ହନୁମାନ୍ଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ଗତିରେ ଗଛମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ତାଙ୍କର ଫୁଲ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ସେସବୁ ଫୁଲ ପାଣିରେ ଛିଟିଗଲା, ଯେପରି ମିତ୍ରମାନେ ଦେଖା ସରି ବିଦାୟ ନେଉଛନ୍ତି । ବନର ଗଛମାନଙ୍କର ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ଅଦ୍ଭୁତ ଫୁଲ ବାୟୁରେ ଉଡ଼ି ହଳକା ଭାବେ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ପଡ଼ିଲା, ଯାହାରେ ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର ଆକାଶରେ ତାରା ଛିଟିଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା । ସେଇ ସୁଗନ୍ଧିତ ବିବିଧ ରଙ୍ଗର ଫୁଲରେ ଅଭିଷିକ୍ତ ହୋଇ, ହନୁମାନ୍ ଏକ ମେଘମାଳା ମଧ୍ୟରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ର ଆଳୋକରେ ଅଳଙ୍କୃତ ହେଉଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ । ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ଫୁଲମାନେ ପାଣି ଉପରେ ତାରା କିମ୍ବା ଆକାଶକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିବା ଦୀପ ପରି ଚମକୁଥିଲା । ଆକାଶରେ ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ବଡ଼ ହାତ ପାହାଡ଼ ଶିଖରରୁ ନିସ୍କିଯାଇଥିବା ପାଞ୍ଚମୁଖୀ ସର୍ପ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା । ସେ ବଡ଼ ବାନର ଏଭଳି ଚମକୁଥିଲେ, ଯେପରି ସେ ସମୁଦ୍ରର ତରଙ୍ଗ ଉପରେ ଜଳପାନ କରୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ଆକାଶ ପାଇଁ ତୃଷ୍ଣାର୍ତ୍ତ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି । ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଦିଗବିଦିଗ ଚାଲିଥିବା ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପରି ଜ୍ୱଳିଥିଲା, ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା । ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଗୋଲାକାର ଚକ୍ଷୁ, ପିତାମ୍ବର ନେତୃତ୍ୱ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଚନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ଚମକୁଥିଲା । ତାଙ୍କର ଲାଲ ନାକ ସହିତ ମୁହଁ, ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଲି ଦେଉଥିବା ପରି ଲାଲ ଚମକିଉଠିଲା । ଲମ୍ବା ଉଠାଇଥିବା ପୁଛ ଆକାଶରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପତାକା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା । ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍, ତାଙ୍କର ପୁଛର ଚକ୍ର ଏବଂ ଧଳା ଦାନ୍ତ ଚମକୁଥିବା ସହିତ, ତାଳ ଉପରେ ହାଲୋ ସହିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ । ତାଙ୍କର ଅତି ଲାଲ ପିଠି ଅଂଶ ଏକ ରକ୍ତମୂଞ୍ଜିତ ଭାଗରେ ଭାଗ ହୋଇଥିବା ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା । ବନର ସିଂହ ପରି ଏହି ବାନର ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଲାଞ୍ଘିବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ପାର୍ଶ୍ୱ ମଧ୍ୟରେ ବାୟୁ ବଜ୍ରପାତ ମେଘର ଗର୍ଜନ ପରି ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲା । ଉତ୍ତର ଆକାଶରୁ ଗିରିଥିବା ଉଲ୍କା ପରି ଏହି ପ୍ରବଳ ବାନର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ । ଏକ ଉଡ଼ୁଥିବା ଅଗ୍ନିଶଳା ପରି ଚମକୁଥିବା ବାନର, ବଡ଼ ହାତୀ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯାହା ପାର୍ଶ୍ୱରେ ରସ୍ସି ବାନ୍ଧି ଦିଆଯାଇଛି । ତାଙ୍କର ଶରୀର ଏବଂ ତଳେ ପଡ଼ୁଥିବା ଗଭୀର ଛାୟା ସହିତ, ବାନରଟି ବାୟୁ ଚାଳିତ ଏକ ନୌକା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯାହା ସମୁଦ୍ରରେ ବିଲିନ ହେଉଛି । ଯେଉଁଠିଏଉଁଠି ସେ ବଡ଼ ବାନର ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ପହଞ୍ଚୁଥିଲେ, ତାହା ସେଉଁଠି ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗଶକ୍ତିରେ ମଦୋନ୍ମତ ହୋଇଯାଉଥିଲା । ଅତି ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ ସେ ସମୁଦ୍ର ତରଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ଲାଞ୍ଘିଲେ, ଯାହା ପାହାଡ଼ ପରି ଉଚ୍ଚ ଥିଲା । ବାନରଙ୍କ ବାୟୁ ଓ ମେଘର ବାୟୁ ଏକାଠି ହୋଇ ସମୁଦ୍ରକୁ ଅତି