ବାନରମାଧ୍ୟମରେ ହନୁମାନ୍ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ଦୃଢ ନିଶ୍ଚୟକୁ ବିବେକରେ ଅନୁଭବ କରି, ନିଜ ଦୃଢ ପାଦ ଗତିରେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଉତ୍କୁଳିତ କରିପାରିବା ଦାବି କଲେ, ଯେଉଁପରି ଏକ ବଡ଼ ମାଛ ଉପରକୁ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଥାଏ। ସେ କହିଲେ, ମୁଁ ଗରୁଡ଼—ସର୍ପମାନଙ୍କ ଭକ୍ତା ଓ ଖଗମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉପସ୍ଥିତ—କୁ ଆକାଶରେ ହଜାର ହଜାର ଥର ଘୂର୍ଣ୍ଣନ କରିପାରିବି। ମୁଁ ଉତ୍ତଳ କିରଣରେ ଜଳିଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ, ଯେଉଁଠି ଉଦୟ ହୋଇଛି କିମ୍ବା ଅସ୍ତ ହୋଇନାହିଁ, ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିବି। ପୃଥିବୀକୁ ସ୍ପର୍ଶ ନକରି, ମୁଁ ଅତି ଭୟଙ୍କର ଗତିରେ ପୁନି ଫେରିପାରିବି, ବାନରମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ। ମୁଁ ଆକାଶରେ ଚଳିଥିବା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବି; ସମୁଦ୍ରକୁ ଶୁଷ୍କ କରି, ପୃଥିବୀକୁ ଫାଟିପାରିବି। ଲାଫି ଲାଫି ମୁଁ ପାହାଡ଼ମାନେ କୁଚି ଦେଇପାରିବି; ମୁଁ ଏତେ ତେଜ ଲାଫ ଦେଇପାରିବି ଯେ, ସମୁଦ୍ରକୁ ବହି ନେଇଯିବି। ଆଜି ଆକାଶ ଦେଉଥିବା ମୁଁ ଲାଫିବାବେଳେ, ଲତା ଓ ଗଛର ଫୁଲମାନେ ମୋ ପଛରେ ଚାଲିବେ। ମୋ ପଥ ଆକାଶରେ ବାୟୁର ପଥ ପରି ହେବ; ମୁଁ ଭୟଙ୍କର ଆକାଶ ଉପରେ ଲାଫିବା ସମୟରେ ମୋ ପଥ ବାୟୁ ପରି ହେବ। ବାନରମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ମୋତେ ତଳକୁ ଝରିବା ଦେଖିବେ; ତମେ ମୋତେ ଦେଖିବେ, ମୁଁ ବଡ଼ ମେରୁ ପର୍ବତ ପରି ଦେଖାଯିବି। ମୁଁ ଆକାଶକୁ ଢାକି ଚାଲିବା ସମୟରେ, ମୁଁ ବଦଳମାନେ ବିକିରିବି, ପାହାଡ଼ମାନେ ଉପସ୍ଥିତ କରିବି, ଦୃଢ ନିଶ୍ଚୟରେ ଲାଫି ଏହି ସମୁଦ୍ରକୁ ଶୁଷ୍କ କରିଦେଇପାରିବି। ଗରୁଡ଼ ଓ ମହାବାୟୁ ଛଡ଼ି, ମୋ ଲାଫକୁ କୌଣସି ପ୍ରାଣୀ ଅନୁସରଣ କରିପାରିବି ନାହିଁ। ମୁଁ ଏକ ଦୃଷ୍ଟି ମାତ୍ରରେ ଆକାଶରେ ଅସ୍ଥିର ଭୂମି ମାନେ ମଧ୍ୟ ତଳକୁ ଝରିପାରିବି, ବଦଳରୁ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପରି। ମୁଁ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଲାଫିବା ସମୟରେ, ମୋ ଆକାର ତିନି ପଦ ନେଇଥିବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପରି ହେବ। ମୋ ମନ ଓ ବୁଦ୍ଧି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦୃଢ; ମୁଁ ଭାଇଦେହୀଙ୍କୁ ଦେଖିବି—ବାନରମାନେ ଆନନ୍ଦ କର! ମୁଁ ବାୟୁ ପରି ଗତିରେ, ଗରୁଡ଼ ପରି ତେଜରେ ସମ; ମୋ ନିଶ୍ଚୟ ଦଶ ହଜାର ଯୋଜନା ଅତିକ୍ରମ କରିବା। ଏପରି ଯଦି ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର କିମ୍ବା ସ୍ୱୟଂଭୁ ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି, ମୁଁ ତାଙ୍କର ହାତରୁ ଅମୃତକୁ ଶକ୍ତିରେ ଛିନି ନେଇପାରିବି। ମୋ ନିଶ୍ଚୟ ଏହି, ମୁଁ ଲଙ୍କାକୁ ଉଠାଇ ନେଇଯିବି; ଏପରି ଅପାର ତେଜର ସ୍ରେଷ୍ଠ ବାନର ଗର୍ଜନ କଲେ। ସେଠି ବାନରମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଅବାକ ହୋଇ ହନୁମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ; ତାଙ୍କର ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ବାନରମାନେ ଦୁଃଖ ଭୁଲିଗଲେ। ତାପରେ ବାନରମାନ୍ୟର ଅଧିପତି ଜାମ୍ବବାନ୍ ଆନନ୍ଦରେ କହିଲେ: "ଓ କେଶରୀପୁତ୍ର, ବାୟୁପୁତ୍ର, ତୁମେ ନିଜ ଶୂରତ୍ୱ ଦେଖାଇଛ! ତୁମେ ଆମ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଛ; ଶୁଭ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତ ବାନରମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛନ୍ତି।" "ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରିବାକୁ ସମସ୍ତେ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ; ଋଷିମାନେ ଓ ବୃଦ୍ଧ ବାନରମାନେ ଦେଇଥିବା ଉପଦେଶ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦରେ। ବୃଦ୍ଧମାନେ ଦେଇଥିବା ଆଶୀର୍ବାଦରେ, ତୁମେ ବିଶାଳ ସମୁଦ୍ରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ; ଆମେ ତୁମ ପ୍ରତି ଫେରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ ପାଦରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିବା।" "ଅଟବୀବାସୀମାନେ ତୁମ ଆଗମନରେ ନିର୍ଭର କରିଛନ୍ତି; ତାପରେ ବାନରମାନେ ପ୍ରତି ହନୁମାନ୍ କହିଲେ—ପୃଥିବୀରେ କୌଣସି ପ୍ରାଣୀ ମୋ ଲାଫ ଗତିକୁ ଅଟକାଇପାରିବି ନାହିଁ; ଏଠାରେ ଥିବା ଶିଳା ଓ ପାହାଡ଼ମାନେ, ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତର ଦୃଢ ଓ ବଡ଼ ଶିଖରମାନେ ମୋ ଗତିକୁ ଧାରଣ କରିବେ।" "ବିଭିନ୍ନ ଗଛ ଓ ଧାତୁର ଚମକରେ ଶୋଭିତ, ଏହି ବଡ଼ ଶିଖରମାନେ ନିଶ୍ଚୟ କରିବେ ମୋ ଗତିକୁ ଧାରଣ। ମୁଁ ଲାଫିବା ସମୟରେ, ଏହି ବଡ଼ ପର୍ବତ ମୋ ଗତିକୁ ଏଠାରୁ ଏକ ଶତ ଯୋଜନା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଧାରଣ କରିବେ।" ତାପରେ ବାୟୁପୁତ୍ର, ବାୟୁ ପରି ତେଜସ୍ୱୀ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଦଳନ କରୁଥିବା, ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶିଖରକୁ ଆରୋହଣ କଲେ। ଏହି ପର୍ବତ ବିଭିନ୍ନ ଫୁଲରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ, ମେଡୋ ହରିଣମାନେ ଦେଉଥିବା, ଲତା ଓ ଫୁଲର ଭିଡ଼, ଦୀର୍ଘ ଫଳ ଓ ଫୁଲ ଦେଉଥିବା ଗଛରେ ତେଜମାନ୍ୟ। ସିଂହ ଓ ବାଘ ଭିତରେ, ମଦ ହାତୀ ଦେଉଥିବା, ଉତ୍ସାହିତ ପକ୍ଷୀମାନେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିବା, ଜଳସ୍ରୋତର ଭିଡ଼ରେ ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତ ବିଶିଷ୍ଟ। ଉଚ୍ଚ ଶିଖରରେ, ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାନର ଏହିପରି ଶୂରତ୍ୱରେ ଚାଲିଲେ। ତାଙ୍କର ପାଦ ଦ୍ୱାରା ପର୍ବତ କମ୍ପିତ ହୋଇ ଗର୍ଜନ କଲା, ସିଂହମାନେ ଦଳିଥିବା, ମଦ ହାତୀ ପରି। ପର୍ବତରୁ ଜଳସ୍ରୋତ ବାହାରିଲା, ଶିଳା ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା, ଭୟଭିତ ହରିଣ ଓ ହାତୀ ଦୌଡ଼ିଗଲେ, ବଡ଼ ଗଛ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ବିଭିନ୍ନ ଗନ୍ଧର୍ବ ଦମ୍ପତି, ମଦ ମିଶି ଅସ୍ଥିର, ପକ୍ଷୀମାନେ ଉଡ଼ିଗଲେ, ଏବଂ ଭିଡ଼ ଭିଡ଼ ଵିଦ୍ୟାଧରମାନେ ମଧ୍ୟ। ଏହି ବିଶାଳ ପ୍ରସ୍ଥର ଛାଡ଼ି ଦେଲା, ବଡ଼ ସର୍ପ ଲୁଚିଗଲେ, ପର୍ବତର ଶିଖର ଓ ପ୍ରସ୍ଥର ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ସର୍ପମାନେ ମୁହଁରୁ ବାୟୁ ଛାଡ଼ି, ଅଧା ଉପସ୍ଥିତ, ପର୍ବତ ବନ୍ଦେର ପରି ଶୋଭିତ ହେଲା। ଭୟଭିତ ଏବଂ ଅସ୍ଥିର ଋଷିମାନେ ପର୍ବତ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ, ପ୍ରସ୍ଥର ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା, ପର୍ବତ ବନ୍ଦୁଆ ପରି ଜଙ୍ଗଲରେ ଲୁଚିଗଲା। ତେଜସ୍ୱୀ ହନୁମାନ୍, ଶୀଘ୍ର ଗତିରେ ମନକୁ ଏକତ୍ର କରି, ଶତ୍ରୁ ଦଳନ କରୁଥିବା, ମହାତ୍ମା, ଲଙ୍କାକୁ ଯିବା ଆଶୟରେ ମନକୁ ବିନ୍ୟସ୍ତ କଲେ। ଏହି ଭାବରେ, ଶ୍ରୀମତ୍ ବାଲ୍ମୀକି ରାମାୟଣର ସୁନ୍ଦର କାଣ୍ଡର ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ଅସମ ଓ କଠିନ କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ କରିବା ଚେଷ୍ଟାରେ, ବାନର ମୁଣ୍ଡ ଓ ଗଳା ଉଠାଇ, ଗୋମାନ୍ୟର ଅଧିପତି ପରି ଦେଖାଯିବା। ତାପରେ ଶୂର ଓ ଦୃଢ଼ ହନୁମାନ୍, ଚାଉଁ ଚାଉଁ ପାତ୍ରରେ ଆରାମରେ ଚଲିବା, ବିଲ୍ଳ ମଣିର ପରି ଚମକୁଥିବା, ଜଳ ଲାଗିଥିବା ସ୍ଥାନରେ ଘୂର୍ଣ୍ଣନ କଲେ।