ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟରେ, ବିଭିନ୍ନ ମିଠା ଖାଦ୍ୟ, ମାଂସ, ବଳଦର ଚମଡ଼, ଏବଂ ସୁନାର ହାତଲା ତଳୱାର ଛାଡି ଦେଇ, ଏହି ଦେବୀ-ଦେବତାମାନେ ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଯାଇଲେ । ସୁନ୍ଦର ଗଳା ହାର, ଲାଲ ଫୁଲର ମାଳା ଏବଂ ଲାଲ ରଙ୍ଗ ଲଗାଇ, ମଦ ମତାଳ ଚକ୍ଷୁ, ପଦ୍ମ ଦଳ ଭଳି ନୟନ ନେଇ, ସେମାନେ ଆକାଶରେ ଉଡ଼ିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିଲେ । ସେହି ମହିଳାମାନେ ଗଳା ହାର, ପାଦ ଗହଣା, ବାହୁ ଗହଣା ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଅଳଙ୍କାର ଧରି, ତାଙ୍କର ପ୍ରେମିକମାନଙ୍କ ସହ ଆକାଶରେ ଅବାକ ହସି ଦେଖିଲେ । ଏହି ବିଦ୍ୟାଧର ମହାର୍ଷିମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦେଖାଇ, ଆକାଶରେ ଏକାଠି ହୋଇ ପାହାଡ଼କୁ ଦେଖିଲେ । ତାପରେ ସେମାନେ ଶୁଧ୍ଧ ଚିତ୍ତ ରୁଷି, ଚାରଣ ଏବଂ ସିଦ୍ଧମାନଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଆକାଶରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ । ସେମାନେ କହିଲେ, "ଏହି ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ, ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଛି, ବଡ଼ ଗତିରେ ବରୁଣଙ୍କର ନିବାସ ଅର୍ଥାତ୍ ସମୁଦ୍ରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି ।" ରାମ ଏବଂ ବାନରମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି କଠିନ କାମ ସଫଳ କରିବା ଇଚ୍ଛାରେ, ସେ ଦୁର୍ଲଭ ସମୁଦ୍ର ପାରକୁ ପହଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହୁଁଛି । ବିଦ୍ୟାଧର ଏବଂ ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କର ଏହି ଉକ୍ତି ଶୁଣି, ସେମାନେ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଏହି ଅପାର ବାନର-ମୁଖ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ । ହନୁମାନ ତାଙ୍କର ଲୋମ ଉଠାଇ, ଅଗ୍ନି ପରି କମ୍ପିତ ହେଇ, ବଡ଼ ମେଘ ପରି ଗଜ୍ଜନ କଲେ । ତାଙ୍କର ପୁଛ, ଲୋମରେ ଆଛାଦିତ ଏବଂ ବ୍ୟାପକ ଭାବରେ ମୁଡ଼ି, ରାଜା ଗରୁଡ ପରି ସାପକୁ ଉଠାଇ ନେଉଥିବା ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା । ତାଙ୍କର ପୁଛ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ପଛକୁ ଘୂଞ୍ଚି, ଗରୁଡ ଦ୍ୱାରା ଉଠାଇ ନେଉଥିବା ବଡ଼ ସାପ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା । ବାନର ତାଙ୍କର ବଡ଼ ବାହୁ, ଲୋହା ଦଣ୍ଡ ପରି, କମରକୁ ଆଣି, ପାଦ ସଂକୁଚିତ କଲେ । ତାଙ୍କର ବାହୁ ଏବଂ ଗଳାକୁ ଏକାଠି କରି, ଶକ୍ତି, ଶକ୍ତି ଏବଂ ପ୍ରତାପରେ ଆତ୍ମନିବେଶ କଲେ । ଦୂରରୁ ଦିଗ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରି, ଆକାଶକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ହୃଦୟରେ ଶ୍ୱାସ ଆଟକି ରଖି, ଉପରକୁ ଦେଖିଲେ । ତାଙ୍କର ପାଦ ଭଲଭାବରେ ରଖି, ବାନରମୁଖ୍ୟ ହନୁମାନ ଲମ୍ବା ଉଡ଼ିବା ପାଇଁ କାନ ଚିପିଲେ । ତାପରେ ସେ ଅନ୍ୟ ବାନରମାନେଁକୁ କହିଲେ: "ଯେପରି ରାଘବଙ୍କର ତୀବ୍ର ବାଣ ବାୟୁପରି ଦୂରକୁ ଯାଏ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏହି ଗତିରେ ଲଙ୍କାକୁ ଯିବି, ଯେଉଁଠାରେ ରାବଣ ରାଜ କରୁଛି । ଯଦି ମୁଁ ଲଙ୍କାରେ ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖିନପାରି, ତେବେ ଏହି ଗତିରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ନିବାସକୁ ଯିବି, ଯଦିଓ ମୋର ଶ୍ରମ ଅନେକ ।" "ନାହିଁ ତ ରାକ୍ଷସ ରାଜା ରାବଣଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ଆଣିବି; କିମ୍ବା ଯେପରି ବି, ସୀତା ସହ ମୋର କାମ ସଫଳ କରି ପଛେ ଫେରିବି । କିମ୍ବା ଲଙ୍କା ସହ ରାବଣକୁ ଉପଡ଼ି ଏଠାକୁ ଆଣିଦେବି ।" ଏହିପରି କହି, ହନୁମାନ ନିଶ୍ଚିତ ମନ ନେଇ ବଡ଼ ଗତିରେ ଉଡ଼ିଲେ; ଏହି ବାନରମୁଖ୍ୟ ଗରୁଡ ପରି ଆପଣକୁ ଭାବିଲେ । ତାଙ୍କର ଉଡ଼ିବା ସମୟରେ ପାହାଡ଼ର ଗଛମାନେ ସମସ୍ତ ଶାଖା ଉଠାଇ ଚାରିପାଖ ଉଡ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ମଧୁରେ ମତାଳ ଦେଖାଯାଉଥିବା ପକ୍ଷୀ ଏବଂ ଫୁଲ ଭର୍ତ୍ତି ଗଛ ନେଇ, ହନୁମାନ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଆକାଶ ମାନିକୁ ଚାଲିଗଲେ । ତାଙ୍କର ଥାଇ ଶକ୍ତିରେ ଉପଡ଼ି ଯାଉଥିବା ଗଛମାନେ କିଛି ଖଣ୍ଡ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାନରଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ, ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରାକୁ ଯାଉଥିବା ନିଜ ଜନକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ନିକଟାତ୍ମୀୟ ପରି । ଏହି ବଡ଼ ଗଛମାନେ ଏକ ସେନା ନିଜ ରାଜାକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ଭଳି ହନୁମାନଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରିଲେ । ଫୁଲ ଫୁଲିଥିବା ଗଛମାନେ ସହିତ, ପାହାଡ଼ ପରି ଆକୃତି ନେଇ, ହନୁମାନ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ । ପୁରୁଣା ମୂଳ ଥିବା ଗଛମାନେ ଲୁଣା ଜଳରେ ବିଲୀନ ହେଲେ, ମହେନ୍ଦ୍ର ପାହାଡ଼ ବରୁଣଙ୍କର ନିବାସକୁ ବିଲୀନ ହେବା ପରି । ବିଭିନ୍ନ ଫୁଲ ଏବଂ କୋମଳ କୁଞ୍ଚ ରେ ଆଛାଦିତ ହନୁମାନ ଆକାଶରେ ଅଗ୍ନିଜ୍ୱଳା ମେଘ ପରି ଚମକୁଥିଲେ । ତାଙ୍କର ଗତିରେ ଗଛମାନେ ଫୁଲ ଛାଡି ଦେଲେ, ଏହି ଫୁଲ ଜଳରେ ବିକିରଣ ହେଲା, ମିତ୍ରମାନେ ଦିଘଳା ଯାତ୍ରା ପରେ ବିଦାୟ ନେବା ପରି । ବାନରଙ୍କ ଆକାଶ ଚାଳିରେ ଗଛମାନେର ଫୁଲ ରାଶି ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ହେଲା, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ମହାସାଗରକୁ ତାରା ଭର୍ତ୍ତି ଆକାଶ ପରି ଚମକୁଥିଲା । ସୁଗନ୍ଧ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ଫୁଲର ବର୍ଷାରେ ନିହ୍ସ୍ନାନ ହନୁମାନ ମେଘ ମାନିକୁ ଉଠୁଥିବା ଦ୍ୱିଜ୍ୱଳା ବିଦ୍ୟୁତ ପରି ଚମକୁଥିଲେ । ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଫୁଲ ଚିଅଁ ଜଳ ଉପରେ ବିକିରଣ ହେଲା, ତାରା ଅଥବା ଆକାଶ ଉଜାଗର କରୁଥିବା ଦୀପ ପରି ଚମକୁଥିଲା । ଆକାଶରେ ତାଙ୍କର ବାହୁ ଦୁଇଟି ପାହାଡ଼ ଶିଖରରୁ ପ୍ରକାଶିତ ପଞ୍ଚମୁଖୀ ସାପ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା । ଏହି ବଡ଼ ବାନର ମହାସାଗରର ତରଙ୍ଗ ଦେଖି ଏହି ସମୁଦ୍ରକୁ ପିଉଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଆକାଶ ପାଇଁ ତିଆରି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ । ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ, ବାୟୁର ଦିଗରେ ଚାଲି, ଅସନ୍ନ ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ, ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଅଗ୍ନି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ । ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଗୋଲା ଚକ୍ଷୁ, ପିତା ନୟନର ନେତୃତ୍ୱ ନେଇ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା । ତାଙ୍କର ମୁହଁ, ଲାଲ ନାକ ସହିତ, ସନ୍ଧ୍ୟା ସମୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚକ୍ର ପରି ଲାଲ ଚମକୁଥିଲା । ଉଡ଼ିବା ସମୟରେ ତାଙ୍କର ପୁଛ ଆକାଶରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ପତାକା ପରି ଚମକୁଥିଲା । ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ, ପୁଛର ଚକ୍ର ଏବଂ ଧଳା ଦାନ୍ତ ଦେଖାଉଥିବା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାହାର ଆବାଳ ପରି ଚମକୁଥିଲେ । ଏହି ବଡ଼ ବାନର, ଲାଲ ଶରୀର ଭାଗ ନେଇ, ଲାଲ ଗେରୁ ପରି ପାହାଡ଼ ଫାଟି ଲାଲ ରଙ୍ଗ ଲଗାଇ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ । ଏଭଳି ହନୁମାନଙ୍କର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବ, ତପସ୍ବୀ, ଚାରଣ, ସିଦ୍ଧ ଏବଂ ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଅନ୍ନଦରେ ଆକାଶରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ ।