ହନୁମାନ୍ଙ୍କ ଅପୂର୍ବ ପରାକ୍ରମ ଦେଖି, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାନର ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତକୁ ଭଳି ଚାପି ଦେଲେ। ତାଙ୍କ ପ୍ରବଳ ଦବାବରେ ପର୍ବତ ତଳୁ ଜଳ ଝରିବାକୁ ଲାଗିଲା, ଯେପରି ଏକ ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ ତା’ରୁ ଜଳ ଝାଡ଼ିଥାଏ। ଏହି ବନର ଶକ୍ତିରେ ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତ ଧଳି ଧଳି ସୁନା, ସିସି, ଏବଂ କଜଳ ଝରି ପଡ଼ିଲା। ବଡ଼ ବଡ଼ ପାଥର ଖଣ୍ଡ ତଳୁ ଖସିଗଲା, ମଧ୍ୟରେ ଜ୍ୱାଳାର ଅଳଙ୍କାର ନେଇ, ସେ ପର୍ବତ ଧୂଆଁ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଅଗ୍ନି ପରି ଲାଗିଲା। ବାନରଙ୍କ ଚାପରେ ଗୁହାରେ ଲୁଚିଥିବା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଅଜଣା ସ୍ୱରରେ ଚିତ୍କାର କରିଉଠିଲେ। ଏହି ଅତିଶୟ ଉତ୍ପାତର ଶବ୍ଦ ଭୂମି, ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତ, ଏବଂ ଉଦ୍ୟାନକୁ ଭରିଦେଲା। ସ୍ୱସ୍ତିକ ଚିହ୍ନ ଥିବା ଚଉଡ଼ାମୁଣ୍ଡି ନାଗମାନେ ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନି ଉଗଳିଲେ, ତାଙ୍କ ଦଂଶରେ ପାଥର ଖଣ୍ଡ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା। ଏହି ରୂଷ୍ଟ ନାଗମାନଙ୍କ ବିଷରେ ଜ୍ୱାଳାଧାରା ଲାଗି, ପାଥର ଖଣ୍ଡ ହଜାର ଖଣ୍ଡ ହେଇ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ଏହି ପର୍ବତରେ ଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଔଷଧୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ବିଷକୁ ଦମନ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ତାପସମାନେ ଭାବିଲେ—‘ଏହି ପର୍ବତ କିଛି ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଭଙ୍ଗ ହେଉଛି।’ ଭୟକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ ସେମାନେ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହ ଦୌଡ଼ି ଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ପାନସଭାରେ ଥିବା ସୁନାର ବାଟି, ମୂଲ୍ୟବାନ ପାତ୍ର ଓ ସୁନାର ପାନପାତ୍ର, ବିଭିନ୍ନ ମିଠା, ଖାଦ୍ୟ, ମାଂସ, ବୃଷ ଚର୍ମ, ଓ ସୁନାର ମୁଣ୍ଡିଆ ତଳୱାର ଛାଡ଼ି ଦେଲେ। ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି, ମଦୋନ୍ମତ, ଲାଲ ମାଳା ଓ ଚନ୍ଦନରେ ମାନ୍ଦି, ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ, ପଦ୍ମନୟନ ତାପସମାନେ ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ। ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଗଲାପହାର, ଚୂଡ଼ା, କଙ୍କଣ, ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟଙ୍କ ସହ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହସରେ ଆକାଶରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିଦ୍ୟାଧର ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ଆକାଶରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ପର୍ବତକୁ ଦେଖିଲେ। ଏବେ ସେମାନେ ଶୁଣିଲେ—ପବିତ୍ର ମନସ୍କ ଋଷି, ଚାରଣ, ସିଦ୍ଧମାନେ ବି ଆକାଶରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଛନ୍ତି। ସେଠାରେ ସମସ୍ତେ କହିଲେ—“ଏହି ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍, ପର୍ବତ ସମାନ ଦୃଢ଼ ଦେହୀ, ବିପୁଳ ବେଗରେ, ବଡ଼ ସମୁଦ୍ର ବ୍ୟାପି ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି, ଯେଉଁଥିରେ ବରୁଣ ବାସ କରନ୍ତି। ରାମ ଓ ବାନରମାନେ ପାଇଁ ଏହି କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ କରିବାକୁ, ସେ ଦୁର୍ଲଭ ସମୁଦ୍ର ପାରି ଦୂର ପାରେ ପହଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି।” ବିଦ୍ୟାଧର ଓ ତାପସମାନଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ସମସ୍ତେ ଦେଖିଲେ, ସେ ଅପାର ବନରପ୍ରମୁଖ ପର୍ବତ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ। ହନୁମାନ୍ ତାଙ୍କ ଲୋମ ଉଠାଇ, ଅଗ୍ନି ପରି କମ୍ପିତ ହେଲେ, ଏବଂ ବିଦ୍ୟୁଦ୍ମେଘ ସମାନ ଦାନବୀ ଗର୍ଜନ କଲେ। ତାଙ୍କ ପୁଛ ଲମ୍ବା, ଲୋମେ ଢାକା, ଏକ ପରେ ଏକ ବେଙ୍କି ହୋଇ ହଲେ, ଯେପରି ଗରୁଡ଼ ନାଗକୁ ଉଠାଇ ନେଉଛି। ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଚାଲିବା ସମୟରେ, ପଛରେ ପୁଛ ଗୁଞ୍ଜି ଗରୁଡ଼ ଜଣେ ସର୍ପକୁ ବୋହି ନେଉଛି ବୋଲି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ହନୁମାନ୍ ତାଙ୍କ ଦୁଇ ହାତ, ଯେଉଁଠି ଲୋହା ଦଣ୍ଡ ପରି ମଜବୁତ, କମର ସମ୍ନିକଟରେ ନେଇଲେ, ଦୁଇ ପାଦ ଭିତିରେ କମ୍ପିତ କଲେ। ଦେହର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି, ଶୌର୍ୟ, ପ୍ରଭା ଏକତ୍ରିତ କରି, ଗର୍ବିତ ହୋଇ, ଦୂର ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ଶ୍ୱାସକୁ ହୃଦୟରେ ଅଟକାଇ, ଆକାଶକୁ ଦୃଢ଼ ଚାହିଲେ। ଦୁଇ ପାଦ ମଜବୁତ କରି, କାନ ଦବାଇ, ଏହି ପ୍ରବଳ ବନର ଲାଫ ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସେ ଅନ୍ୟ ବାନରମାନଙ୍କୁ କହିଲେ: “ଯେପରି ରାଘବଙ୍କ ଧନୁରୁ ଛୁଟିଥିବା ବାଣ ବାୟୁ ସମାନ ବେଗରେ ଗଲେ, ସେପରି ମୁଁ ରାବଣଙ୍କ ଶାସିତ ଲଙ୍କାକୁ ଯିବି। ଯଦି ମୁଁ ଲଙ୍କାରେ ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସୀତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବି ନାହିଁ, ତେବେ ଏହି ବେଗରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନିବାସକୁ ଯିବି, ଯଦିଓ ମୋର ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ ଶେଷ ହୋଇଯିବ। ବା ରାକ୍ଷସରାଜ୍ୟ ରାବଣଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ଆଣିବି, ସୀତା ସହ କାମସିଧ୍ଧି କରି ଫେରିବି। ନହେଲେ ଲଙ୍କା ସହ ରାବଣଙ୍କୁ ଉପାଡ଼ି ଏଠାକୁ ଆଣିଦେବି।” ଏପରି କହି, ହନୁମାନ୍ ମନସ୍କ ନିଶ୍ଚିତ କରି, ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଲାଫ ଦେଲେ, ଏବଂ ନିଜକୁ ଗରୁଡ଼ ପରି ଭାବିଲେ। ତାଙ୍କ ଦୃଢ଼ ପ୍ରହାରରେ ପର୍ବତର ଗଛମାନେ ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ଶାଖା ଟାଣି ଉପରେ ଉଠି ଗଲେ। ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା, ମଧୁପାନରେ ମତ୍ତ ପକ୍ଷୀମାନେ ଥିବା ଗଛମାନେ ସହିତ, ହନୁମାନ୍ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଚାଲିଗଲେ। ତାଙ୍କ ଜଂଘାର ଚାପରେ ଉପଟିଯାଇଥିବା ଗଛମାନେ ଏକ ଅଳ୍ପ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ହନୁମାନ୍ଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ, ଯେପରି ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରାକୁ ଯିବା ଭାଇଁ ପରିବାର ଲୋକ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। ଏହି ବଡ଼ ବଡ଼ ଗଛମାନେ ହନୁମାନ୍ଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ରାଜା ପଛରେ ଯିବା ସେନା ପରି ଅନୁସରଣ କରିଲେ। ଫୁଲ ଫୁଲିଥିବା ଗଛମାନେ ସହିତ, ପର୍ବତ ଭଳି ଦେହୀ ହନୁମାନ୍ ଅପୂର୍ବ ଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଏହି ଗଛମାନେ ଦୃଢ଼ ମୂଳ ସହ ସମୁଦ୍ରର ଲୁଣ ଜଳରେ ଡୁବିଗଲେ, ଭୟକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତ ଯେପରି ବରୁଣ ନିବାସକୁ ଯାଏ। ହନୁମାନ୍ ନାନା ପ୍ରକାର ଫୁଲ ଓ କିଶଳୟ ଥିବା ଗଛମାନେ ଦ୍ୱାରା ଢାକା, ଆକାଶରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମେଘ ମଧ୍ୟରେ ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ ଜୁଇଁପୋକା ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କ ବେଗରେ ଗଛମାନେ ନିଜ ଫୁଲ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ସେଉଁଠି ସମୁଦ୍ର ଜଳରେ ଛଡ଼ିଗଲା, ଯେପରି ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ ଦେଖାଶେଷରେ ବିଦାୟ ନେଉଛନ୍ତି। ଏହି ଗଛମାନଙ୍କୁ ଝଡ଼ିଦେଇଥିବା ନାନା ପ୍ରକାର ଫୁଲ ହନୁମାନ୍ଙ୍କ ବେଗରେ ଉଡ଼ି ଦୂର ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଲାଗିଗଲା, ଯାହା ଦେଖି ମହାସାଗର ରାତିର ତାରାକିରଣରେ ଚମକୁଥିବା ଆକାଶ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।