ସେଠାରେ ମଦ ପାନ କରିବା ସ୍ଥଳରେ ରହିଯାଇଥିବା ସୁନାର ବାତିଲ ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ପାତ୍ର, ଏବଂ ସୁନାର ଗୋବଲେଟ୍ଗୁଡିକୁ ଛାଡିଦେଇ, ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମିଠା, ଖାଦ୍ୟ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମାଂସ, ବୃଷଭ ଚର୍ମ ଓ ସୁନାର ମୁଣ୍ଡିଆ ତଳୱାର ଛାଡି ଦେଲେ। ସେମାନେ ଶିଳ୍ପକୃତ ହାର ଧାରିଥିବା, ମଦରେ ମତ୍ତ, ଲାଲ ମାଳା ଓ ଚନ୍ଦନ ଲେପିଥିବା, ଲାଲ ଆଖି ଓ କମଳ ନୟନ ଥିବା ସେମାନେ ଆକାଶକୁ ଉଡିଗଲେ। ସେଠାରେ ନାରୀମାନେ ହାର, ପାଖେଲି, ବାହୁଡ଼ି ଓ ଅଲଙ୍କାର ପିନ୍ଧି, ତାଙ୍କର ପ୍ରେମିକଙ୍କ ସହିତ ଆକାଶରେ ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ହସିଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ। ବିଦ୍ୟାଧରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ମହାମୁନିମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ପ୍ରଦର୍ଶନ କରି, ଏକଠି ହୋଇ ଆକାଶରେ ରହି ପାହାଡ଼କୁ ତକୁଥିଲେ। ତାପରେ ସେମାନେ ଶୁଣିଲେ ଯେ, ଶୁଦ୍ଧ ଚିତ୍ତ ଋଷିମାନେ, ଚାରଣ ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଆକାଶରେ ଦଢ଼ି ରହି କଥାହେଉଛନ୍ତି— “ଏହି ହନୁମାନ, ବାୟୁପୁତ୍ର, ପର୍ବତ ସଦୃଶ, ବିପୁଳ ବେଗରେ, ବରୁଣଙ୍କର ନିବାସ ସାଗରକୁ ଅଟକାଇବାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି। ରାମ ଓ ବାନରମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଦୁର୍ଲଭ ସମୁଦ୍ର ପାର କରି ପାରପାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି।” ଏହି ବିଦ୍ୟାଧର ଓ ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କ ଉକ୍ତି ଶୁଣି, ସେମାନେ ପରିମାପରହିନ ବାନରମୁଖ୍ୟ ହନୁମାନଙ୍କୁ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଦେଖିଲେ। ହନୁମାନ ତାଙ୍କର ଲୋମ ଦାଡ଼ିଉଠିଲା, ଅଗ୍ନି ସଦୃଶ କମ୍ପିଥିଲେ, ଏବଂ ବିଜୁଳି ମେଘ ଭଳି ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କଲେ। ତାଙ୍କର ଲମ୍ବା ଲୋମ ଢାକା ଲଜ୍ଜା, ବାକା ହୋଇ ଘୂରୁଥିଲା, ଯଥା ଗରୁଡ଼ ସର୍ପକୁ ନେଇଯିବା ସମୟରେ ତାହାକୁ ଘୂରୁଥାଏ। ତାଙ୍କର ପଛକୁ ଲଜ୍ଜା ଘୂରିଥିଲା, ତାଙ୍କର ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଚଳିଥିବା ଦେହ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ଗରୁଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଉଠାଯାଉଥିବା ବିଶାଳ ନାଗ ସଦୃଶ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ବାନର ତାଙ୍କର ଦୃଢ଼ ବାହୁ, ଯାହା ବିଶାଳ ଲୋହା ଦଣ୍ଡ ସଦୃଶ, କମର ପାଖକୁ ଆଣି, ପାଦ ଚିଞ୍ଚିତ କଲେ। ବାହୁ ଓ ଗଳାକୁ ଗୁଞ୍ଚାଇ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି, ତେଜ, ପ୍ରଭାବ ଭିତରେ ଏକାଗ୍ର ହେଲେ। ହନୁମାନ ଦୂରରୁ ପଥ ଦେଖି, ଦୃଷ୍ଟି ଆକାଶକୁ ଚିଢ଼ାଇ, ଶ୍ୱାସକୁ ହୃଦୟରେ ଅଟକାଇ ରଖିଲେ। ଦୃଢ଼ ଭାବେ ପାଦ ଦେଇ, ମହାବଳୀ ହନୁମାନ, ବାନରମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, କାନ ଚାପି ଲାଗିଲେ। ତାପରେ ସେ ଅନ୍ୟ ବାନରମାନଙ୍କୁ କହିଲେ: “ଯେପରି ରାଘବଙ୍କ ଧନୁର୍ବାଣ ବାୟୁ ସମାନ ବେଗରେ ଚାଲିଯାଏ, ସେପରି ମୁଁ ରାବଣଙ୍କ ଶାସିତ ଲଙ୍କାକୁ ଯିବି। ଯଦି ମୁଁ ସେଠାରେ ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବି ନାହିଁ, ତେବେ ଏହି ଗତିରେ ମୁଁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନିବାସକୁ ଯିବି, ଯଦିଓ ମୋର ଶକ୍ତି ଶେଷ ହୋଇଯାଏ। କିମ୍ବା ରାକ୍ଷସରାଜ ରାବଣଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ଆଣିଦେବି; କିମ୍ବା ସୀତା ସହିତ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରି ଫେରିବି। କିମ୍ବା ଲଙ୍କା ସହ ରାବଣଙ୍କୁ ଉପଢ଼ାଇ ଏଠାକୁ ଆଣିଦେବି।” ଏପରି କହି, ହନୁମାନ ମନ ନିଶ୍ଚିତ କରି ବିପୁଳ ବେଗରେ ଲାଫ ଦେଲେ, ତାଙ୍କୁ ଗରୁଡ଼ ସଦୃଶ ଭାବିଲେ। ତିନି