ଜାମ୍ବବାନ୍, ବନରାଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଭୁ, ବହୁତ ଖୁସି ହୋଇ କହିଲେ, “ହେ କେଶରୀଙ୍କ ପୁତ୍ର, ବାୟୁପୁତ୍ର, ଶୂରବୀର ହନୁମାନ୍! ତୁମେ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଛ, ଏବଂ ଶୁଭ ଚିହ୍ନଧାରୀ ବନରାଜମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛନ୍ତି। ସମସ୍ତେ ଏହି କାମ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବେ, ଋଷିମାନଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ ପ୍ରବୀଣ ବନରମାନେ ଦିଆଁଥିବା ପରାମର୍ଶ ଅନୁଯାୟୀ। ବଡ଼ମାନେଙ୍କ କୃପାରୁ ତୁମେ ବିଶାଳ ସମୁଦ୍ର ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରିବାକୁ ପଡିବ, ଏବଂ ଆମେ ସମସ୍ତେ ତୁମ ଫେରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏଠି ଏକ ପାଉଁ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିବା। ଆମ ସମସ୍ତ ବନବାସୀଙ୍କ ଜୀବନ ତୁମ ଫେରିବା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ।” ତାପରେ ବନରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ ସମାନ ବଳଶାଳୀ ହନୁମାନ୍ ସମସ୍ତଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏଇ ପୃଥିବୀରେ କେହି ମୋ ଦ୍ରୁତଗତିକୁ ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏଠି ଥିବା ଏହି ଶିଳାପୂର୍ଣ୍ଣ ଶିଖରଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଁ ମୋର ଗତିରେ ଅତିକ୍ରମ କରିବି। ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତର ଏହି ମହାନ ଉଚ୍ଚତମ ଶିଖରଗୁଡ଼ିକ ମୋର ଗତିକୁ ଧାରଣ କରିବେ। ବିଭିନ୍ନ ଗଛ ଓ ଖଣିଜର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ମଣ୍ଡିତ ଏହି ପର୍ବତ ଶିଖର ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୋର ଗତିକୁ ସହନ କରିବ। ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଲାଫିବି, ଏହି ପର୍ବତ ଶିଖର ଏଠାରୁ ଶତ ଯୋଜନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋର ଗତିକୁ ଧାରଣ କରିବ। ଏପରେ, ବାୟୁସମାନ ଚପଳ ଓ ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍ ଶତ୍ରୁଦଳନୀ ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶିଖରକୁ ଆରୋହଣ କଲେ।” ସେ ପର୍ବତ ନାନା ପ୍ରକାର ଫୁଲରେ ଭରିଥିଲା, ମୃଗମାନେ ଚରିଉଠୁଥିଲେ, ଲତା ଓ ମଲ୍ଲିକା ଫୁଲରେ ଲତା ଝୁଲୁଥିଲା, ଗଛମାନେ ସଦା ଫୁଲ ଓ ଫଳରେ ଭରିଥିଲେ। ସେଠାରେ ସିଂହ ଓ ବାଘ, ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ, ଉତ୍ସାହିତ ପକ୍ଷୀମାନେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଅନେକ ପ୍ରବାହମାନ ଝରଣା ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତର ଉଚ୍ଚ ଶିଖର ଉପରେ ବଳଶାଳୀ ଓ ମହାନ ହନୁମାନ୍ ଚାଲିଉଠିଲେ, ସେ ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତ ସମାନ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଥିଲେ। ହନୁମାନଙ୍କ ଚରଣ ଦ୍ୱାରା ପର୍ବତ ଦଳିଗଲା, ଶିଖର ଗୁଞ୍ଜିଉଠିଲା, ସିଂହମାନେ ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀଙ୍କ ସଦୃଶ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ପର୍ବତ ଝରଣା ଝରିଲା, ଶିଳା ଖଣ୍ଡ ଛିଟିଗଲା, ଭୟଭୀତ ହରିଣ ଓ ହାତୀ ଦୌଡ଼ିଗଲେ, ବଡ଼ ଗଛ ହଲିଗଲା। ଗାନ୍ଧର୍ବ ଦମ୍ପତିମାନେ, ମଦ ମିଶି ଅସ୍ଥିର ହୋଇ, ପକ୍ଷୀମାନେ ଉଡ଼ିଯାଉଥିଲେ, ବିଦ୍ୟାଧର ଗୋଷ୍ଠୀ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ପର୍ବତର ଏକାନ୍ତ ମଞ୍ଚ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ବଡ଼ ସର୍ପମାନେ ଲୁଚିଗଲେ, ପର୍ବତ ଶିଖର ଓ ପାଥର ଉପ୍ରେ ଅପ୍ରାକୃତ ଆନ୍ଦୋଳନ ଆସିଲା। ସେହି ସମୟରେ ମୁଣ୍ଡ ଉଠାଇ ଆଧା ଦେହ ବାହାର କରିଥିବା ସର୍ପମାନେ ପର୍ବତକୁ ପତାକା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ କରୁଥିଲେ। ଭୟଭୀତ ଓ ଅଶାନ୍ତ ଋଷିମାନେ ପର୍ବତ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଶିଳା ଭାଗ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ଏବଂ ପର୍ବତ ଏକା ଅରଣ୍ୟରେ ତାଙ୍କ ସାଥିମାନେ ହରାଇଥିବା ଯାତ୍ରୀ ପରି ଲୁଚିଗଲା। ତାପରେ ଏହି ଦ୍ରୁତ ଓ ଶୂରବୀର ବନର, ଶତ୍ରୁବିଧ୍ୱଂସୀ, ମହାତ୍ମା, ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କରି, ଲଙ୍କା ଯିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ। ଏହିଭଳି, ମହାନ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ସୁନ୍ଦରକାଣ୍ଡର ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ଏଠାରେ ଦୁର୍ଲଭ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିବା ଇଚ୍ଛାରେ ବନର ହନୁମାନ୍ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଓ ଗଳା ଉଠାଇ, ଗୋବୃନ୍ଦର ପ୍ରଭୁ ସଦୃଶ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଧୃଡ଼ ହୋଇ, ହରିତ ମଞ୍ଚ ଉପରେ ସ୍ୱଚ୍ଛନ୍ଦଭାବେ ଘୁରୁଥିଲେ, ଯେଉଁଠି ପ୍ରବାଳ ମଣି ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶୋଭା ଥିଲା, ଏବଂ କେତେକ ସ୍ଥାନ ଜଳସ୍ନାନ ସଦୃଶ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେ ପକ୍ଷୀମାନେ ଉଡ଼ାଇଦେଉଥିଲେ, ଚେଷ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ଗଛ ଭାଙ୍ଗୁଥିଲେ, ଅନେକ ପଶୁକୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ାଇଦେଉଥିଲେ, ସେ ଏକ ପ୍ରବଳ ସିଂହ ପରି ଚାଲିଉଠିଲେ। ସେ ପର୍ବତ ନୀଳ, ଲାଲ, ମଞ୍ଜିଷ୍ଠା ଓ ପଦ୍ମବର୍ଣ୍ଣ ଖଣିଜରେ ଶୋଭିତ, ଧଳା-କଳା ଏବଂ ନିର୍ମଳ ରୂପରେ ମଣ୍ଡିତ ଥିଲା। ସେଠାରେ ସଦା ବିଭିନ୍ନ ରୂପଧାରୀ ଯକ୍ଷ, କିନ୍ନର, ଗାନ୍ଧର୍ବ, ଦେବତା ଓ ସର୍ପମାନେ ତାଙ୍କ ସହିତ ବସୁଥିଲେ। ସେଠି ମହାନ ପର୍ବତ ତଳେ, ଉତ୍ତମ ନାଗମାନେ ଘେରିଥିବା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବନର ହନୁମାନ୍ ଏକ ଜଳାଶୟରେ ସର୍ପ ସଦୃଶ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେ ହସ୍ତଯୁଗଳ ଜୋଡ଼ି, ସୂର୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ର, ବାୟୁ, ସ୍ୱୟଂଭୂ ଓ ପଞ୍ଚ ଭୂତକୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ଏବଂ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଯିବାକୁ ମନ ନିଶ୍ଚିତ କଲେ। ପୂର୍ବଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ବାୟୁ ଓ ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଯିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ମହାବୀର ବନରମାନେ ଜଣାପଡ଼ିଲେ ଯେ, ହନୁମାନ୍ ରାମଙ୍କ କାମ୍ୟ ପୂରଣ ପାଇଁ ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ବଡ଼ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତାଳ ହେବା ବେଳେ ଯେପରି ଦେଖାଯାଏ। ସେ ଅପାର ଦେହ ଧାରଣ କରି, ଏକ ଲାଫରେ ସମୁଦ୍ର ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ତାଙ୍କ ହସ୍ତ ଓ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ପର୍ବତକୁ ଦବାଇଲେ। ଏହି ଚାପରେ ପର୍ବତ କମ୍ପିଗଲା, ଗଛ ଉପରେ ଥିବା ଫୁଲ ଝରିଗଲା। ଏହି ଫୁଲର ଗନ୍ଧ ଝରା ଶୂଭ ଝରଣାରେ ପରିଣତ ହୋଇ ପର୍ବତକୁ ମାଳାପରି ଶୋଭିତ କଲା। ହନୁମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ପର୍ବତ ଝରି ପଡ଼ିଲା, ମଦ ହାତୀ ପରି ଜଳ ପ୍ରବାହିତ ହେଲା। ପ୍ରବଳ ବନରଙ୍କ ଚାପରେ ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତ ସୁନା, ଅଞ୍ଜନ ଓ ରୂପା ଝରାଇଲା। ଏହି ଚାପରେ ପର୍ବତ ମଧ୍ୟ ମହାନ ଶିଳା ଖଣ୍ଡ ଖସିଗଲା, ମଧ୍ୟଭାଗର ଆଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇ, ଧୂଆଁର ରେଖା ସହିତ ଅଗ୍ନିପର୍ବତ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ପର୍ବତ ଚାପ ଦ୍ୱାରା ଗୁହାରେ ଲୁଚିଥିବା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଅଜଗର ଧ୍ୱନି କରି ଚିତ୍କାର କଲେ। ପର୍ବତର ଏହି ଉତ୍ପାତ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଭୂମି, ଦିଗ ଓ ଉଦ୍ୟାନ ଗୁଞ୍ଜିଉଠିଲା। ବିଶାଳ ମୁଣ୍ଡ ଥିବା ସର୍ପମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଦେହରେ ସ୍ୱାସ୍ତିକ ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ଭୟଙ୍କର ଅଗ୍ନି ଉଗଳି, ପାଥରକୁ ଦାନ୍ତରେ କାମଡ଼ିଲେ। ଏହି ବିଷାକ୍ତ ସର୍ପମାନେ ଦ୍ୱାରା ଦଂଶିତ ଏହି ଶିଳା ଖଣ୍ଡ ଅଗ୍ନିରେ ଜ୍ୱଳିଉଠିଲା ଏବଂ ହଜାର ଖଣ୍ଡରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ସେଠି ଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଔଷଧୀ ଗଛମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ବିଷକୁ ନିବାରଣ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏଭଳି ହନୁମାନଙ୍କ ଲଙ୍କାଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ ହେଲା।