ମହାବଳୀ ହନୁମାନ ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତକୁ ଦବାଇଲେ, ଏହି ଦବାଣିରେ ପର୍ବତ ତୁରନ୍ତ କମ୍ପିଉଥିଲା ଏବଂ ତାହାର ଫୁଲିଥିବା ଗଛମାନଙ୍କର ଶିରା ଫୁଲ ଛାଡ଼ି ଦେଇଥିଲା। ଏହି ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲର ବର୍ଷାରେ ପର୍ବତ ଚାରିପଟେ ଢକିଯାଇଥିଲା, ଏହା ଏପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା ଯେପରି ଫୁଲରେ ଗଠିତ ଏକ ପର୍ବତ। ହନୁମାନଙ୍କ ଅତିଶକ୍ତିର ଦବାଣିରେ ପର୍ବତ ଗଜରାଜ ପରି ଜଳ ବିସର୍ଜିତ କରିଥିଲା। ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାନରର ଦବାଣିରେ, ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତ ସୁନା, କଜଳ ଓ ଚାନ୍ଦିର ଝରଣା ଉତ୍ସାରିତ କରିଥିଲା। ପର୍ବତ ଏକ ମହାଗଠା ଶିଳା ବିସର୍ଜିତ କରି, ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ନିର ଜ୍ୱାଳା ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ଧୂଆଁ ଲାଇନ ଥିବା ଅଗ୍ନି। ହନୁମାନଙ୍କ ଦବାଣିରେ ପର୍ବତର ଗୁହାରେ ଲୁଚିଥିବା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଅଜଣା ସ୍ୱରରେ ଚିତ୍କାର କରିଥିଲେ। ପର୍ବତର ଏହି ଚାପରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ଏକ ମହା କଳାହ ଭୂମି, ଦିଗ ଓ ବନକୁ ପୂରଣ କରିଥିଲା। ତେଁ ତଳେ ଥିବା ବିଶାଳ ମୁଣ୍ଡ ଅଳି ଚିହ୍ନିତ ସର୍ପମାନେ ଦହନା ଅଗ୍ନି ନିସ୍କାସନ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଶିଳାକୁ ଦାନ୍ତରେ କଟିଥିଲେ। ସେହି ଶିଳାମାନେ, ବିଷରେ ଉନ୍ମତ୍ତ ସର୍ପମାନେ କଟିଥିବାରୁ, ଅଗ୍ନିରେ ଜ୍ୱାଳି ହଜାର ଖଣ୍ଡରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା। ପର୍ବତର ଉପରେ ଥିବା ଔଷଧି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସର୍ପମାନଙ୍କର ବିଷକୁ ଶାନ୍ତ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ତପସ୍ଵୀମାନେ ଭାବିଲେ, “ପର୍ବତ ଅଲୌକିକ ଶକ୍ତିମାନେ ଭଙ୍ଗ କରୁଛନ୍ତି,” ଭୟରେ ସେମାନେ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ପଳାଇ ଯାଇଥିଲେ। ସେମାନେ ପାନସ୍ଥଳରେ ରହିଥିବା ସୁନା ଭାଣ୍ଡ ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ପାତ୍ର, ସୁନା କୋପା ଛାଡ଼ି ଦେଇଥିଲେ। ବିଭିନ୍ନ ମିଠା, ଖାଦ୍ୟ, ମାଂସ, ବୃଷ ଚମଡ଼, ଓ ସୁନା ହାତର ତଳୱାର ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ି ଦେଇଥିଲେ। ନାଳିକା ମାଳା ପିନ୍ଧି, ମଦିରା ପାନ କରି, ଲାଲ ଫୁଲ ଓ ଲାଲ ଲେପ ଲଗାଇ, ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ଓ ପଦ୍ମପରି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ସେମାନେ ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଯାଇଥିଲେ। ମହିଳାମାନେ ମାଳା, ପାଦପାଟି, କଙ୍ଗନ, ଓ ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧି, ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ସହିତ ଆକାଶରେ ହସି ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଦେଖୁଥିଲେ। ବିଦ୍ୟାଧରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ମହା ତପସ୍ଵୀମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ପ୍ରଦର୍ଶନ କରି, ଆକାଶରେ ଏକସାଥି ଦେଖିଥିଲେ। ସେମାନେ ଶୁଧ୍ଧ ମନ ଥିବା ଋଷିମାନଙ୍କର ଧ୍ୱନି, ଚାରଣ ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ଆକାଶରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିବାରୁ, ଶୁଣିଥିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ଏହି ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ, ପର୍ବତ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ଅତି ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ସମୁଦ୍ର, ବରୁଣଙ୍କ ନିବାସକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି। ରାମ ଓ ବାନରମାନଙ୍କ ପାଇଁ କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ସମୁଦ୍ରର ଦୁର୍ଗମ ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ପହଁଚିବାକୁ ଚାହୁଁଛି।” ବିଦ୍ୟାଧର ଓ ତପସ୍ଵୀମାନଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେମାନେ ପର୍ବତରେ ଅପାର ବାନରପ୍ରମୁଖ ହନୁମାନକୁ ଦେଖିଥିଲେ। ହନୁମାନ ତାଙ୍କର ଶରୀରର କେଶ ଦଣ୍ଡ ଦେଖାଉଥିଲେ, ଅଗ୍ନି ପରି କମ୍ପିଉଥିଲେ ଏବଂ ବଜ୍ରମେଘ ପରି ଏକ ମହା ଦ୍ୱନି କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ପୂଛ ଶ୍ରେଣୀଶ୍ରେଣୀ ଦଣ୍ଡରେ ଢକିଯାଇଥିଲା, ଲମ୍ବା ଓ ବାକା, ଏହା ଗରୁଡ଼ ଏକ ସର୍ପକୁ ଉଠାଇ ନେଉଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ତାଙ୍କର ପୂଛ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ପଛକୁ ଘୁଞ୍ଚି ଯାଉଥିଲା, ଏହା ଗରୁଡ଼ ଦ୍ୱାରା ବହି ନିଯାଉଥିବା ବଡ଼ ସର୍ପ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ହନୁମାନ ତାଙ୍କର ବଡ଼ ହାତ, ଲୋହା ଦଣ୍ଡ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, କମର ନିକଟକୁ ଆଣି, ପାଦ ଚିଚ୍ଚି କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ହାତ ଓ ଗଳାକୁ ଏକାଠି କରି, ଶକ୍ତି, ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରତାପରେ ନିମଗ୍ନ ହୋଇ ଏକ ମହା ଶକ୍ତି ଆର୍ଜନ କରିଥିଲେ। ଦୂରରେ ରାସ୍ତା ଦେଖି, ଦୃଷ୍ଟି ଉପରେ ନିକ୍ଷିପ୍ତ କରି, ଶ୍ୱାସକୁ ହୃଦୟରେ ନିୟମିତ କରି, ଆକାଶକୁ ଦେଖୁଥିଲେ। ହନୁମାନ ତାଙ୍କର ପାଦକୁ ଭଳି ଭଳି ରଖି, କାନକୁ ଚିଚ୍ଚି କରି, ଲମ୍ବା ଦୂର ଲାଘିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଥିଲେ। ତେବେ ସେ ଅନ୍ୟ ବାନରମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଯେପରି ରାଘବଙ୍କ ତୀର ବାୟୁପରି ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଯାଉଥିଲା, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ରାବଣଙ୍କ ଶାସିତ ଲଙ୍କାକୁ ଯିବି। ଯଦି ମୁଁ ଲଙ୍କାରେ ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସୀତାଙ୍କୁ ନଦେଖି, ତେବେ ଏହି ଗତିରେ ଦେବମାନଙ୍କ ନିବାସକୁ ଯିବି, ଯଦି ମୋ ଚେଷ୍ଟା ବ୍ୟର୍ଥ ହେବ। କିମ୍ବା ମୁଁ ରାକ୍ଷସମୁଖ୍ୟ ରାବଣଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ଆଣିବି; ଯେପରି ହେଉ, ମୁଁ ସୀତାଙ୍କୁ ସହିତ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରି ଫେରିବି। କିମ୍ବା ମୁଁ ଲଙ୍କାକୁ ଉପଢ଼ି ରାବଣ ସହିତ ଏଠାକୁ ଆଣିଦେବି।” ଏପରି କହି, ହନୁମାନ ମନକୁ ନିଶ୍ଚୟ କରି ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଲାଘିଲେ, ଗରୁଡ଼ ପରି ନିଜକୁ ଭାବିଲେ। ତାଙ୍କ ଲାଘିବାରେ, ପର୍ବତର ଗଛମାନେ ତାଙ୍କର ଶାଖାକୁ ଭିତରେ ଦେଇ, ଚାରିପଟେ ଉଡ଼ିଯାଇଥିଲେ। ଫୁଲ ଓ ମଧୁରେ ମତ୍ତ ପକ୍ଷୀମାନେ ଥିବା ଗଛ ହନୁମାନଙ୍କ ସହିତ ଆକାଶରେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଯାଉଥିଲେ। ହନୁମାନଙ୍କ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ଗତିରେ ତାଙ୍କ ପାଦ ଶକ୍ତିରେ ଉପଢ଼ି ଯାଇଥିବା ଗଛମାନେ ଏକ ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରାକୁ ଯାଉଥିବା ଆତ୍ମୀୟଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ପରି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ। ଏହି ବଡ଼ ଗଛମାନେ ହନୁମାନଙ୍କୁ ଏକ ସେନା ନାୟକଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା ସେନା ପରି ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ। ଫୁଲ ଶିରା ଥିବା ଅନେକ ଗଛ ସହିତ, ପର୍ବତ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ହନୁମାନ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ପରେ ଏହି ଗଛମାନେ ମଜବୁତ ମୂଳ ସହିତ ଲବଣ ଜଳରେ ଡୁବିଯାଇଥିଲେ, ଭୟରେ ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତ ମାନେ ବରୁଣଙ୍କ ନିବାସକୁ ଡୁବିଯାଉଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏହି ବାନର, ନିଜ ଶରୀରରେ ବିଭିନ୍ନ ଫୁଲ ଓ କୁମୁଡ଼ି ସହିତ ଢକିଯାଇ, ଆକାଶରେ ଜ୍ୱାଳାପୂର୍ଣ୍ଣ ମେଘ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।