ହନୁମାନଙ୍କ ଦୃତଗତିରେ ଚଳିବା ସମୟରେ ତାଙ୍କର ପୁଛ ପଛକୁ ଘୁଞ୍ଚି ରହିଥିଲା, ଯାହା ଦେଖିବାକୁ ଏକ ବିଶାଳ ସର୍ପ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉଡ଼ାଯାଉଛି ବୋଲି ଲାଗୁଥିଲା। ବନର ମହାବଳୀ ହନୁମାନ ତାଙ୍କର ଭାରୀ ହାତଗୁଡ଼ିକୁ ଲୋହା ଦଣ୍ଡ ପରି ମଜବୁତ କରି, କମର ଉପରେ ଆଣି, ପାଦଗୁଡ଼ିକୁ ଛୋଟ କରି ତିଆରି ହେଲେ। ତାଙ୍କର ହାତ ଓ ଗଳାକୁ ଏକଠା କରି, ନିଜ ଶକ୍ତି, ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରତାପରେ ଭରି, ଶୂର ହନୁମାନ ନିଜ ଶକ୍ତିକୁ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ। ଦୂରରୁ ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଆକାଶକୁ ଲଗାଇ ରହିଲା, ଶ୍ୱାସକୁ ହୃଦୟରେ ଅଟକାଇ ଆକାଶ ଦିଶୁଥିବା ଦିଗକୁ ଚାଲିଥିଲେ। ନିଜ ପାଦଗୁଡ଼ିକୁ ଭଲରେ ରଖି, ମହାବଳୀ ହନୁମାନ ତାଙ୍କର କାନ ଚାପି ଦେଇ ବଡ଼ ଲାଫ ଦେବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ବନର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାନର ଅନ୍ୟ ମକଡ଼ମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ, “ରାଘବଙ୍କ ତୀର ଯେପରି ବାୟୁ ଗତିରେ ଲାଫ ଦେଇ ଯାଏ, ଏହିପରି ମୁଁ ରାବଣଙ୍କ ଶାସନ କରୁଥିବା ଲଙ୍କାକୁ ଯିବି। ଯଦି ମୁଁ ଲଙ୍କାରେ ଜନକନନ୍ଦନୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖିବି ନାହିଁ, ତେବେ ଏହି ଗତିରେ ମୁଁ ଦେବଲୋକକୁ ଯିବି, ମୋର ପ୍ରୟାସ ଶେଷ ହେଲା ବେଳେ। କିମ୍ବା ମୁଁ ରାକ୍ଷସ ରାଜା ରାବଣଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ଆଣିବି, ଯେପରି ହେଉ, ସୀତାଙ୍କ ସହ ମୁଁ ନିଜ କାମ ସଫଳ କରି ଫେରିବି। କିମ୍ବା ମୁଁ ଲଙ୍କାକୁ ରାବଣ ସହ ଉପରେ ଉପଟି ଆଣିବି।” ଏପରି କହି, ହନୁମାନ ନିଜ ମନକୁ ଦୃଢ଼ କରି ଦୃତ ଗତିରେ ଲାଫ ଦେଲେ, ନିଜକୁ ଗରୁଡ଼ ପରି ଅନୁଭବ କଲେ। ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ପାହାଡ଼ର ଗଛଗୁଡ଼ିକ ତାଙ୍କର ପଛରେ ଶାଖାଗୁଡ଼ିକୁ ଉପରେ ଉଠାଇ ଲାଫ ଦେଲେ। ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା ଗଛ ଓ ମଧୁରେ ମତ୍ତ ପକ୍ଷୀମାନେ ତାଙ୍କ ସହ ଆକାଶରେ ଦୃତ ଗତିରେ ଚାଲିଗଲେ। ତାଙ୍କର ଉରୁ ଶକ୍ତିରେ ଉପଟି ଆସିଥିବା ଗଛଗୁଡ଼ିକ ମକଡ଼କୁ କିଛି ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନୁସରଣ କଲେ, ପରିବାର ଜଣେ ଦୂର ଯାତ୍ରାକୁ ଯିବାବେଳେ ନିଜ କିନ୍ସମାନେ ଅନୁସରଣ କରିଥିବା ପରି। ଏହି ଉପଟି ଆସିଥିବା ବଡ଼ ଗଛଗୁଡ଼ିକ ମକଡ଼ଙ୍କୁ ରାଜା ପରି ଅନୁସରଣ କଲେ। ଫୁଲ ଫୁଲିଥିବା ଗଛ ଦେଖି ହନୁମାନ ପାହାଡ଼ ପରି ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଲେ। ସେହି ଗଛଗୁଡ଼ିକ ଦୃଢ଼ ମୂଳ ନେଇ ଲୁଣ ଜଳରେ ଡୁବିଗଲେ, ଭୟରେ ମହେନ୍ଦ୍ର ପାହାଡ଼ ଭାରୁଣଙ୍କ ନିବାସକୁ ଡୁବିଯିବା ପରି। ମକଡ଼ ନିଜ ଦେହରେ ନିମ୍ନ ଫୁଲ ଓ କିଶୋର କଳିରେ ଢକି ଆକାଶରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲାଗୁଥିଲା, ଏକ ମେଘ ମନ୍ଦିରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଦୀପ ପରି ଶୋଭା ପାଉଥିଲା। ତାଙ୍କ ଗତିରେ ଗଛ ତାଙ୍କୁ ଫୁଲ ଛାଡ଼ି ଦେଇ, ଜଳରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ, ବନ୍ଧୁ ଦେଖା ସାରି ପଛ ଫେରିଥିବା ପରି। ମକଡ଼ଙ୍କ ଦୃତ ଗତିରେ ଉଡ଼ିଥିବା ଫୁଲମାଳା ମହାସାଗର ଉପରେ ତାରା ଭରିଥିବା ଆକାଶ ପରି ଶୋଭା ପାଉଥିଲା। ସେ ମହାପ୍ରବାହ ଫୁଲରେ ନିଆଯାଇ ମକଡ଼ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମେଘ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ଆକାଶରେ ବିଦ୍ୟୁତ ଆଉ ମେଘ ମିଶିଥିଲା। ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଫୁଲ ଜଳ ଉପରେ ପଡ଼ି ତାରା ଓ ଆକାଶ ଦୀପ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଆକାଶରେ ତାଙ୍କର ହାତ ଦୁଇଟି ପଞ୍ଚମୁଖୀ ସର୍ପ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ପାହାଡ଼ ଶିଖରରୁ ନିକଳିଯାଉଥିବା ପରି। ମହାବଳୀ ମକଡ଼ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ ଏକ ବିଶାଳ ସାଗର ତାଙ୍କର ପାନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିବା ପରି ଏବଂ ଆକାଶ ପାଇଁ ତିଆରି ହେଉଥିବା ପରି। ତାଙ୍କର ଆଖି ବାୟୁ ଗତିରେ ଚାଲିଥିଲା, ବିଦ୍ୟୁତ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଅଗ୍ନି ଜ୍ୱଳିଥିବା ପରି। ମହାବଳୀ ମକଡ଼ର ବଡ଼ ଗୋଲା ଆଖି, ଚାୟାବର୍ଣ୍ଣ ଆଖି, ଚନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୃଢ଼ ଥିଲା। ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଲାଲ ନାକ ସହ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତଳେ ଲାଲ ଚକ୍ର ପରି। ଲାଫ ଦେଇ ଉଠିବାବେଳେ ତାଙ୍କର ପୁଛ ଆକାଶରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପତାକା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲାଗୁଥିଲା। ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ, ପୁଛର ଚକ୍ର ଓ ଧଳା ଦାନ୍ତ ଦେଖି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ହାଲୋ ପରି ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଲାଲ ନିତମ୍ଭ ଅଂଶ ପାହାଡ଼ ଫାଟି ଲାଲ ଗେରୁ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ବନର ସିଂହ ପରି ମହାବଳୀ ମକଡ଼ ସାଗର ଉପରେ ଲାଫ ଦେଲେ, ତାଙ୍କର ଦେହ ମଧ୍ୟରେ ବାୟୁ ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ବଦଳ ପରି ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲା। ଉତ୍ତର ଆକାଶରୁ ତୀବ୍ର ତାରା ପଡ଼ିଯାଉଥିବା ପରି ମହାବଳୀ ମକଡ଼ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଦେହ ଉଠି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ବଡ଼ ହାତୀ ପରି ଦେଖିବାକୁ ଲାଗୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ସିଧା ଦେହରେ ରସି ବାନ୍ଧି ଦିଆଯାଇଛି ପରି। ତାଙ୍କର ଦେହ ଓ ଉପରର ଗଭୀର ଛାୟା ଦେଖି, ମକଡ଼ ଏକ ବାୟୁ ଚାଳିତ ନାଉ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ସାଗର ମଧ୍ୟରେ ଡୁବିଯାଉଥିବା ପରି। ଯେଉଁ ଦିଗରେ ମହାବଳୀ ମକଡ଼ ଯାଉଥିଲେ, ସାଗର ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ଶକ୍ତିରେ ମତ୍ତ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ମହାବଳୀ ମକଡ଼ ବଡ଼ ଗତିରେ ସାଗର ତରଙ୍ଗର ପାହାଡ଼ ପରି ଉପର ଲାଫ ଦେଲେ। ମକଡ଼ଙ୍କ ଶକ୍ତିର ବାୟୁ ଓ ମେଘର ବାୟୁ ଏକଠା ହୋଇ ସାଗରକୁ ବଡ଼ ଗର୍ଜନ କରି ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ। ସେ ମହାସାଗରର ଲୁଣ ଜଳରେ ବଡ଼ ତରଙ୍ଗର ଜାଲ ଟାଣି ଦେଇ, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ବିକିରଣ କରୁଥିବା ପରି ଲାଫ ଦେଲେ। ବଡ଼ ଗତିରେ ସେ ବିଶାଳ ସାଗରର ତରଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ମେରୁ ଓ ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ ପରି ଚାଲିଯାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଗଣନା କରୁଥିବା ପରି। ଏହି ସମୟରେ ଜଳ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲା ଓ ମେଘରେ ଭରି ଆକାଶରେ ଶରତ ମେଘ ପରି ଶୋଭା ପାଉଥିଲା। ଏଭଳି ହନୁମାନଙ୍କ ମହାପ୍ରସ୍ଥାନ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ଦୃତ ଗତିରେ ଲଙ୍କା ପାଇଁ ସାଗର ଉପରେ ଲାଫ ଦେଇ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ, ସମସ୍ତ ବନର ମକଡ଼ମାନେ ତାଙ୍କର ଶୌର୍ଯ୍ୟ ଓ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହେଉଥିଲେ।