ସେ ଭାବିଲା, "ମୁଁ ଯଦି ବନର ନାୟକ ହନୁମାନ୍ଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ ନ କରେ, ତେବେ ସମସ୍ତ ମୋ ନିନ୍ଦା କରିବେ।" ସମୁଦ୍ର ଅନ୍ତଃକଳେ ଭାବିଲା, "ମୋତେ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ସାଗର ବଢ଼ାଇଥିଲେ, ଏହି ବନର ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁଙ୍କ ପ୍ରଧାନ; ତେଣୁ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବାଧା ଦେଇପାରିବି ନାହିଁ।" ଏହିପରି ଭାବି, ସେ ନିଶ୍ଚୟ କଲା ଯେ, "ମୁଁ ଏମିତି କିଛି କରିବି, ଯାହାରେ ବନର ମୋ ଉପରେ ବିଶ୍ରାମ ନେଇ ଅନନ୍ଦରେ ଅବଶିଷ୍ଟ ଦୂରତା ଲାଂଘିପାରିବେ।" ଏହିପରି ବୁଦ୍ଧିମତି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ସମୁଦ୍ର ସୁବର୍ଣ୍ଣନାଭି ମୈନାକ ପାହାଡ଼କୁ ଯେଉଁଥିବା ସମୁଦ୍ର ଜଳ ତଳେ ଲୁଚିଥିଲେ, ସେଉଁଠି କହିଲା—"ହେ ପର୍ବତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଏଠାରେ ଅସୁରମାନେ ନେତ୍ର ତଳେ ବାଧା ଦେବା ପାଇଁ ରଖାଯାଇଛ।