ଭୟଙ୍କର ଭାବେ କମ୍ପିତ କରିଦେଲା । ସେ ବନର ସିଂହ ତରଙ୍ଗର ବଡ଼ ଜାଲକୁ ଟାଣି ନମକ ଜଳରେ ଲାଞ୍ଘିଲେ, ଯେପରି ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଛିଟିଦେଉଛନ୍ତି । ଅତି ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ, ସେ ବିଶାଳ ସମୁଦ୍ରର ତରଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ଗଣନା କରୁଥିବା ପରି, ମେରୁ ଓ ମନ୍ଦର ପରି ଉଠିଥିବା ତରଙ୍ଗ ଉପରେ ଲାଞ୍ଘିଲେ । ସେ ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଗଞ୍ଜିଉଥିବା ଏବଂ ମେଘରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ନୀଳାକାଶ ପରି ଜଳ ଆକାଶରେ ଚମକୁଥିଲା । ସମୁଦ୍ରରେ ଥିବା ଶାର୍କ, ମଗର, ମାଛ, କଚ୍ଛପ ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ତାଙ୍କର ଦେହ ଆବରଣ ହରାଇ ଯାଇଛି । ସେଠାରେ ଥିବା ସର୍ପମାନେ ହନୁମାନ୍ଙ୍କୁ ଆଗେ ବଢ଼ିଆସୁଥିବା ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ଆକାଶରେ ଗରୁଡ଼ ବୋଲି ଭାବିଲେ । ସିଂହପ୍ରତିମା ବାନରଙ୍କ ଛାୟା ତାଙ୍କର ତ୍ୱରିତ ଗତିରେ ଦଶ ଯୋଜନା ବ୍ୟାପକ ଏବଂ ତିରିଶ ଯୋଜନା ଲମ୍ବା ହୋଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ ରୂପବାନ୍ ଲାଗୁଥିଲା । ବାୟୁପୁତ୍ରଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲୁଥିବା ତାଙ୍କର ଛାୟା ନମକ ଜଳ ଉପରେ ଧଳା ଘନ ମେଘର ରେଖା ପରି ଚମକୁଥିଲା । ବଡ଼ ଦେହ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଧାରଣ କରିଥିବା ସେ ବାନର ବାୟୁର ମାର୍ଗରେ ଆଧାର ବିନା ଏକ ପଖି ଥିବା ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ । ପ୍ରବଳ ବାନର-ହାତୀ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ, ତାଙ୍କର ଯାତ୍ରାରେ ସମୁଦ୍ର ଏକ ଖାଦ୍ୟପାତ୍ର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା । ତଳକୁ ନମିବା ସମୟରେ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ଝୁଣ୍ଡ ମଧ୍ୟରେ ଯିବା ସମୟରେ, ହନୁମାନ୍ ପକ୍ଷୀରାଜ ପରି ମେଘମାଳାକୁ ବାୟୁରେ ଉଡ଼ାଇଦେଉଥିଲେ । ଧଳା, ଲାଲ, ନୀଳ ଓ ମଞ୍ଜିଷ୍ଠାବର୍ଣ୍ଣ ମେଘମାନେ ବାନରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଟାଣି ନିଆଯାଉଥିବା ବେଳେ ଚମକୁଥିଲେ । ସେ ମେଘମାଳା ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କରି ବାହାରିଯାଉଥିବା ସମୟରେ, ସେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି କେବେ ଲୁଚି, କେବେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ । ଏହି ତ୍ୱରିତ ବାନରଙ୍କ ଲାଞ୍ଘନ ଦେଖି ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଚାରଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ଫୁଲ ବର୍ଷା କରିଲେ । ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ତାପିତ କରିଲେ ନାହିଁ, ବାୟୁ ତାଙ୍କର ଯାତ୍ରାକୁ ସହଜ କରିଦେଲେ, କାରଣ ଏହା ରାମଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ଥିଲା । ମୁନିମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ, ଦେବତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ଏହି ଅରଣ୍ୟବାସୀଙ୍କ ଗାଥା ଗାଇଲେ । ନାଗ, ଯକ୍ଷ ଓ ବିଭିନ୍ନ ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ବନର ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କର କ୍ଲାନ୍ତି ହଟିଯିବାରେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ । ହନୁମାନ୍, ବନର ସିଂହ, ଲାଞ୍ଘନ କରୁଥିବା ବେଳେ, ସମୁଦ୍ର ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁବଂଶକୁ ସମ୍ମାନ ଦେବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ—"ମୁଁ ଯଦି ହନୁମାନ୍ଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ ନ କରେ, ତେବେ ସମସ୍ତଙ୍କ ନିନ୍ଦାରେ ପଡ଼ିବି । ସାଗର, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଢ଼ିଛି, ଏହି ବାନର ତାଙ୍କର ଉପଦେଷ୍ଟା; ଏହିଠାରେ ମୁଁ ବାଧା ଦେବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ । ଏହିପରି ମୁଁ କରିବା ଉଚିତ୍, ଯାହାରେ ବାନରଟି ମୋ ଉପରେ ବିଶ୍ରାମ କରି, ଶେଷ ଯାତ୍ରାକୁ ସୁଖରେ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବେ ।" ଏହିପରି ଧାରଣା କରି, ସେ ସମୁଦ୍ର ତଳରେ ଗୋପନ ଥିବା ସୁବର୍ଣ୍ଣନାଭି ମୈନାକ ପାହାଡ଼ଙ୍କୁ କହିଲେ ।