ହନୁମାନ୍, ବନରାଜ୍ୟର ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ କରି କହିଲେ: "ନହେଲେ ମୁଁ ଏହି ଲଙ୍କାକୁ ସହିତ ରାବଣଙ୍କୁ ଉପଡ଼ି ଆଣିଦେବି।" ଏପରି କହି ସେ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ପରି ଅତିବେଗରେ ଆଗକୁ ଲାଫ ଦେଲେ। ତାଙ୍କ ଜମ୍ପର ଶକ୍ତିରେ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଥିବା ଗଛମାନେ ତାଙ୍କ ସହିତ ସମସ୍ତ ଶାଖା ଟାଣି ଉପରକୁ ଉଡ଼ିଯାଇଲେ। ଫୁଲ ଓ ମଧୁରେ ମତ୍ତ ପକ୍ଷୀମାନେ ଭରିଥିବା ଗଛମାନେ ସହିତ ହନୁମାନ୍ ନିର୍ମଳ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ବିପୁଳ ବେଗରେ ଗତି କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତାଙ୍କ ଜଘନ୍ନ ଶକ୍ତିରେ ଉପଡ଼ାଯାଇଥିବା ଗଛମାନେ କିଛି ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଆସୁଥିଲେ, ଯେପରି ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରାକୁ ଯାଉଥିବା ଜଣେ ସଜନଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। ଏହି ମହାବୃକ୍ଷମାନେ ତାଙ୍କୁ ରାଜାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲୁଥିବା ସେନା ପରି ଅନୁସରଣ କଲେ। ଫୁଲ ଫୁଟିଥିବା ଗଛମାନେ ସହିତ ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ହନୁମାନ୍ ଦୃଶ୍ୟମାନ ଅତି ଅଦ୍ଭୁତ ଲାଗୁଥିଲେ। ପୁଣି, ମଜବୁତ ମୂଳ ଥିବା ଗଛମାନେ ଭୟରେ ଲୁଚି ନମକ ଜଳରେ ବିଲୀନ ହେଉଥିଲେ, ଯେପରି ମହେନ୍ଦ୍ର ପାହାଡ଼ ଭୟରେ ବରୁଣଙ୍କ ନିବାସକୁ ଲୁଚିଯାଆନ୍ତି। ନାନା ପ୍ରକାର ଫୁଲ ଓ କିଶଳୟ ଝାମେଇ ହନୁମାନ୍ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ମେଘରେ ଜୁହାରି ଲୁକା ଲାଗୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ବେଗରେ ଗଛମାନେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ତାଙ୍କର ଫୁଲ ଝଡ଼ାଇ ଜଳରେ ପଡ଼ିଗଲା, ଯେପରି ମିତ୍ରମାନେ ବିଦାୟ ନେଇଯାଆନ୍ତି। ଗଛ ଫୁଲର ରଙ୍ଗିନ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ମେଘ ମାଳା ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ହାଲୁକା ଭାବେ ପଡ଼ି, ମହାସାଗର ରାତିର ତାରାର ଦିଗନ୍ତ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେ ଗନ୍ଧ ଓ ରଙ୍ଗର ଫୁଲର ବର୍ଷାରେ ଭିଜି ହନୁମାନ୍ ଉଦୟ ମେଘ ମଧ୍ୟରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପ୍ରଭାରେ ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଝଡ଼ିଥିବା ଫୁଲ ଜଳ ଉପରେ ତାରା ବା ଦୀପ ପରି ଚମକୁଥିଲା। ତାଙ୍କ ଦୁଇଟି ହାତ ଆକାଶରେ ପଞ୍ଚମୁଖୀ ସର୍ପ ପରି ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଥିଲା। ଏହି ବନରାଜ୍ୟର ସିଂହ ମହାସାଗର ପାର୍ ଦେଉଥିବା ବେଳେ, ପବନ ତାଙ୍କ ଦୁଇ ପାର୍ଶ୍ୱ ମଧ୍ୟରେ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲା। ସେ ଉତ୍ତର ଦିଗରୁ ଝଡ଼ି ପଡ଼ୁଥିବା ଉଲ୍କା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି ଚମକୁଥିବା ହନୁମାନ୍ ଏକ ବିଶାଳ ଅଜଗର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯାହା ପାଶରେ ଦୂର୍ଘ ଅନ୍ଧାର ଛାୟା ଥିଲା। ସେ ଆକାଶରେ ବିନା ସମର୍ଥନରେ ଡେଙ୍କା ଲଗାଇ ଉଡ଼ୁଥିବା ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେ ଯେଉଁଠି ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଯାଉଥିଲେ, ଏହି ସମୁଦ୍ର ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ମତ୍ତ ହୋଇଯାଉଥିଲା। ତାଙ୍କ ଅତିବେଗରେ ସେ ସମୁଦ୍ରର ପର୍ବତ ସମାନ ତରଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ଲାଘି ଯାଉଥିଲେ। ବନରାଜ୍ୟର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପବନ ଓ ମେଘର ବାୟୁ ଏକାସାଥିରେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କରାଉଥିଲା। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସମୁଦ୍ରର ସର୍ପମାନେ ଭାବିଲେ, ଏହି ବନରାଜ୍ୟ ଗରୁଡ଼ ପରି ଆସୁଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଛାୟା ଦଶ ଯୋଜନା ଚଉଡ଼ା ଓ ତିରିଶ ଯୋଜନା ଲମ୍ବା ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେ ଛାୟା ଲୁଣ ଜଳ ଉପରେ ଧଳା ଘନ ମେଘର ଶୃଙ୍ଖଳା ପରି ଚମକୁଥିଲା। ଏହି ବିଶାଳ ଦେହ ଓ ଅଲୌକିକ ପ୍ରଭାରେ ହନୁମାନ୍ ପବନପଥରେ ଡେଙ୍କା ଲଗାଇ ଉଡ଼ୁଥିଲେ, ଯେପରି ଡେଙ୍କା ଲଗାଇଥିବା ପାହାଡ଼। ତାଙ୍କ ଗତିରେ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ମାଛ, କୁମ୍ଭୀର, ମଗର ଓ କଚ୍ଛପ ଖୋଲା ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କ ମହାନ ଶକ୍ତିରେ ସମୁଦ୍ର ଏକ ଖାଲି ତଳା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ତଳକୁ ଯିବା ସମୟରେ ହନୁମାନ୍ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ଝୁଣ୍ଡ ମାଧ୍ୟମରେ ଯାଉଥିଲେ, ରାଜପକ୍ଷୀ ପରି ମେଘମାଳାକୁ ଉଡ଼ାଇ ଦେଉଥିଲେ। ଧଳା, ଲାଲ, ନୀଳ, ମଞ୍ଜିଷ୍ଠା ରଙ୍ଗର ମେଘଗୁଡ଼ିକ ତାଙ୍କ ସହିତ ଚମକୁଥିଲା। ମେଘ ମାଧ୍ୟମରେ ବାହାରି ଏବଂ ପୁଣି ପ୍ରବେଶ କରି, ସେ କେବେ ଲୁଚି, କେବେ ପ୍ରକାଶିତ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।