ଏହି ସମୟରେ, ପାହାଡ଼ରେ ଅସାଧାରଣ କିଛି ଘଟୁଛି ବୋଲି ଭାବି, ଅପସରା ଓ ତାଙ୍କ ସହିତ ଥିବା ମହିଳାମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପଳାଇ ଯାଉଛନ୍ତି। ସେମାନେ ମଦ ପାନ କରୁଥିବା ସ୍ଥାନରେ ସୁନାର ଭାଣ୍ଡା, ମୂଲ୍ୟବାନ ପାତ୍ର ଓ ସୁନାର ଗୋବଲେଟ୍ ଛାଡ଼ି ଦେଇଛନ୍ତି। ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମିଠା ଓ ଖାଦ୍ୟ, ପ୍ରକାର ପ୍ରକାର ମାଂସ, ବଳଦର ଛାଲ ଓ ସୁନା ହାତଲା ତଳୱାର ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ି ଦେଇଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଶିଳ୍ପ କୃତ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ମଦମତ, ଲାଲ ମାଳା ଓ ଅଳଙ୍କାର ଲଗାଇ, ଲାଲ ଆଖି ଓ ପଦ୍ମ ସଦୃଶ ଆଖି ସହିତ ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଯାଇଛନ୍ତି। ମହିଳାମାନେ ମାଳା, ପାଉଁଜି, ବାହୁଡ଼ି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି, ତାଙ୍କ ପ୍ରେମିକଙ୍କ ସହିତ ଆକାଶରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବେ ହସୁଥିବା ଦୃଶ୍ୟରେ ଦଢ଼ି ରହିଛନ୍ତି। ବିଦ୍ୟାଧର ମଧ୍ୟରୁ ମହାମୁନିମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତି ପ୍ରଦର୍ଶନ କରି, ଆକାଶରେ ଏକାଠି ହୋଇ ପାହାଡ଼କୁ ତକୁଚୁଛନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ ସେମାନେ ଶୁଣିଲେ—ପବିତ୍ର ଚିତ୍ତ ଥିବା ଋଷିମାନେ, ଚାରଣ ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ଖଲି ଆକାଶରେ ଉପସ୍ଥିତ। ସେଠାରେ ଶୁଣିଲେ: "ଏହି ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍, ପାହାଡ଼ ସଦୃଶ ଦେହ ଓ ଅପାର ବେଗ ସହିତ, ବରୁଣଙ୍କ ନିବାସ ସାଗରକୁ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି। ରାମ ଓ ମଂକିମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ସେ ସାଗର ପାରକୁ ପହଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି।" ଏହି ବିଦ୍ୟାଧର ଓ ତାପସମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେମାନେ ଏହି ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବନରାଜ୍ ହନୁମାନ୍ଙ୍କୁ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଦେଖିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର କେଶ ଉଠାଇ, ଅଗ୍ନି ସଦୃଶ କମ୍ପିତ ହେଲେ, ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କଲେ। ତାଙ୍କର ପୁଛ ଲମ୍ବା ଓ ଗୋଲାଇ ହୋଇ, ଗରୁଡ଼ ସର୍ପକୁ ନେଇଯିବା ପରି ତାଙ୍କର ପୁଛ ଉଠିଥିଲା। ତାଙ୍କର ପୁଛ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ପଛକୁ ଘୁରି, ମହା ସର୍ପ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉଠାଯିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ହନୁମାନ୍ ତାଙ୍କର ଭାରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁମାନେ କମର ପାଖକୁ ଆଣି, ତାଙ୍କର ପାଦ ମୁଡ଼ିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ଦେହ, ବାହୁ, ଗଳା ଏବଂ ଶକ୍ତିକୁ ଏକାଠି କରି, ଅପାର ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ପଥ ଦୂରରୁ ନିରୀକ୍ଷଣ କରି, ଆକାଶକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ପ୍ରାଣକୁ ହୃଦୟରେ ଧରି ରଖିଲେ। ପ୍ରବଳ ହନୁମାନ୍ ତାଙ୍କର ପାଦ ଦୃଢ଼ କରି, କାନକୁ ଚାପି, ଝପଟ ଦେବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ସେ ଅନ୍ୟ ବନରାଜମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ: "ଯେପରି ରାଘବଙ୍କ ଧନୁର୍ବାଣ ତୀବ୍ର ବେଗରେ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ଯାଏ, ସେପରି ମୁଁ ମଧ୍ୟ ରାବଣଙ୍କ ଶାସିତ ଲଙ୍କାକୁ ଯିବି। ଯଦି ମୁଁ ଲଙ୍କାରେ ଜନକନନ୍ଦନୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବି ନାହିଁ, ତେବେ ଏହି ବେଗରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନିବାସକୁ ଯିବି, ଯଦିଓ ମୋର ଶକ୍ତି ଶେଷ ହୋଇଯିବ। କିମ୍ବା ରାକ୍ଷସ ରାଜା ରାବଣଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ନେଇଯିବି, କିମ୍ବା ସୀତାଙ୍କୁ ସହ ମୋର କାମ ସଫଳ କରି ଫେରିବି। କିମ୍ବା ଲଙ୍କାକୁ ସମୂଳେ ଉଖଳି ରାବଣ ସହ ଏଠାକୁ ଆଣିଦେବି।" ଏପରି କହି, ହନୁମାନ୍ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପରେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଆଗକୁ ଝପଟିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଗରୁଡ଼ ସଦୃଶ ମନେ ହେଉଥିଲା। ତାଙ୍କ ଛାଡ଼ା ଲାଗିବା ସହିତ, ପାହାଡ଼ ଉପର ଗଛଗୁଡ଼ିକ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ଶାଖା ଏକାଠି କରି, ଚାରିପଟେ ଉଡ଼ିଗଲା। ମଧୁରେ ମତ ଚିଡ଼ିଏ ଓ ମନୋହର ଫୁଲ ଭରିଥିବା ଗଛଗୁଡ଼ିକୁ ସହ ନେଇ, ହନୁମାନ୍ ଅପାର ଗତିରେ ଖଲି ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଦୌଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ। ତାଙ୍କର ଉରୁ ଶକ୍ତିରେ ଉଖଳିଯାଇଥିବା ଗଛ ଦଳ କିଛି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଲେ, ଯେପରି ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରାରେ ଯିବା ଆତ୍ମୀୟଙ୍କୁ ଆପଣଙ୍କ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। ଏହି ମହାଗଛଗୁଡ଼ିକ ହନୁମାନ୍ଙ୍କୁ ସେପରି ଅନୁସରଣ କଲେ, ଯେପରି ଏକ ସେନା ତାଙ୍କ ରାଜାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରେ। ଫୁଲ ଫୁଟିଥିବା ଅନେକ ଗଛ ସହିତ ହନୁମାନ୍ ପାହାଡ଼ ସଦୃଶ ଦେହରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ପରେ ଏହି ଗଛଗୁଡ଼ିକ ମଜବୁତ ମୂଳ ସହିତ ଲୁଣ ଜଳରେ ବିଲୀନ ହୋଇଗଲେ, ଯେପରି ମହେନ୍ଦ୍ର ପାହାଡ଼ ବରୁଣଙ୍କ ନିବାସରେ ବିଲୀନ ହୁଏ। ଏହି ବନରାଜ ହନୁମାନ୍ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଫୁଲ ଓ କୋମଳ କଳିକାରେ ଢ଼ାଙ୍କା ହୋଇ, ଆକାଶରେ ଜୁଇଁ ଜଳିଥିବା ମେଘ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଗତିରେ ଗଛ ଫୁଲ ଝଡ଼ିପଡ଼ି, ଜଳରେ ଛିଟିଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ମିଳିଥିବା ବନ୍ଧୁମାନେ ବିଦାୟ ନେଉଛନ୍ତି। ଏହି ଗଛ ଫୁଲର ବିବିଧ ରଙ୍ଗର ମାସ ହନୁମାନ୍ଙ୍କ ବେଗରେ ଉଡ଼ି, ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ହଳକା ଭାବେ ପଡ଼ି, ମହାସାଗରକୁ ତାରାରେ ଭରିଥିବା ଆକାଶ ପରି ଅଦ୍ଭୁତ ଚମକ ଦେଉଥିଲା। ସେ ଫୁଲର ବନ୍ଧରେ ନିହାତି, ଉଦୟ ମେଘ ଉପରେ ଅଜସ୍ର ବିଦ୍ୟୁତ୍ କ୍ଳସ୍ତର ପରି ଚମକୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଛିଟିଯାଇଥିବା ଫୁଲରେ ଆବୃତ ଜଳ ତାରା କିମ୍ବା ଆକାଶରେ ଦୀପ ପରି ଚମକୁଥିଲା। ତାଙ୍କର ଆତ୍ମା ଆକାଶରେ ଦୁଇଟି ପାଞ୍ଚମୁଖୀ ସର୍ପ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ବଡ଼ ବନରାଜ ମହାସାଗରକୁ ପିଉଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ ଓ ଆକାଶ ପାଇଁ ତୃଷ୍ଣାର୍ତ୍ତ ପରି ଲାଗୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଆଖି, ପବନର ମାର୍ଗକୁ ଅନୁସରଣ କରି, ବିଜୁଳି ପରି ଚମକୁଥିଲା, ଯେପରି ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଅଗ୍ନି ଜଳିଉଛି। ମହାନୟକ ହନୁମାନ୍ଙ୍କ ପିତାଳ ଆଖି ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଏକାଗ୍ର ଥିଲା। ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଲାଲ ନାକ ସହିତ, ସାନ୍ଧ୍ୟାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚକ୍ର ପରି ଲାଲ ଚମକୁଥିଲା। ତାଙ୍କର ଉଠାଇଥିବା ପୁଛ ଆକାଶରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପତାକା ପରି ଚମକୁଥିଲା। ଏପରି ହନୁମାନ୍ଙ୍କ ଅପୂର୍ବ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଋଷି, ଚାରଣ, ବିଦ୍ୟାଧର ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଓ ପ୍ରଶଂସାରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ରହିଲେ।