ହନୁମାନ୍ଙ୍କ ମନ ଉପରେ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ ନେଇ, ସେ ବିଶାଳ ବେଗରେ ଆଗକୁ ଲଫ ଦେଲେ । ସେ ମହାବଳୀ ବାନର ନିଜକୁ ଗରୁଡ଼ ସମାନ କଳ୍ପନା କରିଥିଲେ । ତାଙ୍କ ଏହି ଉଦ୍ୟମରେ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଥିବା ବୃକ୍ଷମାନେ ସମସ୍ତ ଶାଖା ଟାଣି ନେଇ, ଚାରିପାଖରେ ଉପରକୁ ଲଫିଲେ । ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା ବୃକ୍ଷ ଓ ମଧୁରେ ମତ୍ତ ପକ୍ଷୀମାନେ ସହିତ, ହନୁମାନ୍ ନିର୍ମଳ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଅତି ଦ୍ରୁତ ବେଗରେ ଗତି କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ତାଙ୍କ ଉରୁଶକ୍ତିରେ ଉପଟାଇଯାଇଥିବା ବୃକ୍ଷମାନେ କିଛି ଦିନ ସେ ବାନରଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ, ଯେପରି ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରାକୁ ଯିବା କିଛି ଜଣେ ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ସମ୍ପ୍ରଜନ୍ୟ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି । ସେ ବୃକ୍ଷମାନେ ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲେ ଯେ, ମହାନ ରାଜାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସେନା ଅନୁସରଣ କରୁଛି । ଅନେକ ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା ବୃକ୍ଷମାନେ ସହିତ, ପାହାଡ଼ ପରି ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା ହନୁମାନ୍ ଦେଖିବାକୁ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗୁଥିଲେ । ଏହି ବୃକ୍ଷମାନେ ମଜବୁତ ମୂଳ ସହିତ ଲୁଣିଆ ପାଣିରେ ଡୁବିଯାଇଥିଲେ, ଯେପରି ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତ ଭୟରେ ବରୁଣଙ୍କ ନିବାସକୁ ଡୁବିଯାଉଛି । ହନୁମାନ୍ ମନୋହର ନୀଳ ଆକାଶରେ ବିଭିନ୍ନ ଫୁଲ ଓ କିଶୋର କଳିରେ ଆବୃତ ହୋଇ, ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନାରେ ଜାଗା ମେଘ ମଧ୍ୟରେ ଜିଉଁ ଝିଙ୍କି ଆଲୋକରେ ମଣିଷ ଦେଖିବାକୁ ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ । ତାଙ୍କ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ତାଙ୍କ ସହ ଥିବା ବୃକ୍ଷମାନେ ତାଙ୍କ ଫୁଲ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ, ଯେଉଁଫୁଲ ଜଳରେ ବିକିରଣ ହେଲା, ଯେପରି କିଛି ବନ୍ଧୁ ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରା ପରେ ବିଦାୟ ନେଉଛନ୍ତି । ବୃକ୍ଷମାନେ ଯେଉଁଫୁଲ ନିଜ ଉପରେ ନେଇଥିଲେ, ସେଗୁଡିକ ହନୁମାନ୍ ଉଠାଇ ଦେଇଥିବା ପବନରେ ବିକିରଣ ହେଇ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ହଳକା ଭାବେ ଝରିପଡ଼ିଲା, ଯେପରି ତାରାରେ ଭରିଥିବା ଆକାଶ ଦେଖାଯାଏ । ସେ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ମଧୁର ଗନ୍ଧ ମିଶିଥିବା ଫୁଲରେ ନିହ୍ସୀନ୍ନ ହୋଇ, ଉଦୟାତ୍ମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ମାଳାରେ ଅଳଙ୍କୃତ ମେଘ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ । ତାଙ୍କ ଦେହର ଚାପରେ ଫୁଲମାନେ ଜଳରେ ବିକିରଣ ହୋଇ, ତାରା କିମ୍ବା ଆକାଶରେ ଦୀପ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ । ତାଙ୍କ ଦୁଇଟି ହାତ ଆକାଶରେ ପ୍ରସାରିତ ହୋଇ, ପାହାଡ଼ ଶିଖରରୁ ବାହାରିଥିବା ପାଞ୍ଚମୁଖୀ ସର୍ପ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ । ସେ ବିଶାଳ ବାନର ଏପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ ଯେ, ସମୁଦ୍ରର ତରଙ୍ଗ ପିଉଁଛନ୍ତି, ଏବଂ ଆକାଶ ପାଇଁ ତିବ୍ର ତୃଷ୍ଣା ଅନୁଭବ କରୁଛନ୍ତି । ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ତୀବ୍ର ବେଗରେ ବାୟୁର ମାର୍ଗ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲା, ଏବଂ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଭଳି ଦ୍ରୁତ ଜ୍ଵାଳା ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଅଗ୍ନି ଜ୍ୱଳି ଉଠିଛି । ସେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦୃଷ୍ଟି ଧାରୀ ବାନର ଚକ୍ଷୁ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ନିଶ୍ଚଳ ଥିଲା । ତାଙ୍କ ରକ୍ତିମ ନାକ ଥିବା ମୁହଁ ପ୍ରଭାମୟ ହୋଇ, ସଂଧ୍ୟାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚକ୍ର ପ୍ରଭାରେ ରଙ୍ଗିତ ହୋଇଥିଲା । ଲଫ ଦେଇ ଉଠାଯାଉଥିବା ତାଙ୍କ ପୁଛ ଆକାଶରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପତାକା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା । ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍ ତାଙ୍କ ପୁଛରେ ଗଠିଥିବା ଚକ୍ର ଓ ଧଳା ଦାନ୍ତର ଉଜ୍ଵଳତା ସହିତ, ହାଲୋ ଭିତରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ । ତାଙ୍କ ରକ୍ତିମ କଟି ଅଂଶ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲା, ଯେପରି ରଙ୍ଗିନ ମାଟିରେ ରଂଗିତ ହୋଇଥିବା ଫାଟିଯାଇଥିବା ପାହାଡ଼ । ବାନରମଧ୍ୟରେ ସିଂହ ହନୁମାନ୍ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଲଫ ଦେଉଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଦୁଇ ପାର୍ଶ୍ୱ ମାଧ୍ୟମରେ ବହୁଥିବା ପବନ ମେଘମାଳାର ଗର୍ଜନ ପରି ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲା । ଉତ୍ତର ଆକାଶରୁ ଖସିପଡ଼ୁଥିବା ଉଲ୍କା ପରି, ସେ ଶୂର୍ବଳୀ ବାନର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ । ସେ ଆଗୁଆ ଆଗୁଆ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ଉଡ଼ୁଥିବା ଅଗ୍ନିଶଳା ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଏବଂ ବଡ଼ ହାତୀ ପରି ମୋଟା ଦେହ ଉପରେ ପାଶ ରହିଥିଲା । ତାଙ୍କ ଦେହ ଓ ତାଙ୍କ ଛାୟା ଉପରେ ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ପବନ ଚାଳିତ ଏକ ନୌକା ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଅସ୍ଥିର । ଯେଉଁଠାରେ ହନୁମାନ୍ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ପହଞ୍ଚୁଥିଲେ, ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ଲିମ୍ବର ଶକ୍ତିରେ ସମୁଦ୍ର ବିକ୍ରମିତ ହୋଇଯାଉଥିଲା । ସେ ମହାବଳୀ ବାନର ବଡ଼ ବେଗରେ ସମୁଦ୍ରର ପାହାଡ଼ ସମ ତରଙ୍ଗ ଉପରେ ଲଫ ଦେଉଥିଲେ । ବାନର ଓ ମେଘର ପବନ ଏକାଠି ହୋଇ, ସମୁଦ୍ରକୁ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ଦେଇ କମ୍ପିତ କରିଦେଲା । ସେ ବାନରସିଂହ ଲୁଣିଆ ଜଳର ତରଙ୍ଗ ଜାଲକୁ ଟାଣି ନେଇ, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ବିକିରଣ କରୁଥିଲେ । ମହାବେଗରେ ସେ ବିଶାଳ ସମୁଦ୍ରର ମେରୁ ଓ ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ସମ ତରଙ୍ଗ ଗଣନା କରୁଥିବା ପରି ଉପରେ ଉପରେ ଲଫିଲେ । ସେବେ, ତାଙ୍କ ଦେହର ଗୁଞ୍ଜନ ଓ ମେଘରେ ଭରିଥିବା ଜଳ ଆକାଶରେ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା, ଯେପରି ଶରତ୍କାଳୀନ ମେଘ ଆକାଶରେ ଛାଇଯାଏ । ସେଠାରେ ଖୋଲିଯାଇଥିବା ଶଙ୍କ, ମଗର, ମାଛ ଓ କୁମ୍ଭୀର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ସେମାନଙ୍କ ଦେହର ଆବରଣ ଖସିଯାଉଛି । ହନୁମାନ୍ ଆଗକୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ସମୁଦ୍ରରେ ବସୁଥିବା ନାଗମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆକାଶରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ଗରୁଡ଼ ଭାବିଲେ । ସେ ସିଂହ ପରି ବାନରଙ୍କ ଛାୟା ଦଶ ଯୋଜନା ଚଉଡ଼ା ଓ ତିରିଶ ଯୋଜନା ଲମ୍ବା ହୋଇ ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା । ବାୟୁପୁତ୍ରଙ୍କ ଛାୟା ଲୁଣିଆ ଜଳରେ ଧଳା ଘନ ମେଘର ରେଖା ପରି ଶୋଭା ପାଉଥିଲା । ଅତି ଦେଖଣା, ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବଡ଼ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା ହନୁମାନ୍ ବାୟୁର ପଥରେ ପରିବାହିତ ହୋଇ, ଅନାଶ୍ରିତ ପରି ଡାଣ୍ଡା ଥିବା ପର୍ବତ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ । ବାନର-ହାତୀ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ଚାଲିଥିବା ପଥରେ ସମୁଦ୍ର ଏକ ଖାଦ୍ୟ ସମ ହୋଇଯାଉଥିଲା । ମେଘର ଝୁଣ୍ଡ ମାଧ୍ୟମରେ ଅବତରଣ କରୁଥିବା ସମୟରେ, ରାଜା ପକ୍ଷୀ ଭଳି ହନୁମାନ୍ ମେଘମାଳାକୁ ପବନ ପରି ଚାଲିଦେଲେ । ଧଳା, ଲାଲ, ନୀଳ, ଓ ମଞ୍ଜିଷ୍ଠ ରଙ୍ଗର ମେଘମାନେ ବାନରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଟାଣି ନେଇ ଅତି ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ । ସେ ମେଘମାଳା ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରି ଆଉ ପୁଣିବାରେ ବାହାରିଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ର ମେଘ ମାଧ୍ୟରେ ଲୁକାଏ ଓ ଦେଖାଯାଏ । ଏହି ତୀବ୍ର ବେଗରେ ଲଫିଥିବା ହନୁମାନ୍ଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଚାରଣମାନେ ସେଠାରେ ପୁଷ୍ପବର୍ଷା କରି ଶୁଭେଚ୍ଛା ଜଣାଇଲେ ।