ଲାଫ ଦେଉଥିବା ବେଳେ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଥିବା ଗଛମାନେ, ନିଜ ଶାଖାଗୁଡ଼ିକୁ ଏକଠା କରି, ଚାରିପାଖରେ ଉଡ଼ିଯାଉଥିଲେ। ଫୁଲ ଓ ମଧୁରେ ମତ୍ତ ପକ୍ଷୀ ସହିତ ଗଛମାନେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଆକାଶରେ ଦୂତିରେ ଚାଲିଗଲେ। ହନୁମାନଙ୍କ ଉରୁର ଜୋରରେ ଉଖଟାଯାଇଥିବା ଗଛମାନେ କିଛି ଖ୍ଷଣ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କ ପଛେ ପଛେ ଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରାକୁ ଯାଉଥିବା ଆତ୍ମୀୟଙ୍କୁ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। ସେହି ମହାଗଛମାନେ ହନୁମାନଙ୍କୁ ରାଜାକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ସେନା ସଦୃଶ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ। ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା ଅନେକ ଗଛ ସହିତ, ପର୍ବତ ସଦୃଶ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା ହନୁମାନ ଦେଖିବାକୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଲାଗୁଥିଲେ। ଏପରେ ମଜବୁତ ମୂଳ ଥିବା ଗଛମାନେ ଲୁଣା ଜଳରେ ବିଲୀନ ହୋଇଗଲେ, ଯେପରି ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତ ମହାସାଗରରେ ବିଲୀନ ହୋଇଯାଏ। ହନୁମାନ ନିଜ ଦେହରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଫୁଲ ଓ କିଶଳୟ ଆଚ୍ଛାଦିତ ହୋଇ, ଆକାଶରେ ଜୁଇ ଲାଗିଥିବା ମେଘ ସଦୃଶ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କର ବେଗରେ ଗଛମାନେ ତାଙ୍କର ଫୁଲ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଯାହା ଜଳରେ ପଡ଼ିଗଲା, ଯେପରି ମିତ୍ରମାନେ ବିଦାୟ ନେଇଯାଆନ୍ତି। ଗଛର ଫୁଲର ଅଦ୍ଭୁତ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ଝୁଲି, ବାନରଙ୍କ ତୁଫାନରେ ଉଡ଼ି ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ହାଲୁକା ଭାବରେ ପଡ଼ି, ବଡ଼ ସାଗରକୁ ନକ୍ଷତ୍ର ଭରା ଆକାଶ ସଦୃଶ ଉଜ୍ୱଳ କରିଦେଲା। ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗ ଓ ସୁଗନ୍ଧର ଫୁଲର ବର୍ଷାରେ ଅଭିଷିକ୍ତ ହୋଇ, ହନୁମାନ ମେଘ ମଧ୍ୟରୁ ବିଦ୍ୟୁତ ଚମକୁଥିବା ଭଳି ଦେଖାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କର ବେଗରେ ଭିଜାଯାଇଥିବା ଫୁଲ ସମୁଦ୍ର ଜଳକୁ ଢାକି ଦେଲା, ଯେପରି ଆକାଶରେ ନକ୍ଷତ୍ର କିମ୍ବା ଦୀପ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଥାଏ। ଆକାଶରେ ବିସ୍ତୃତ ହୋଇଥିବା ତାଙ୍କର ବାହୁ ଦୁଇଟି ପାହାଡ଼ ଶିଖରରୁ ବାହାରିଥିବା ପଞ୍ଚମୁଖୀ ଦୁଇଟି ନାଗ ସଦୃଶ ଦେଖାଉଥିଲା। ମହାବଳୀ ବାନର ଏମିତି ଦେଖାଉଥିଲେ ଯେ, ସେ ମହାସାଗରକୁ ପିଉଥିବା ପରି ଏବଂ ଆକାଶ ପାଇଁ ତୃଷ୍ଣାର୍ତ୍ତ ହୋଇଥିବା ପରି। ତାଙ୍କର ଆଖି, ବାୟୁର ପଥ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା, ବିଜୁଳି ସଦୃଶ ଚମକୁଥିଲା, ଯେପରି ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଅଗ୍ନି ଜଳିଉଛି। ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଗୋଲ ଆଖି, ପିତା ରଙ୍ଗର, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସଦୃଶ ତିକ୍କା ହୋଇ ଚମକୁଥିଲା। ତାଙ୍କର ମୁହଁ, ଲାଲ ନାକ ସହିତ, ସାଂଧ୍ୟା ସମୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଲକୁ ଛୁଇଁଯିବା ସଦୃଶ ରକ୍ତିମ ହୋଇ ଚମକୁଥିଲା। ଲଜ୍ଜା ଉପରେ ଉଠିଥିବା ହନୁମାନଙ୍କ ଲଜ୍ଜା ଆକାଶରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପତାକା ସଦୃଶ ଚମକୁଥିଲା। ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ, ତାଙ୍କର ଲଜ୍ଜାରେ ବୃତ୍ତ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଏବଂ ଧଳା ଦାନ୍ତର ଚମକରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଭାଲୟ ସହିତ ଚମକୁଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ସଦୃଶ ଦେଖାଉଥିଲେ।