ହନୁମାନ୍ଙ୍କ ଦେହର ଲମ୍ବା, ଲୋମେ ଢାକା ଓ ପ୍ରକାଣ୍ଡ ପୁଛଟି ସାଙ୍ଗୋପାଙ୍ଗ ଭାବେ ମୁଡି ଥିଲା। ସେ ଲଙ୍କା ପ୍ରତି ଲମ୍ବିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି ନେଉଥିବା ବେଳେ, ପୁଛଟି ଗରୁଡ଼ ପକ୍ଷୀ ସର୍ପକୁ ଉଠାଇ ନେଉଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ତାଙ୍କର ପୁଛ, ଶରୀର ପଛରେ ମୁଡିଯାଇ, ଅତି ତ୍ୱରାନ୍ବିତ ଗତିରେ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉଠାଯାଉଥିବା ବଡ଼ ନାଗ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ହନୁମାନ୍ ତାଙ୍କର ହାତଗୁଡ଼ିକୁ, ଯେଉଁଗୁଡ଼ିକ ମହା ଲୋହା ଦଣ୍ଡ ପରି ଦୃଢ଼, କମର ପାଖରେ ନେଇ, ଚରଣଗୁଡ଼ିକୁ ଚାପିଲେ। ତାଙ୍କର ଗରିମାଶାଳୀ ହାତ, ଗଳା ଏବଂ ଶକ୍ତିକୁ ସଂଗ୍ରହ କରି, ସେ ନିଜ ଶକ୍ତି, ଶୌର୍ୟ ଓ ପ୍ରଭାବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ଦୂରରୁ ପଥ ଅବଲୋକନ କରି, ନଭ ଦିଗରେ ଦୃଷ୍ଟି ନିକ୍ଷେପ କରି, ହୃଦୟରେ ଶ୍ୱାସରୋଧ କରି, ଆକାଶ ଦିଗକୁ ଦେଖିଲେ। ପାଦଦ୍ୱୟକୁ ଭଲଭାବରେ ମାଟିରେ ଦବାଇ, ଏଇ ମହାବଳୀ ହନୁମାନ୍, ବାନରମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଶିର ତଳେ ଚାପି, ଲମ୍ବିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ସେ ଅନ୍ୟ ବାନରମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଯେପରି ରାଘବଙ୍କ ଧନୁର୍ବାଣ ବାୟୁସ୍ପୀଡରେ ଯାଏ, ସେପରି ମୁଁ ଏହି ତ୍ୱରାରେ ଲଙ୍କାକୁ ଯିବି, ଯେଉଁଠାରେ ରାବଣ ରାଜ କରୁଛନ୍ତି।" "ଯଦି ଲଙ୍କାରେ ମୁଁ ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବିନାହିଁ, ତେବେ ଏହି ତ୍ୱରାରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନିବାସକୁ ଯିବି, ମୋ ଶ୍ରମ ସତ୍ୟ ହେବ। କିମ୍ବା ମୁଁ ରାକ୍ଷସରାଜ୍ୟ ରାବଣଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ଆଣିବି; ସୀତାଙ୍କ ସହିତ କାର୍ଯ୍ୟ ସିଦ୍ଧ କରି ଫେରିବି। କିମ୍ବା ମୁଁ ଆଉ ଲଙ୍କା ସହ ରାବଣଙ୍କୁ ଉପଢ଼ି ଏଠାକୁ ଆଣିଦେବି।" ଏପରି କହି, ହନୁମାନ୍ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟରେ ଅତି ତ୍ୱରାନ୍ବିତ ଭାବେ ଲମ୍ବିଲେ। ସେ ନିଜକୁ ଗରୁଡ଼ ପରି ଭାବିଲେ। ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିର ଝଟକାରେ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଥିବା ଗଛମାନେ ସମସ୍ତ ଶାଖା-ପତ୍ର ସଂକୋଚିତ କରି, ଚାରିପାଖରେ ଉଡ଼ିଯାଇଲେ। ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା ଏବଂ ମଧୁରେ ମତ୍ତ ପକ୍ଷୀମାନେ ସହିତ ଗଛଗୁଡ଼ିକୁ ନେଇ, ହନୁମାନ୍ ନିର୍ମଳ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ବିପୁଳ ଗତିରେ ଗଲେ। ତାଙ୍କ ଉରୁଶକ୍ତିରେ ଉଖାଡ଼ା ଗଛମାନେ କିଛି ଖ୍ଷଣ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବନ୍ଧୁମାନେ ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରାକୁ ଯାଉଥିବା ନିକଟଜନଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିବା ପରି ଅନୁସରଣ କଲେ। ଏହି ପ୍ରକାଣ୍ଡ ଗଛମାନେ ହନୁମାନଙ୍କୁ ରାଜାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ସେନା ପରି ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ। ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା ଏହି ଗଛମାନେ ସହିତ ପାହାଡ଼ ପରି ଦେହର ହନୁମାନ୍ ଦେଖିବାକୁ ଅତି ଅଦ୍ଭୁତ ଲାଗୁଥିଲେ। ତାପରେ, ଗଭୀର ମୂଳ ଥିବା ଗଛଗୁଡ଼ିକ ଲୁଣ ଜଳରେ ଡୁବିଯାଇଲେ, ମହେନ୍ଦ୍ର ପାହାଡ଼ ବରୁଣଙ୍କ ନିବାସକୁ ଡୁବିଯାଇଥିବା ପରି। ଏହି ବାନର ନିଜ ଦେହ ଉପରେ ବିଭିନ୍ନ ପୁଷ୍ପ ଓ କିଶଳୟ ଧାରଣ କରି, ଆକାଶରେ ଜୁଇଁପୋକାର ଆଲୋକରେ ମଣ୍ଡିତ ମେଘ ପରି ଚମକୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ତ୍ୱରାରେ ଗଛମାନେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ପୁଷ୍ପ ଝଡ଼ାଇଲେ, ସେଉଁଠି ପାଣିରେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରୁଥିବା ବନ୍ଧୁମାନେ ପରି ଛିଟିଯାଇଲେ। ଏହି ବିଚିତ୍ର ପୁଷ୍ପରାଶି, ବାନର ତୁପାନରେ ବିକ୍ଷିପ୍ତ ହୋଇ, ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ହେଲା, ଯେପରି ରାତିର ଆକାଶ ତାରାରେ ଭରିଯାଇଥାଏ। ଅନେକ ରଙ୍ଗର ଗନ୍ଧଧାରା ପୁଷ୍ପରେ ଅନ୍ନତ, ହନୁମାନ୍ ଉଦୟାମାନ ମେଘ ମଧ୍ୟରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ମାଳା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ବିକ୍ଷିପ୍ତ ପୁଷ୍ପରେ ଆବୃତ ଜଳ ତାରା କିମ୍ବା ଆକାଶର ଦୀପପରି ଅଲୋକିତ ହେଉଥିଲା। ତାଙ୍କ ଦୁଇଟି ହାତ ଆକାଶରେ ପଞ୍ଚମୁଖୀ ସର୍ପ ପରି ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଥିଲା। ବଡ଼ ବାନର ଏମିତି ଚମକୁଥିଲେ, ମନେ ହେଉଥିଲା ସେ ତରଙ୍ଗମୟ ବିସ୍ତୃତ ସମୁଦ୍ରକୁ ପିଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ଆକାଶକୁ ତୃଷ୍ଣାରେ ଚାହୁଁଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ, ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପରି ଚମକୁଥିବା, ପବନର ପଥକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲା, ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଅଗ୍ନି ପରି ଦ୍ୱିପ୍ରଭା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରୁଥିଲା। ତାଙ୍କ ଉଲ୍ଲାସିତ ଚକ୍ଷୁ, ବୃହତ୍ ଓ ଗୋଲାକାର, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଅଚଳ ଥିଲା। ରକ୍ତିମ ନାସା ସହ ମୁହଁ ଗୋଧୂଳି ସ୍ପର୍ଶିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଣ୍ଡଳ ପରି ଲାଲ ଚମକୁଥିଲା। ଲମ୍ବିବା ବେଳେ ତାଙ୍କର ପୁଛ ଆକାଶରେ ଇନ୍ଦ୍ରଧ୍ୱଜ ପରି ଚମକୁଥିଲା। ପବନପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍, ପୁଛରେ ବୃତ୍ତ ତିଆରି କରି, ଧଳା ଦାନ୍ତର ଚମକ ସହ, ପ୍ରଭାମଣ୍ଡଳ ବିଶିଷ୍ଟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଅତି ରକ୍ତିମ କଟିପ୍ରଦେଶ ରଙ୍ଗ ଲଗା ଫାଟିଯାଇଥିବା ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ବାନରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସିଂହ ହେଉଥିବା ହନୁମାନ୍ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଲମ୍ବିବା କାଳେ, ତାଙ୍କ ଦୁଇ ପାର୍ଶ୍ୱ ମଧ୍ୟରେ ବାୟୁ ମେଘର ଗର୍ଜନ ପରି ଗଞ୍ଜିଲା। ଉତ୍ତର ଆକାଶରୁ ଖସୁଥିବା ଉଲ୍କା ପରି ଏହି ପ୍ରଚଣ୍ଡ ବାନର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେ ଉଡ଼ିଯାଉଥିବା ଅଗ୍ନିଶିଖା ପରି ଚମକୁଥିଲେ, ବଡ଼ ଦେହ ଓ ଛାୟା ସହିତ, ପାଶରେ ଦୌଡ଼ୁଥିବା ଦାମପରି ମହାହସ୍ତୀ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଦେହ ଓ ଗଭୀର ଛାୟା ଉପରେ ପଡ଼ି, ସେ ବାୟୁଚାଳିତ ନୌକା ପରି ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଲାଗୁଥିଲେ। ଯେଉଁଠାକୁ ଏହି ବଡ଼ ବାନର ସମୁଦ୍ର ଚୁଆଁଥିଲେ, ସମୁଦ୍ର ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗଶକ୍ତିରେ ବିବ୍ରାନ୍ତ ହୋଇଯାଉଥିଲା। ମହାବଳୀ ହନୁମାନ୍ ବଡ଼ ତ୍ୱରାରେ ପାହାଡ଼ପରି ତରଙ୍ଗମୟ ସମୁଦ୍ର ଚୂଡ଼ା ଉପରେ ଲମ୍ବିଯାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କ ତ୍ୱରା ଓ ମେଘର ବାୟୁ ଏକାଠି ହୋଇ, ସମୁଦ୍ରକୁ ଉଦ୍ଧତ କରୁଥିଲେ, ଯାହା ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି କରୁଥିଲା। ବନର ମଧ୍ୟରେ ବାଘ ହେଉଥିବା ହନୁମାନ୍, ଲୁଣ ଜଳର ତରଙ୍ଗର ଜାଲକୁ ଟାଣି, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ବିକ୍ଷିପ୍ତ କରୁଥିବା ପରି ଲମ୍ବିଯାଉଥିଲେ। ବଡ଼ ତ୍ୱରାରେ ସେ ବିଶାଳ ସମୁଦ୍ରର ତରଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ, ଯେଉଁମାନେ ମେରୁ ଓ ମନ୍ଦର ପରି ଉଚ୍ଚ, ଗଣନା କରୁଥିବା ପରି ଅତିକ୍ରମ କରିଗଲେ।