ହନୁମାନଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧିତ କରି, ତାଙ୍କର ଆତ୍ମୀୟମାନେ କହିଲେ, “ପ୍ରିୟ ହନୁମାନ, ତୁମେ ଆମ ମନର ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରିଦେଲା। ତୁମ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ମହାବଳୀ ବାନରମାନେ, ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ଉଜ୍ଜ୍ବଳ, ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛନ୍ତି। ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ; ଋଷିମାନଙ୍କର କୃପା ଓ ବୃଦ୍ଧ ବାନରମାନଙ୍କର ପରାମର୍ଶ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପନ୍ନ କରିବେ। ବୃଦ୍ଧମାନେ ଦୟା କରିଲେ, ତୁମେ ସେଇ ବିପୁଳ ସାଗରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ହେବ; ଆମେ ତୁମେ ଫେରିଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ ପାଉଁ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିବା। ସମସ୍ତ ଅରଣ୍ୟବାସୀଙ୍କ ଜୀବନ ତୁମ ଫେରିବାରେ ନିର୍ଭର କରିଛି।” ଏହିପରେ, ବାନରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବାଘ ସମ ଶୂରବୀର ହନୁମାନ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ପୃଥିବୀରେ କେହି ମୋ ଲାଂଘନ ଗତିକୁ ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏହି ଶିଳାପୂର୍ଣ୍ଣ ଗିରିଶିଖରମାନେ, ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତର ମହାଶିଖରମାନେ, ମୋ ଗତିକୁ ଧାରଣ କରିବେ। ଏଠାରୁ ଶତଯୋଜନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲାଂଘିବା ବେଳେ, ଏହି ମହାଶିଖରମାନେ ମୋ ଗତିକୁ ଧାରଣ କରିବେ।” ପଛରେ, ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ, ବାୟୁ ସମ ଶୀଘ୍ର ଏବଂ ଶତ୍ରୁନାଶକ, ସେଇ ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶିଖର ଉପରକୁ ଚଢ଼ିଲେ। ଏହି ପର୍ବତ ବିଭିନ୍ନ ପୁଷ୍ପରେ ଢାକା, ମୃଗମାନେ ଚରୁଥିବା ମେଖଳା, ଲତା ଓ ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା, ସଦା ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଦେଉଥିବା ଗଛରେ ଶୋଭିତ। ସିଏ ସିଂହ, ବାଘ, ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ, ଉତ୍ସାହିତ ପକ୍ଷୀ ଦଳ ଓ ଝରଣାର ଧ୍ୱନିରେ ଉତ୍ସବମୟ ଥିଲା। ଏହି ଉଚ୍ଚ ଶିଖର ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତରେ, ମହାବଳୀ ହନୁମାନ, ମହେନ୍ଦ୍ର ସମ ଶୂର, ଚାରିପଟି ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଘୁରୁଥିଲେ। ହନୁମାନଙ୍କ ଦଳେ ଦଳେ ପାଦ ଦେଇ ବେଶି ଚାପିଦେବାରୁ, ପର୍ବତ ଦହଡ଼ି ଉଠିଲା, ଶିଂହମାନେ ଆକ୍ରମଣ କରିଥିବା ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ ପରି ଗଜ୍ଜନ କରିଲା। ଉପରୁ ଝରଣା ଝରିଗଲା, ଶିଳା ଖଣ୍ଡ ଚିଁଡ଼ିଗଲା, ଭୟଭୀତ ହାତୀ ଓ ମୃଗ ଦୌଡ଼ିଗଲେ, ବଡ଼ ଗଛ ଉଠିଉଠି ହେବା ଲାଗିଲା। ଗାନ୍ଧର୍ବ ଦମ୍ପତିମାନେ, ମଦମିଶ୍ରିତ ହୋଇ, ତାଳ ଉଠି ଉଡ଼ିଗଲେ; ଏବଂ ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ ଦଳେ ଦଳେ ଚାଲିଗଲେ। ପର୍ବତର ବିସ୍ତୃତ ଶିଖର ଖାଲି ହେଇଗଲା, ବଡ଼ ସର୍ପମାନେ ଲୁଚିଗଲେ, ଶିଖର ଓ ଶିଳା ଉଠିଉଠି ହେଲା। ସେ ସର୍ପମାନେ ଅଧା ଶରୀର ବାହାର କରି, ଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ୁଥିଲେ, ପର୍ବତ ଝଣ୍ଡା ତଳେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଭୟଭୀତ ଓ ବିବ୍ରାତ ଋଷିମାନେ ପର୍ବତ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଶିଳା ଖଣ୍ଡ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ଏହି ପର୍ବତ ଏକା ଏବଂ ନିର୍ଜନ ହୋଇ ଗଲା। ହନୁମାନ, ଶୀଘ୍ର ଚିତ୍ତ ଏବଂ ଶୂରତାରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଶତ୍ରୁନାଶକ, ମହାପୁରୁଷ, ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କରି, ଲଙ୍କାକୁ ଚିନ୍ତାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏଉଁପରି, ମହାକାବ୍ୟ ଶ୍ରୀମଦ୍ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ସୁନ୍ଦରକାଣ୍ଡ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ଅସାଧାରଣ କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ୍ତ ଥିବା ବାନର, ମୁଣ୍ଡ ଓ କଣ୍ଠ ଉଠାଇ, ନୃପତି ଗୋବର୍ଦ୍ଧନ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଧୃଢ଼ ହନୁମାନ ସେଇ ସବୁଜ ମେଖଳା ମଧ୍ୟରେ ନିର୍ଭୟ ଚାଲିଘୁଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ମଣିପରି ଚମକୁଥିବା ମାଟି ଓ ଜଳସ୍ଥଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ତିନି ଚାଲିବା ସମୟରେ, ପକ୍ଷୀମାନେ ଉଡ଼ିଉଠିଲେ, ଗଛ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ଅନେକ ପଶୁ ଭୟଭୀତ ହେଲେ; ସେ ବଡ଼ ସିଂହ ପରି ଚଳିଥିଲେ। ଏହି ପର୍ବତ ନୀଳ, ଲାଲ, ମଞ୍ଜିଷ୍ଠା ଓ କମଳର ରଙ୍ଗର ଶୁଦ୍ଧ ଖଣିଜରେ ଶୋଭିତ, ଧଳା ଓ କଳା ରଙ୍ଗରେ ଚ଼ାଉଥିଲା। ସେଠାରେ ଯକ୍ଷ, କିନ୍ନର, ଗାନ୍ଧର୍ବ, ଦେବସଦୃଶ ଓ ନାଗମାନେ ତାଙ୍କ ଅନୁଚରମାନେ ସହ ନିତ୍ୟ ବାସ କରୁଥିଲେ। ସେଇ ପର୍ବତର ତଳେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାନର ହନୁମାନ, ନାଗମାନେ ଚାରିପଟି ରହିଥିବା, ଜଳାଶୟରେ ନାଗ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏଉଁପରି, ହନୁମାନ ଜୋଡ଼ାହାତେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ର, ବାୟୁ, ସ୍ୱୟଂଭୂ ଓ ପଞ୍ଚ ଭୂତଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ଏବଂ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଯିବାକୁ ମନ ଲଗାଇଲେ। ପୂର୍ବଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ବାୟୁ ଓ ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଯିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ସେଉଁଥିରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାନରମାନେ ଦେଖିଲେ, ହନୁମାନ ଲାଂଘିବାକୁ ନିଶ୍ଚିତ ହେଉଛନ୍ତି; ରାମଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ସେ ସମୁଦ୍ର ପରି ବଡ଼ ଶରୀର ଧାରଣ କଲେ। ହନୁମାନ ଏକ ଲାଂଘନରେ ସାଗର ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ତାଙ୍କ ହାତ ଓ ପାଉଁ ଦ୍ୱାରା ପର୍ବତକୁ ଚାପିଦେଲେ। ଏହି ଚାପରେ ପର୍ବତ ତୁରନ୍ତ ନଡ଼ିଉଠିଲା, ଫୁଲ ଭରା ଗଛର ଶିଖର ଝଡ଼ିଗଲା। ଚାରିପଟି ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧ ଝରିପଡ଼ିଲା, ପର୍ବତ ମାନେ ମାନେ ଫୁଲରେ ଢାକା ହୋଇଗଲା। ହନୁମାନଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ପର୍ବତ ଝରଣା ପ୍ରବାହ କରିଲା, ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ ପରି ଜଳ ଝରିଲା। ସେଇ ଚାପରେ, ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତ ସୁନା, ଅଞ୍ଜନ ଓ ଚାନ୍ଦିର ଧାରା ଝରିଲା। ବଡ଼ ଶିଳା ଖଣ୍ଡ ଖସିଗଲା, ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ନି ଚମକୁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଗୁହାରେ ଲୁଚିଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ଭୟର ସ୍ୱର ଉଚ୍ଚାରିଲେ, ପର୍ବତ ଚାପରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ, ପୃଥିବୀ, ଓ ଉଦ୍ୟାନ ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ବିସ୍ତୃତ ମୁଣ୍ଡ ଥିବା ସର୍ପମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ୱାସ୍ତିକ ଚିହ୍ନରେ ଚିହ୍ନିତ, ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନି ଉଗଳିଲେ ଓ ଶିଳାକୁ ଦାଁତରେ କଟିଦେଲେ। ସେଇ ଶିଳାମାନେ ବିଷାକ୍ତ ହୋଇ, ଅଗ୍ନିରେ ଜଳିଗଲେ ଓ ହଜାର ଖଣ୍ଡରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲେ। ପର୍ବତରେ ଯେଉଁ ଔଷଧ ଉଗୁଥିଲା, ସେଗୁଡ଼ିକ ବିଷ ଦମନ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ, ତାପସମାନେ ଭାବିଲେ, “ଏହି ପର୍ବତ କିଛି ଅଲୌକିକ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଭାଙ୍ଗିଯାଉଛି,” ଭୟଭୀତ ହୋଇ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହ ଦୌଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ହନୁମାନଙ୍କ ଲଙ୍କା ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ମହାପ୍ରସ୍ଥାନ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।