ହନୁମାନ୍ ମହାବଳୀ ମଙ୍ଗା ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ ନେଲେ। ସେ କହିଲେ, "ଗରୁଡ଼, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ରାଜା, କିମ୍ବା ପ୍ରବଳ ପବନ ଛଡ଼ି, ମୋତେ ଅନୁସରଣ କରିପାରିବା କୌଣସି ପ୍ରାଣୀକୁ ଦେଖୁନି। ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ଲାଫ ଦେବି, ଏକ ଆଖି ଝପି ମଧ୍ୟରେ ଆକାଶରେ ଆଧାର ନଥିବା ସ୍ଥିତିରେ, ମୁଁ ହଠାତ୍ ପଡ଼ିଯିବି—ଏକ ମେଘରୁ ତାଡ଼ିତ ଯିପରି ନିସ୍କାସିତ ହୁଏ। ମୁଁ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଲାଫ ଦେବି, ତାହାରେ ମୋର ଆକୃତି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ବାମନ ଅବତାରର ତିନି ପଦ ଯିପରି ହେବ।" ହନୁମାନ୍ ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଏହା ଅନୁଭବ କରି, ମନରେ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ—"ମୁଁ ବୈଦେହୀକୁ ଦେଖିବି, ମଙ୍ଗାମାନେ ଆନନ୍ଦ କର!" ସେ କହିଲେ, "ମୁଁ ବାୟୁ ସମାନ ତ୍ୱରା, ଗରୁଡ଼ ସମାନ ଶୀଘ୍ର; ମୋ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ ହେଉଛି ଦଶ ହଜାର ଯୋଜନା ଚିରିପାରିବି। ଇନ୍ଦ୍ର କିମ୍ବା ସ୍ୱୟଂଭୁ ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ମୋର ଶକ୍ତିକୁ ଅଟକାଇପାରିବେନି; ତାଙ୍କ ହାତରୁ ମୁଁ ଅମୃତ ଛିନିନେଇପାରିବି। ମୋର ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ ହେଉଛି ଲଙ୍କାକୁ ଉଠାଇ ନେଇଯିବି।" ଏପରି ଉଚ୍ଚ୍ୱାସ କରିଲେ ମହାପ୍ରଭାବଶାଳୀ ମଙ୍ଗା। ଏଠାରେ ମଙ୍ଗାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ହନୁମାନ୍କୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ଏହି ଦୁଃଖ ଦୂର ହେଲା। ଜାମ୍ବବାନ୍, ମଙ୍ଗାମାନଙ୍କର ନାୟକ, ଅତି ଖୁସି ହୋଇ କହିଲେ, "ହେ କେଶରୀପୁତ୍ର, ବାୟୁପୁତ୍ର, ତ୍ୱରାଶୀଳ ନାୟକ! ତୁମେ ଆମ ପରିବାରର ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଛ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗାମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛନ୍ତି।" "ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରିବାକୁ ସମସ୍ତେ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ; ଋଷିମାନେ ଦୟା, ବୃଦ୍ଧ ମଙ୍ଗାମାନେ ପରାମର୍ଶ ଦେଇଛନ୍ତି। ବୃଦ୍ଧମାନଙ୍କ ଦୟାରେ, ତୁମେ ଏହି ବିଶାଳ ସମୁଦ୍ର ଚିରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର; ଆମେ ତୁମେ ଫେରିଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ ପାଦରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିବା। ଅଟବୀବାସୀମାନଙ୍କର ଜୀବନ ତୁମ ଆଗମନ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ।" ତାପରେ ମଙ୍ଗାମାନେ ହନୁମାନ୍କୁ ଦୃଢ଼ କଥା କହିଲେ। ହନୁମାନ୍ କହିଲେ, "ପୃଥିବୀରେ କୌଣସି ପ୍ରାଣୀ ମୋର ଲାଫର ତ୍ୱରାକୁ ଅଟକାଇପାରିବେନି; ଏଠି ଥିବା ଏହି ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକ, ପଥର-ଖଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଭରିତ, ମହେନ୍ଦ୍ର ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ଉପରେ ମୁଁ ମୋର ତ୍ୱରା ପ୍ରୟୋଗ କରିବି। ଏହି ପାହାଡ଼ ଶିଖରଗୁଡ଼ିକ ବିଭିନ୍ନ ଗଛ, ଅପୂର୍ବ ଖଣିଜ ରାସି, ଚମକୁଥିବା ଶିଳା—ସମସ୍ତେ ମୋର ଲାଫର ଶକ୍ତିକୁ ଧାରଣ କରିବେ। ମୁଁ ଲାଫ ଦେବାବେଳେ, ଏହି ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଏଠାରୁ ଶତ ଯୋଜନା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋର ତ୍ୱରାକୁ ଧାରଣ କରିବେ।" ଏପରି କହି, ବାୟୁପୁତ୍ର ମଙ୍ଗା, ଶତ୍ରୁସଂହାରୀ, ମହେନ୍ଦ୍ର ପାହାଡ଼ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶିଖରକୁ ଆରୋହଣ କଲେ। ମହେନ୍ଦ୍ର ପାହାଡ଼ ଅପୂର୍ବ ଫୁଲରେ ଢ଼କି, ମେଦିନୀରେ ହରିଣ ଖେଳୁଥିଲେ, ଲତା ଓ ଫୁଲର ରାସି, ଚିରଫୁଲ ଓ ଫଳ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଗଛରେ ଭରିଥିଲା। ସିଏ ସିଂହ, ବାଘ, ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ, ଉତ୍ସାହିତ ପକ୍ଷୀମାନେ, ଜଳସ୍ରୋତର ରାସି ଦେଖିଲେ। ମହେନ୍ଦ୍ର ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ଉପରେ, ମହାବଳୀ ମଙ୍ଗା, ମହେନ୍ଦ୍ର ସମାନ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ଏଠି ହେଉଥିଲେ। ହନୁମାନ୍ଙ୍କ ଚରଣରେ ପାହାଡ଼ ହୁଁହୁଁ ଶବ୍ଦ କରିଲା, ସିଂହମାନେ ଦେଇ ଦିଆ, ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀପରି ଲଗିଲା। ପାହାଡ଼ର ଶିଳା ଭାଗ ଖସିଗଲା, ଜଳସ୍ରୋତ ଚୁଆଁ ହେଲା, ହରିଣ ଓ ହାତୀ ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହେଲେ, ବଡ଼ ଗଛ ଓ ଶିଳା ଗଡ଼ା ହେଲା। ଗନ୍ଧର୍ବ ଦମ୍ପତି, ମଦ ମିଶି ଅସ୍ଥିର, ପକ୍ଷୀମାନେ ଉଡ଼ିଗଲେ, ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ବିଦ୍ୟାଧର ଦଳ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଦେଖାଗଲା। ବିଶାଳ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ବଡ଼ ସର୍ପମାନେ ଲୁଚି ରହିଲେ, ଶିଖର ଓ ଶିଳା ଉପଉଥିଲା। ସର୍ପମାନେ ଅଧା ଶରୀର ଦେଖାଇ, ପାହାଡ଼ ବନ୍ଦେର ପରି ଅଳଙ୍କୃତ ହେଲା। ଭୟଭୀତ ଋଷିମାନେ ପାହାଡ଼ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ, ଶିଳା ଭାଗ ଖସିଗଲା, ପାହାଡ଼ ବନ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳରେ ଏକାନ୍ତ ଯାତ୍ରୀପରି ଡୁବିଗଲା। ହନୁମାନ୍, ତ୍ୱରାରେ ଏକତ୍ରିତ ମନ ଦେଇ, ବିରତାରେ ଶତ୍ରୁସଂହାରୀ, ମହାତ୍ମା, ଲଙ୍କାକୁ ଚିନ୍ତାରେ ଯାଇଲେ। ଏଉଁ ସମୟରେ, ଶ୍ରୀମଦ୍ ଵାଲ୍ମିକି ରାମାୟଣର ସୁନ୍ଦର କାଣ୍ଡର ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ହନୁମାନ୍, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଓ ଗଳା ଉଠାଇ, ଗୋମାନ୍ୟର ରାଜାପରି ଦେଖାଗଲେ। ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦୃଢ଼, ନିର୍ଭୟ ଭାବରେ ହରିତ ମେଦିନୀରେ ଘୁଞ୍ଚିଲେ, କ୍ୟାଟସ୍-ଆଇ ମଣିର ପରି ଚମକୁଥିବା ଅଞ୍ଚଳ, ଜଳ ଅଞ୍ଚଳ ପରି ଦେଖାଗଲା। ସେ ପକ୍ଷୀମାନେ ଉଡ଼ାଇ, ପାଦରେ ଗଛ ଭାଙ୍ଗି, ଅନେକ ପଶୁ ମାରି, ବଡ଼ ସିଂହ ପରି ଚଳିଲେ। ପାହାଡ଼ ଶିଳା ଓ ଖଣିଜ—ନିଳ, ଲାଲ, ମଞ୍ଜିଷ୍ଠା, ପଦ୍ମର ରଙ୍ଗ, ଧଳା ଓ କଳା, ସ୍ଵଭାବିକ ଓ ନିର୍ମଳ—ରେ ଅଳଙ୍କୃତ ହେଲେ। ସେଠି ଯକ୍ଷ, କିନ୍ନର, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଦେବତା, ସର୍ପ ଏବଂ ତାଙ୍କର ସଂଗୀମାନେ ବସୁଥିଲେ। ଏହି ପ୍ରମୁଖ ପାହାଡ଼ର ତଳେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସର୍ପମାନେ ଘେରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗା, ତାଳବନରେ ସର୍ପପରି ଦେଖାଗଲେ। ହନୁମାନ୍ ନମସ୍କାର କଲେ—ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ର, ବାୟୁ, ସ୍ୱୟଂଭୁ, ଏବଂ ପଞ୍ଚଭୂତକୁ; ତାଙ୍କର ମନ ଯାତ୍ରାରେ ଏକତ୍ରିତ କଲେ। ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହଁ ଦେଇ, ବାୟୁ ଓ ସ୍ୱୟଂଭୁକୁ ନମସ୍କାର କରି, ତାପରେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଯିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗାମାନେ ଦେଖିଲେ, ହନୁମାନ୍ ଲାଫ ଦେବାକୁ ସଂକଳ୍ପ କରିଛନ୍ତି; ରାମଙ୍କ ପାଇଁ ତାଙ୍କ ଶରୀର ଏକ ଜ୍ୱାର ଅବସ୍ଥାରେ ମହାସାଗର ପରି ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲା। ହନୁମାନ୍ ଅପୂର୍ବ ଶରୀର ଧାରଣ କରି, ଏକ ଲାଫରେ ସମୁଦ୍ର ଚିରିବା ଚେଷ୍ଟା କରି, ପାହାଡ଼କୁ ଚରଣ ଓ ହାତ ଦେଇ ଦବାଇଲେ। ପାହାଡ଼ ମଙ୍ଗାର ଦବାଉଠାରେ ତ୍ୱରାରେ ଅସ୍ଥିର ହେଲା, ଫୁଲ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଗଛ ଫୁଲ ଝଡ଼ି ଦେଲା। ଚାରିପାଖରେ ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧ ଝଡ଼ି ଆସି, ପାହାଡ଼ ଫୁଲରେ ଢ଼କିଯାଇ, ମନେ ହେଲା ଯେ ପାହାଡ଼ଟି ପ୍ରସ୍ଫୁଟିତ ଫୁଲରେ ତିଆରି।