ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଏବଂ ଦୃଢ଼ ହନୁମାନ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ଭାବରେ ହରିତ ମେଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲିବାରେ ଲାଗିଲେ, ଯାହା ଚିତ୍ତି ରତ୍ନର ପରି ଚମକୁଥିଲା ଏବଂ ଜଳ ଦୃଶ୍ୟ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ତାଙ୍କର ଚଳାଚଳରେ ପକ୍ଷୀମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଇଯାଉଥିଲେ, ହନୁମାନଙ୍କର ଛାତିରେ ଗଛଗୁଡ଼ିକ ଭଙ୍ଗ ହେଉଥିଲା ଏବଂ ଅନେକ ପଶୁ ତଳେ ପଡ଼ୁଥିଲେ; ଏହି ବିବେକୀ ମାନବ ଏକ ପ୍ରବଳ ସିଂହର ପରି ଚାଲୁଥିଲେ। ସେଉଁଠି ପ୍ରକୃତି ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ ନିର୍ମଳ ନୀଳ, ଲାଲ, ମଞ୍ଜିଷ୍ଠା ଏବଂ ପଦ୍ମ ରଙ୍ଗର ଖଣିଜ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଥିଲା, ଶ୍ୱେତ ଓ କଳା ରଙ୍ଗରେ ମିଶିଥିଲା। ଏହି ଅଞ୍ଚଳ ସଦା ରୂପ ବଦଳାଉଥିବା ଯକ୍ଷ, କିନ୍ନର, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଦେବସମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ଏବଂ ସର୍ପମାନେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ସାଥୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆବାଦ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ସର୍ବୋତ୍ତମ ପାହାଡ଼ର ତଳ ଭାଗରେ, ସ୍ଵତଃସ୍ଵର୍ପ ନାଗମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରି ହୋଇ, ମହାବଳୀ ହନୁମାନ ଏକ ପୋଖରୀରେ ସର୍ପ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ତାଙ୍କର ହୃଦୟରେ ଦେବତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ହନୁମାନ ଜୋଡ଼ିଥିବା ହାତରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ର, ବାୟୁ, ସ୍ୱୟଂଭୁ ଏବଂ ପଞ୍ଚ ତତ୍ୱକୁ ନମସ୍କାର କରି, ନିଜ ମନକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ। ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହଁ ଦେଇ, ବାୟୁ ଏବଂ ସ୍ୱୟଂଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ହନୁମାନ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଯିବା ପାଇଁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ। ଲଙ୍କା ଯିବା ଉଦ୍ୟମରେ, ଅନ୍ୟ ମହାବଳୀ ବାନରମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ହନୁମାନ ନିଜ ଦେହକୁ ବୃଦ୍ଧି କରି ରାମଙ୍କର କାମ ପାଇଁ ଏକ ତାରଙ୍ଗ ସମୟରେ ସମୁଦ୍ର ପରି ବିଶାଳ ହେଲେ। ଏକ ମାତ୍ର ଦୂର୍ଗମ ଦୂରତା ଅଟକାଇବା ଉଦ୍ୟମରେ, ହନୁମାନ ନିଜ ହାତ ଏବଂ ପାଦରେ ପାହାଡ଼କୁ ଦବାଇଲେ। ଏହି ପାହାଡ଼ ତାଙ୍କର ପ୍ରେସର୍ ଦ୍ୱାରା ତୁରନ୍ତ କମ୍ପି ଉଠିଲା ଏବଂ ଫୁଲ ତଳ ଗଛମାନେ ତାଙ୍କର ଫୁଲ ଝଡ଼ାଇଲେ। ଗଛରୁ ପଡ଼ିଥିବା ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ ପାହାଡ଼ ଫୁଲରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ପରି ଚମକୁଥିଲା। ହନୁମାନଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଦବାଯାଇ, ପାହାଡ଼ ହାତୀର ମଦ ପରି ଜଳ ଝଡ଼ାଇଲା। ମହାବଳୀ ବାନର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେସର୍ ହେଇ, ମହେନ୍ଦ୍ର ପାହାଡ଼ ସୁନା, କଳିରିଅମ୍ ଏବଂ ଚାନ୍ଦିର ଧାରା ଝଡ଼ାଇଲା। ଏହି ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରୁ ବଡ଼ ବଡ଼ ପଥର ଚୁଇଁ ଚୁଇଁ ଝଡ଼ିଲା ଏବଂ ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଜ୍ୱାଳା ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଧୂଁଆ ଲାଇନ୍ରେ ଅଗ୍ନି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ହନୁମାନଙ୍କର ପ୍ରେସର୍ ଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼ର ଗୁହାରେ ଲୁଚିଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ଅଜଣା ଶବ୍ଦରେ ଚିତ୍କାର କଲେ। ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ଏହି ଚଞ୍ଚଳତା ଭୂମି, ଦିଗ ଏବଂ ଉଦ୍ୟାନକୁ ଭରିଦେଲା। ପ୍ରଶସ୍ତ ମୁଣ୍ଡ ନାଗମାନେ, ଯାହା ସ୍ୱସ୍ତିକ ଚିହ୍ନରେ ଚିହ୍ନିତ, ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନି ଉତ୍ସର୍ଗ କଲେ ଏବଂ ପଥରକୁ ଦାନ୍ତରେ କଟିଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବିଷରେ ଭରିଥିବା ରାଗୀ ନାଗମାନେ କଟିଥିବା ପଥର ଅଗ୍ନିରେ ଜ୍ୱଳି ହଜାର ଖଣ୍ଡରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ପାହାଡ଼ର ଔଷଧୀ ଗୁଛ, ଯଦିଓ ବିଷ ନିବାରଣକୁ ସକ୍ଷମ, ତଥାପି ଏହି ନାଗମାନଙ୍କର ବିଷକୁ ଅଟକାଇପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ତପସ୍ବୀମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଏହି ପାହାଡ଼ ଅଲୌକିକ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଭଙ୍ଗ କରୁଛନ୍ତି ବୋଲି ଭାବି, ନାରୀମାନେ ସହିତ ଦୂରେ ଭାଗିଗଲେ। ସେମାନେ ନିଜର ପାନ ସ୍ଥଳରେ ସୁନା ଭାଣ୍ଡ ଏବଂ ମୂଲ୍ୟବାନ କପ ଏବଂ ସୁନା ଗୋବଲେଟ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ବିଭିନ୍ନ ମିଠା ଖାଦ୍ୟ, ମାଂସ, ବଳ ଚମଡ଼ ଏବଂ ସୁନା ହାଣ୍ଡ ତଳ୍ୱାର ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ନିର୍ମିତ ମାଳାରେ ସଜି, ମଦ ମାତା, ଲାଲ ମାଳା ଏବଂ ଲାଲ ଅଙ୍ଗରାଗରେ ଲିପ୍ତ, ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ଏବଂ ପଦ୍ମ ସମାନ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଏହି ଲୋକମାନେ ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ। ନାରୀମାନେ ମାଳା, ପାଦପାଟି, ଚୂଡ଼ା ଏବଂ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି, ତାଙ୍କର ପ୍ରେମିକମାନେ ସହିତ ଆକାଶରେ ହସି ଏବଂ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଦେଖିଲେ। ବିଦ୍ୟାଧରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ମହାତ୍ମା ଋଷିମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତି ଦେଖାଇ, ଆକାଶରେ ଏକଠା ହୋଇ ପାହାଡ଼କୁ ନିରୀକ୍ଷଣ କଲେ। ସେମାନେ ଶୁଣିଲେ, ଶୁଦ୍ଧ ଚିତ୍ତ ମୁନିମାନେ ଏବଂ ଚାରଣ, ସିଦ୍ଧମାନେ ଆକାଶରେ ଦ୍ୱାରା କହୁଛନ୍ତି: "ଏହି ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ, ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ବିପୁଳ ଗତିରେ, ସମୁଦ୍ର ବାରୁଣର ନିବାସକୁ ଉଲ୍ଲାଙ୍ଘନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି।" "ରାମ ଏବଂ ବାନରମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁର୍ଲଭ କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ସମୁଦ୍ରର ଦୂର ତୀରକୁ ଉପଲବ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି।" ଏହି ବିଦ୍ୟାଧର ଏବଂ ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେମାନେ ଏହି ଅପାର ବାନରପ୍ରମୁଖକୁ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଦେଖିଲେ। ହନୁମାନ ନିଜ ଲୋମ ତାଣି, ଅଗ୍ନି ପରି କମ୍ପି, ମହା ଗଜ୍ଜନ କଲେ, ଯାହା ଦିନ୍ଦ୍ର ମେଘ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ତାଙ୍କର ପୁଛ ଲୋମରେ ଆବୃତ, ଏକ ଏକ ହାରେ ବେକ୍ରା, ଚିଳିରାଜା ଏକ ସର୍ପକୁ ନେଇ ଯାଉଥିବା ପରି ତାଙ୍କର ପୁଛ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହେଲା। ଉପରେ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ପୁଛ ଗରୁଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଉଠାଯାଉଥିବା ବଡ଼ ନାଗ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ହନୁମାନ ନିଜ ହାତକୁ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋହ ଦଣ୍ଡ ପରି ଆକାର ଦେଇ, ମଧ୍ୟରେ ଆଣିଲେ ଏବଂ ପାଦକୁ ସଂକୁଚିତ କଲେ। ତାଙ୍କର ହାତ ଏବଂ ଗଳାକୁ ଏକାଠା କରି, ଶ୍ରୀମୟ ହୋଇ, ନିଜ ଶକ୍ତି, ଶକ୍ତି ଏବଂ ପ୍ରାକ୍ରମରେ ନିମଗ୍ନ ହେଲେ। ଦୂରରୁ ଦିଗ ନିରୀକ୍ଷଣ କରି, ଅପର ଦିଗକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ହୃଦୟରେ ଶ୍ୱାସକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଆକାଶକୁ ଚାହିଲେ। ପାଦକୁ ଭଳି ଭଳି ରଖି, ମହାବଳୀ ହନୁମାନ କାନକୁ ଦବାଇ ଲଙ୍କା ଯିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଅନ୍ୟ ବାନରମାନେ ପ୍ରତି, ଏହି ସର୍ବୋତ୍ତମ ବାନର କହିଲେ: "ଯେପରି ରାଘବଙ୍କର ତୀର ତୁରନ୍ତ ବାୟୁ ପରି ଲଙ୍କାକୁ ଯାଉଛି, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଏହି ଗତିରେ ରାବଣ ଶାସିତ ଲଙ୍କାକୁ ଯିବି।" "ଯଦି ମୁଁ ଲଙ୍କାରେ ଜନକନନ୍ଦନୀ ସୀତାକୁ ଦେଖିପାରିବି ନାହିଁ, ତେବେ ଏହି ଗତିରେ ମୁଁ ଦେବତାଙ୍କର ନିବାସକୁ ଯିବି, ମୋର ଉଦ୍ୟମ ସମାପ୍ତ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ।" "କିମ୍ବା ମୁଁ ଦ୍ୟୁତୀର ରାକ୍ଷସ ରାଜାକୁ ବାନ୍ଧି ରାବଣକୁ ଆଣିବି; ସମସ୍ତ ଉପାୟରେ, ମୁଁ ସୀତା ସହିତ ସଫଳତାରେ ଫେରିବି।