ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତରେ ହନୁମାନଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ କ୍ରିୟା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ପର୍ବତ ଚାରିପାଖରେ ଗଛରୁ ଝଡିପଡୁଥିବା ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲରେ ଆବୃତ୍ ହୋଇ ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ଏହା ଫୁଲରେ ନିର୍ମିତ ଏକ ପର୍ବତ। ହନୁମାନଙ୍କ ଅପାର ଶକ୍ତିରେ ପର୍ବତ ଦବାଯାଇ, ଏହା ଏକ ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ ପରି ଜଳ ପ୍ରବାହ କରିଥିଲା। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାନର ଦବାଯାଇ, ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତ ହିରା, କାଳି, ଚାନ୍ଦିର ଧାରା ଉତ୍ସର୍ଗ କରିଥିଲା। ପର୍ବତ ଏକ ମଧ୍ୟ ଅଗ୍ନି ଭାବରେ ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇ, ବଡ଼ ବଡ଼ ପଥର ଉତ୍ସର୍ଗ କରି, ଧୁଁଆଁ ଲାଇନ ଥିବା ଅଗ୍ନି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ହନୁମାନଙ୍କ ଦବାଯାଇ, ଗୁହାରେ ଲୁଚିଥିବା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଅଜଣା ଶବ୍ଦରେ ଚିତ୍କାର କରିଥିଲେ। ପର୍ବତ ଦବାଯାଇ ହେବାରୁ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ସମସ୍ତ ଭୂମି, ଦିଗ୍, ଅରଣ୍ୟରେ ପ୍ରସାରିତ ହେଲା। ପର୍ବତରେ ଥିବା ବିଶାଳ ମୁଣ୍ଡ ଅଳଙ୍କୃତ ସ୍ୱସ୍ତିକ ଚିହ୍ନ ଭାଗ୍ୟବାନ ସର୍ପ ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନି ନିସ୍କାସନ କରି, ପଥରକୁ ଦାଁତରେ କଟିଥିଲେ। ସେହି ପଥର, ସର୍ପମାନେ ଦେଇଥିବା ବିଷରେ ଜ୍ୱଳିତ ହେଇ, ଅନେକ ଖଣ୍ଡରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ପର୍ବତରେ ଥିବା ଔଷଧି ଉପଦ୍ରବୀ ବିଷକୁ ଦମନ କରିପାରିଲେନି, ସର୍ପମାନଙ୍କ ବିଷ ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ତପସ୍ୱୀମାନେ ଭାବିଲେ, "ଏହି ପର୍ବତ ଅଲୌକିକ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଭାଙ୍ଗିଯାଉଛି," ଭୟରେ ସେମାନେ ନାରୀମାନେ ସହିତ ପଳାଇଗଲେ। ସେମାନେ ବାସ୍ତୁରେ ଥିବା ସୁଉତ୍ତମ ସୁନା ମଦପାନ ପାତ୍ର, ମୂଲ୍ୟବାନ କପ, ସୁନା ଗୋବଲେଟ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ। ବିଭିନ୍ନ ମିଠା, ଖାଦ୍ୟ, ମାଂସ, ବଳଦ ଚର୍ମ, ସୁନା ଦଣ୍ଡ ଅସି ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ। ସେମାନେ ଶିଳ୍ପ କଳାର ମାଳା ପିନ୍ଧି, ମଦୋନ୍ମତ ହୋଇ, ଲାଲ ମାଳା ଓ ଅଙ୍ଗରାଗ ଲଗାଇ, ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ଓ ପଦ୍ମ ପରି ଚକ୍ଷୁ ନେଇ, ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ। ନାରୀମାନେ ମାଳା, ପାଉଁ ଗହଣା, ବ୍ରାସଲେଟ, ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି, ଆକାଶରେ ତାଙ୍କ ସ୍ନେହିତଙ୍କ ସହ ହସି ଅବାକ ହୋଇ ଦେଖିଲେ। ବିଦ୍ୟାଧର ମହାର୍ଷିମାନେ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦେଖାଇ, ଆକାଶରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ପର୍ବତକୁ ଦେଖିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତାପରେ ସେମାନେ ଶୁଣିଲେ, ଶୁଦ୍ଧ ଚିତ୍ତ ରୁଷି, ଚାରଣ ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ସ୍ୱଚ୍ଛ ଆକାଶରେ ଉଭୟ ଶବ୍ଦ କରୁଛନ୍ତି। ସେମାନେ କହିଲେ, "ଏହି ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ, ପର୍ବତ ପରି ଦେଖାଯାଉଛି, ଅପାର ଗତିରେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି, ଯାହା ଭଗବାନ ବରୁଣଙ୍କ ନିବାସ।" "ରାମ ଓ ବାନରମାନଙ୍କ ନିମିତ୍ତ ଏହି କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ କରିବାକୁ, ସମୁଦ୍ରର ଅପର ପାରକୁ ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି।" ବିଦ୍ୟାଧର, ତପସ୍ୱୀମାନେ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ସେମାନେ ପର୍ବତରେ ଅପାର ବାନର ମୁଖ୍ୟ ହନୁମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ହନୁମାନ ତାଙ୍କ କେଶ ଫୁଲାଇ, ଅଗ୍ନି ପରି କମ୍ପିତ ହେଇ, ବଡ଼ ମେଘ ପରି ଗର୍ଜନ କଲେ। ତାଙ୍କ ପୁଞ୍ଜି, ବାଳରେ ଆବୃତ ଏବଂ ତରଙ୍ଗାକାର, ଲମ୍ବା ହୋଇ ଉଡ଼ିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲା, ଗରୁଡ଼ ଏକ ସର୍ପକୁ ଉଠାଇନେଇବାପରି। ତାଙ୍କ ପୁଞ୍ଜି, ପଛରେ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଚାଲିଲା, ଏକ ବଡ଼ ସର୍ପ ଗରୁଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଉଠାଇ ନେଇଯିବାପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ହନୁମାନ ତାଙ୍କ ଭୁଜଦ୍ୱୟ, ଲୋହା ବାର ପରି ମୋଟା, କମରକୁ ଆଣି, ପାଦ ଭାଲି ଭାବେ ଉପସମେତ କଲେ। ତାଙ୍କ ଭୁଜ, ଗ୍ରୀବା ଏବଂ ଶରୀର ଶକ୍ତିରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରତାପ ଭରି, ଦୃଢ଼ ଉଦ୍ଦମ ନେଲେ। ଦୂରରେ ଦିଶା ନିରୀକ୍ଷଣ କରି, ଚିତ୍ତକୁ ଆକାଶ ଦିଗରେ ଲଗାଇ, ଶ୍ୱାସକୁ ହୃଦୟରେ ନିବାସ କରାଇ ଆକାଶକୁ ଦେଖିଲେ। ପାଦକୁ ଦୃଢ଼ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାନର ହନୁମାନ କାନକୁ ଦବାଇ, ଲାଫ ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ତାପରେ ହନୁମାନ ସମସ୍ତ ବାନରମାନେ ଠାରେ କହିଲେ: "ଯେପରି ରାଘବଙ୍କ ଧନୁରୁ ଜଣା ତୀର ବାୟୁ ଗତିରେ ଲଂକାକୁ ଯାଏ, ସେପରି ମୁଁ ରାବଣଙ୍କ ଶାସିତ ଲଂକାକୁ ଯିବି।" "ଯଦି ମୁଁ ଏଠାରେ ଜନକାନ୍ନ୍ୟା ସୀତାକୁ ଦେଖିପାରିବିନି, ତେବେ ଏହି ଗତିରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନିବାସକୁ ଯିବି, ଯଦିଓ ମୋର ଶ୍ରମ ଅପରିମିତ।" "କିମ୍ବା ମୁଁ ରାକ୍ଷସ ରାଜାକୁ ବାନ୍ଧି ରାବଣକୁ ଉଠାଇ ନେଇଆସିବି; ଯେଉଁ ଭାବରେ ହେଉ, ମୁଁ ସୀତା ସହ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧି ଫେରିବି।" "କିମ୍ବା ମୁଁ ଲଂକାକୁ ଉପ୍ରୁଟ୍ କରି, ରାବଣ ସହ ଏଠାକୁ ଆଣିଦେବି।" ଏପରି କହି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାନର ହନୁମାନ ନିଶ୍ଚିତ ମନେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଲାଫ ଦେଲେ; ତାଙ୍କ ମନ ଗରୁଡ଼ ପରି ଉଡ଼ିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହୋଇଗଲା। ହନୁମାନ ଉଡ଼ିଲେ, ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତର ଗଛମାନେ ତାଙ୍କ ଗତିରେ ସମସ୍ତ ଶାଖା ଭିତରେ ଉଡ଼ିଗଲେ। ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା ଗଛ ଓ ମଧୁପାନରେ ମତ୍ତ ପକ୍ଷୀମାନେ ସହିତ ହନୁମାନ ସ୍ୱଚ୍ଛ ଆକାଶ ମାନେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଉଡ଼ିଗଲେ। ଗଛମାନେ ତାଙ୍କ ଉଡ଼ିବା ଶକ୍ତିରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ହନୁମାନଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଲେ, ଯେପରି ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରାକୁ ଯିବାକୁ ଯାଉଥିବା ଜନ୍ୟ ପରିଜନ ପଛରେ ଚାଲିଥାନ୍ତି। ଉପ୍ରୁଟ୍ ହୋଇଥିବା ବଡ଼ ଗଛମାନେ ହନୁମାନଙ୍କ ପଛରେ ଏକ ସେନା ନିଜ ରାଜା ପଛରେ ଚାଲିଥିବାପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା ବହୁ ଗଛ ସହିତ, ପର୍ବତ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ହନୁମାନ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ। ତାପରେ ଏହି ଦୃଢ଼ ମୂଳ ଥିବା ଗଛମାନେ ଲବଣ ଜଳରେ ବିଲିନ ହେଲେ, ଭୟରେ ବଡ଼ ପର୍ବତ ମହେନ୍ଦ୍ର ବରୁଣ ନିବାସକୁ ବିଲିନ ହେବାପରି। ହନୁମାନ ବିଭିନ୍ନ ଫୁଲ ଓ ତଜା କୁଳିରେ ଆବୃତ ହୋଇ, ଅଗ୍ନିମାଛି ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ମେଘ ପରି ଆକାଶରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଗତିରେ ଗଛମାନେ ତାଙ୍କର ଫୁଲ ଝଡ଼ିଦେଇ, ଜଳରେ ବିକିରଣ ହେଲେ, ଯେପରି ମିତ୍ରମାନେ ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରା ପରେ ବିଦାୟ ନେଇ ଯାଉଛନ୍ତି। ଏହିପରି ମହାନ ବାନର ହନୁମାନଙ୍କ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ, ଶକ୍ତି ଓ ଉଦ୍ୟମ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବ, ରୁଷି, ବିଦ୍ୟାଧର ଓ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଅବାକ ହୋଇ ଦେଖିଲେ।