ମହାବଳୀ ହନୁମାନ୍ ସମସ୍ତ ବନରାଜଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ବନରାଜମାନେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମୋତେ ଏହିଠାରୁ ପଡ଼ିଯିବା ଦେଖିବେ, ତୁମେମାନେ ମୋତେ ଦେଖିବା, ମୁଁ ମହାମେରୁ ପର୍ବତ ସଦୃଶ ଦେଖାଯିବି। ମୁଁ ଯେବେ ଆକାଶକୁ ଢାକି ଆଗେଇଯିବି, ମଣେ ହେବ ଯେଉଁଠି ମୁଁ ଗଗନକୁ ଗିଲିଯାଉଛି। ମୁଁ ମେଘମାନେକୁ ଉଡ଼ାଇଦେବି, ପର୍ବତମାନେକୁ କମ୍ପିତ କରିଦେବି, ଏବଂ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପରେ ଲମ୍ଫି ଏହି ସାଗରକୁ ଶୁଷ୍କ କରିପାରିବି। ଗରୁଡ଼ ବା ବାୟୁଦେବ ଛାଡ଼ି, ମୋ ଲମ୍ଫକୁ କେହି ଅନୁସରଣ କରିପାରିବେ ବୋଲି ମୁଁ ଦେଖୁନାହିଁ। ଏକ ଦୃଷ୍ଟିପାତରେ, ମୁଁ ଆକାଶରେ ଆଧାର ବିନା ହଠାତ୍ ପଡ଼ିଯିବି, ମଣେ ହେବ ମେଘରୁ ବିଜୁଳି ବାହାରିଲା। ଯେବେ ମୁଁ ସାଗର ଉପରେ ଲମ୍ଫିବି, ମୋ ଆକୃତି ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ତିନି ପଦର ଦିଗନ୍ତ ବିସ୍ତାର ସମାନ ଦେଖାଯିବ। ମୋ ବୁଦ୍ଧିରେ ଏହି ନିଶ୍ଚୟ ଆସିଛି, ମୋ ମନ ଦୃଢ଼ ହୋଇଯାଇଛି—ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ଭାଇଦେହୀଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବି, ବନରାଜମାନେ, ଆନନ୍ଦ କର! ମୁଁ ବାୟୁ ସମାନ ତ୍ୱରିତ, ଗରୁଡ଼ ସମାନ ଶୀଘ୍ର; ମୋ ନିଶ୍ଚୟ ହେଉଛି ଦଶ ହଜାର ଯୋଜନା ପାରିହେବି। ଇନ୍ଦ୍ର ବା ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଥିଲେ, ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ହାତରୁ ଅମୃତକୁ ଛିନିନେଇପାରିବି। ମୋ ନିଶ୍ଚୟ ଏପରି ଯେ, ଲଙ୍କାକୁ ଉଠାଇ ନେଇଯିବି ମଧ୍ୟ! ଏହିପରି ଅପାର ତେଜସ୍ୱୀ, ବନରାଜମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହନୁମାନ ଦଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପରେ ଘୋଷଣା କଲେ। ତାଙ୍କର ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ବନରାଜମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ, କାରଣ ଏହି ଶବ୍ଦ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରିଦେଲା। ତାପରେ ବନରାଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବୃଦ୍ଧ ଜାମ୍ବବାନ୍ ଆନନ୍ଦରେ କହିଲେ, “ହେ କେଶରୀନନ୍ଦନ, ବାୟୁସୁତ, ତୁମେ ନିଜ କୌଶଳରେ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରିଦେଲ। ଏହି ଶୁଭ ଅବସରରେ ସମସ୍ତ ବନରାଜମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛନ୍ତି। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିବାକୁ ସମସ୍ତେ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ, ଋଷିମାନେ ଓ ବୃଦ୍ଧ ବନରାଜମାନଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଏବଂ ଉପଦେଶରେ। ବୃଦ୍ଧମାନେ ଯେପରି ଆଶୀର୍ବାଦ କରିଛନ୍ତି, ସେପରି ତୁମେ ଏହି ବିସ୍ତୃତ ସାଗରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ; ଆମେ ସମସ୍ତେ ତୁମେ ଫେରିଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ ପାଦରେ ଦଢ଼ ରୁହିବା। ସମସ୍ତ ବନବାସୀଙ୍କ ଜୀବନ ଏବେ ତୁମ ଫେରିବା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିଛି।” ତାପରେ ହନୁମାନ୍ ସମସ୍ତ ବନବାସୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋ ଲମ୍ଫର ତ୍ୱରିତତାକୁ ବିଶ୍ୱରେ କେହି ବାଧା ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ। ଏଠାରେ ଯେଉଁ ପର୍ବତ ଶୃଙ୍ଗମାନେ ରହିଛି, ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତର ଏହି ମହାନ ଶିଖରମାନେ, ମୁଁ ଏଠିରେ ମୋ ତ୍ୱରିତ ଶକ୍ତି ପ୍ରୟୋଗ କରିବି। ଏହି ଶିଖରମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଗଛ ଓ ମଣିର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଭରିଥିବା, ମୋ ତ୍ୱରିତତାକୁ ସମ୍ଭାଳିବେ। ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଲମ୍ଫିବି, ଏହି ପର୍ବତ ଶିଖରମାନେ ଶତ ଯୋଜନା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋ ତ୍ୱରିତତାକୁ ଧାରଣ କରିବେ।” ଏପରି କହି ବାୟୁ ସମାନ ଶୀଘ୍ର ଓ ବାୟୁପୁତ୍ର ହନୁମାନ୍ ଶତ୍ରୁଦଳନ ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତ ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ। ସେହି ପର୍ବତ ବିଭିନ୍ନ ପୁଷ୍ପରେ ଆଛାଦିତ, ମୃଗମାନେ ଚରୁଥିବା ମାଇଦାନ, ଲତା ଓ ମାଳାରେ ଭରିଥିବା, ସବୁବେଳେ ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଗଛମାନେ ରହିଥିଲେ। ବାଘ, ସିଂହ, ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ, ଉତ୍ସାହିତ ପକ୍ଷୀମାନେ ଏବଂ ଝରଣାମାନେ ସେଉଁଠି ଥିଲେ। ସେହି ପର୍ବତ ଉଚ୍ଚ ଶିଖରରେ ହନୁମାନ୍ ମହେନ୍ଦ୍ର ସମାନ ବଳିୟସୀ ହୋଇ ଘୁରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପାଦର ଚାପରେ ପର୍ବତ ଗର୍ଜନ କରିଲା, ସିଂହମାନେ ଆଘାତ କଲେ, ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ ପରି ପର୍ବତ ଉନ୍ମତ୍ତ ହେଲା। ପର୍ବତରୁ ଜଳଧାରା ଝରିଲା, ଶିଳାମାନେ ଖସିଗଲା, ମୃଗ ଓ ହାତୀ ଭୟରେ ତଡ଼ପିଯିଲେ, ବଡ଼ ଗଛମାନେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଗଲା। ଗନ୍ଧର୍ବ ଦମ୍ପତିମାନେ, ପକ୍ଷୀମାନେ ଉଡ଼ିଗଲେ, ଭୟଭୀତ ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ ମଧ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ବଡ଼ ସାପମାନେ ଅର୍ଦ୍ଧ ଶରୀର ବାହାର କରି ଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ୁଥିଲେ, ପର୍ବତ ବନ୍ଦେରା ଲାଗିଥିଲା। ଭୟଭୀତ ଋଷିମାନେ ତ୍ୟାଗ କଲେ, ଶିଳା ଖସିଗଲା, ପର୍ବତ ଜଣେ ଯାତ୍ରୀ ଦଳ ବିହୀନ ହେଲା ପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଡୁବିଗଲା। ଏହିପରି ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କରି, ତ୍ୱରିତ ହନୁମାନ୍ ମନେ ଲଙ୍କାକୁ ଯିବା ନିଶ୍ଚୟ କଲେ। ଏହି ଭାବେ, ପବିତ୍ର ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ସୁନ୍ଦରକାଣ୍ଡର ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ଏହି ଅପୂର୍ବ ଓ ଦୁର୍ଲଭ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ହନୁମାନ୍ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଓ ଗ୍ରୀବା ଉଁଚା କରି, ମହାବଳୀ ବୃଷଭ ସମାନ ଦେଖାଉଥିଲେ। ପରେ ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଧୃଢ଼ ହୋଇ, ନୀଳ ଚୌନ୍ତି, ଚମକୁଥିବା ତାରା ଓ ଜଳ ଭରା ସ୍ଥାନରେ ଆରାମରେ ଘୁରୁଥିଲେ। ସେ ପକ୍ଷୀମାନେକୁ ଉଡ଼ାଇଦେଲେ, ଗଛମାନେକୁ ଛାତିରେ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ବହୁ ପଶୁକୁ ଆଘାତ କଲେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ହୋଇ ସିଂହ ସମାନ ଚଲିଲେ। ନୀଳ, ଲାଲ, ମଞ୍ଜିଷ୍ଠା, କମଳ ଆଦି ରଙ୍ଗର ଶୁଭ୍ର ଓ କଳା ଖଣିଜରେ ଆଲଙ୍କୃତ ପର୍ବତ ଦେଖାଉଥିଲା। ଏଠି ସବୁବେଳେ ଯକ୍ଷ, କିନ୍ନର, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଦେବତା ଓ ନାଗମାନେ ସହିତ ରହୁଥିଲେ। ସେହି ସ୍ଥାନରେ, ମହାପର୍ବତର ତଳେ, ଉତ୍ତମ ବନରାଜ ହନୁମାନ୍ ନାଗମାନେ ଘେରିଥିବା ପୋଖରୀର ସାପ ସମାନ ଦେଖାଉଥିଲେ। ତାପରେ ସେ ଦୂର୍ଦ୍ଦମ ଭାବେ ହାଥ ଜୋଡି ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ର, ବାୟୁ, ସ୍ୱୟଂଭୂ, ଏବଂ ପଞ୍ଚ ଭୂତଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ମନକୁ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଏକାଗ୍ର କଲେ। ପୂର୍ବଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ବାୟୁ ଓ ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କୁ ହାଥ ଜୋଡି ପ୍ରଣାମ କଲେ, ତାପରେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଯିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ବନରାଜମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ, ରାମଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ନିଶ୍ଚିତ ସଙ୍କଳ୍ପରେ ହନୁମାନ୍ ତାଙ୍କ ଆକୃତିକୁ ବଡ଼ କଲେ, ଯେପରି ସମୁଦ୍ର ଜ୍ୱାର ଉପରେ ଉଠିଯାଏ। ଅପାର ଦେହ ଧାରଣ କରି, ଏକେ ବାରେ ସାଗର ପାରିହେବାକୁ ଚାହାଁଥିବା ହନୁମାନ୍ ତାଙ୍କ ହାଥ ଓ ପାଦରେ ପର୍ବତକୁ ଦବାଇଲେ।